Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 października 2004 r. sygn. akt I SA 1464/03 oddalił skargę P. J. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przedstawienia kandydatury P. J. do tytułu naukowego profesora.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że Rada Wydziału Filozofii [...] Uniwersytetu [...] wystąpiła z wnioskiem z 19 września 2001 r. do Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych o wydanie opinii w sprawie nadania tytułu naukowego profesora nauk humanistycznych dr hab. P. J. zatrudnionemu na stanowisku profesora nadzwyczajnego w Katedrze Filozofii [...] Uniwersytetu [...]. Następnie zostało wszczęte przed organem centralnym postępowanie opiniodawcze w celu oceny kwalifikacji kandydata, w wyniku którego decyzją z [...] wydaną na podstawie przepisu art. 27 ust. 2 i 3 ustawy z 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz.U. Nr 65, poz. 386 z późn. zm.) – organ odmówił przedstawienia dr hab. P. J. do tytułu naukowego profesora nauk humanistycznych. Stanowisko swoje Komisja uzasadniała tym, że przedmiotowy wniosek nie uzyskał poparcia Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych, która po zapoznaniu się z nim i wysłuchaniu opinii recenzentów Komisji oraz przeprowadzeniu dyskusji w tajnym głosowaniu sprzeciwiła się jego akceptacji. Następnie Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, podjęło decyzję o odmowie przedstawienia kandydatury skarżącego do tytułu naukowego.
Stwierdzono w szczególności, że choć kandydat wydatnie powiększył swój dorobek naukowy od chwili uzyskania stopnia naukowego doktora habilitowanego i pod względem ilościowym dorobek ten jest obszerny, zasięg oddziaływania tych publikacji jest jednakże niewielki. Większość z nich bowiem ukazała się w czasopismach lokalnych i mało znanych wydawnictwach. Dziesięć artykułów opublikowano w czasopiśmie "[...]", którego kandydat jest redaktorem naczelnym. Publikacje zagraniczne stanowiły zaś zwykłe, krótkie artykuły opublikowane w wydawnictwach pokonferencyjnych. W tej sytuacji, zdaniem Komisji, dorobek P. J. nie był znany czytelnikom głównych pism naukowych z zakresu filozofii i nie uzyskał on szerszego autorytetu naukowego, choć jednocześnie – co podkreślono – kandydat ma znaczące osiągnięcia w zakresie dydaktyki, kształcenia kadr i organizacji nauki. Niedostatki dorobku naukowego spowodowały jednak, że przedmiotowy wniosek awansowy organ uznał za przedwczesny.
W wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, który złożył w imieniu Rady Wydziału Filozofii [...] Dziekan Wydziału, ponownie sporządzono dwie opinie dotyczące dorobku kandydata. Z opiniami tymi (obie negatywne) zapoznała się Sekcja Nauk Humanistycznych i Społecznych i po przeprowadzeniu dyskusji w głosowaniu tajnym wypowiedziała się za utrzymaniem w mocy poprzedniej decyzji.
W związku z powyższym decyzją z [...] wydaną na podstawie przepisu art. 28 ust. 2–3 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule naukowym w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595) – Komisja utrzymała w mocy swoją pierwotną decyzję. Organ podkreślił, że wyniki postępowania opiniodawczego nie pozwalają na uznanie, iż kandydat ma osiągnięcia naukowe znacznie przekraczające wymagania stawiane w przewodzie habilitacyjnym, czego zgodnie z art. 26 ww. ustawy należało od niego wymagać. Dwie jednoznacznie negatywne recenzje potwierdziły – w ocenie organu – zasadność poprzednich zarzutów, że skarżący w niewielkim tylko stopniu powiększył swój przedhabilitacyjny dorobek naukowy. Kandydat w sztuczny sposób powiększał rozmiary tego dorobku wskazując obok wersji podstawowej jakąś pracę w innej wersji np. obcojęzycznej. Wykazał też jako nową monografię książkę Spór o piękno, która różni się od jego wcześniejszej rozprawy habilitacyjnej tylko zaledwie dwoma rozdziałami.
Jeden z nich został dodatkowo opublikowany jako odrębny artykuł, przy czym nie zostało zaznaczone w wykazie osiągnięć naukowych, że powyższe publikacje są przedrukami. Jako prace oryginalne kandydat podał komunikaty kongresowe, wywiad, prace popularne. Część prac miała przy tym charakter przeglądowy i podręcznikowy a nasycenie ich poważnymi treściami filozoficznymi było nikłe. Komisja nie zgodziła się ze stanowiskiem zawartym we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, że w latach dziewięćdziesiątych środowisko filozofów nie miało dostępu do fachowych pism naukowych wydawanych w Polsce podnosząc, że w tamtym okresie czasu filozofowie wydawali kilkanaście poważnych tytułów czasopism o profilu filozoficznym. Także wyczerpanie nakładów dwóch monografii kandydata nie było – jej zdaniem – miarodajnym wskaźnikiem ich dużego oddziaływania na środowisko filozoficzne a wskazanie przekładu jednej monografii w wydawnictwie P. nie było wyznacznikiem jego międzynarodowej pozycji.
Stąd też organ podtrzymał swoje poprzednie stanowisko, że kandydat dysponuje dorobkiem naukowym niewiele przekraczającym wymagania jakie stawia się w przewodach habilitacyjnych i jego wniosek awansowy z tego powodu uznał za przedwczesny.
Powyższa decyzja została zaskarżona przez P. J. do sądu. W skardze zarzucono jej naruszenie art. 7, 11, 77, 80 i 107 § 3 kpa. Skarżący podniósł, że decyzja wydana pierwotnie przez organ zapadła w sytuacji gdy wyznaczeni przez organ recenzenci pozytywnie ocenili jego dorobek, a zatem rozstrzygnięcie to winno być szczególnie uzasadnione, tymczasem zawiera ono wewnętrzną sprzeczność polegającą na tym, że z jednej strony twierdzi się, że dorobek ilościowy jest dość obszerny a następnie dodaje się uwagę o zasięgu jego oddziaływania. Uzasadnienie decyzji według skarżącego nie zawiera przekonywujących i wyczerpujących argumentów odnoszących się do merytorycznych wyjaśnień zawartych we wniosku Rady Wydziału.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uznał skargi tej za zasadną.
Sąd podkreślił, że nie będąc związany zarzutami i wnioskami zawartymi w skardze – z urzędu – przeprowadził dowód ze statutu [...] Uniwersytetu [...] i uzupełnił akta postępowania o stanowisko Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w kontekście art. 15 Konkordatu zawartego pomiędzy Stolicą Apostolską a Rzeczpospolitą Polską oraz zawartej – w wykonaniu ww. art. 15 ust. 2 – umowy między rządem Rzeczpospolitej Polskiej a Konferencją Episkopatu. Umowa ww. opublikowana została w Dzienniku Ustaw z 1999 r. Nr 60, poz. 727, zgodnie z którą uznanie przez Państwo tytułu naukowego profesora nadanego przez władzę kościelną – wymaga przeprowadzenia postępowania o nadanie tytułu naukowego regulowanego pierwotnie ustawą z 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych, a obecnie ustawą z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki.
Postępowanie takie zostało w niniejszym przypadku przeprowadzone, a zapadłe w nim rozstrzygnięcia – w ocenie Sądu – nie zawierały wadliwości mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd z urzędu dopatrzył się wprawdzie błędnego podania w uzasadnieniu decyzji z [...] liczby głosów przeciwnych wnioskowi oddanych podczas głosowania w Sekcji (liczba 18) podczas gdy z protokołu z posiedzenia Sekcji wynika, że zostały oddane 23 głosy "przeciw". Natomiast w głosowaniu w Sekcji podczas ponownego rozpatrywania sprawy zostało oddanych 25 głosów przeciw wnioskowi. W sytuacji, w której przyjęcie zarówno liczby 18 jak i 23 uniemożliwiało akceptację wniosku przez Sekcję (głosujących "za" było 12 osób, a "wstrzymało się" – 9).
Sąd uznał, że powyższa omyłka pisarska nie wpływa w istotny sposób na treść zapadłych decyzji, zwłaszcza że nie ma żadnych wątpliwości co do liczby głosów oddanych na posiedzeniu Prezydium Komisji, na którym zapadła decyzja z [...]. Ponadto nie wystąpiły też żadne wadliwości w postępowaniu wszczętym wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy. Sąd nie uznał zarzutów skargi za zasadne. Zaskarżona decyzja zawiera dość obszerne uzasadnienie i nie stwierdza się w nim błędów logicznych. Kwestia natomiast braku przekonywujących i wyczerpujących argumentów merytorycznych (jak podnosi skarżący) jest kwestią wyjątkowo ocenną i odnoszącą się do strony merytorycznej rozstrzygnięcia.
To zagadnienie nie podlega ocenie Sądu, gdyż do wypowiedzenia się w tej materii konieczne jest posiadanie odpowiedniej wiedzy fachowej. Stwierdzenie, że "kandydat posiada dość obszerny dorobek ilościowy, ale dorobek ten ma mały zasięg oddziaływania" – zdaniem Sądu – w świetle całego uzasadnienia decyzji – nie zawiera w sobie wewnętrznej sprzeczności. Organ bowiem kwestię tę dokładnie wyjaśnił. Zgodnie z orzeczeniem NSA z 7 października 1999 r. I SA 813/99 (LEX nr 46279) ograniczone uzasadnienie Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych nie stanowi naruszenia prawa, gdyż są to decyzje organu kolegialnego podejmowane w głosowaniu tajnym. Wyników takiego głosowania nie można zaś przedstawić w formie uzasadnienia o jakim mowa w przepisach kpa, które ponadto w tym postępowaniu stosuje się jedynie w zakresie nie uregulowanym przedmiotową ustawą i tylko odpowiednio.
Również nie można postawić organowi zarzutu naruszenia prawa z powodu, iż – przy ponownym rozpoznaniu sprawy – wśród recenzentów jedna osoba reprezentowała dyscyplinę pokrewną niż kandydat. Taką możliwość dopuszczają przepisy uchwalonego w oparciu o delegację ustawową statutu Centralnej Komisji a ponadto wszyscy recenzenci byli specjalistami w zakresie nauk humanistycznych, a więc w zakresie tej dziedziny nauki, w której skarżący ubiegał się o nadanie tytułu profesora.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł P. J. reprezentowany przez radcę prawnego K. P., zaskarżając wyrok ten w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię § 7 Statutu Centralnej Komisji, polegającą na przyjęciu, że wynik głosowania w Sekcji był negatywny (przesłanka wynikająca z art. 174 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi),
- 2) naruszenie przepisów postępowania polegające na niewzięciu pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie – w szczególności uznaniu sprzecznych wyników głosowania w decyzji i protokole z głosowania w Sekcji za omyłkę pisarską, tj. naruszenie art. 135 i art. 141 § 4 ppsa, zobowiązujących Sąd do ustalenia faktów i art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez Centralną Komisję przepisów art. 7, 11, 77, 80 i 107 kpa (przesłanka z art. 174 pkt 2 ppsa).
Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Jak wynika z § 7 Statutu Centralnej Komisji uchwały Prezydium Komisji i Sekcji zapadają bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej połowy członków. Jak należy liczyć bezwzględną większość głosów ustalił w uchwale z 20 września 1995 r. sygn. akt W 18/94 Trybunał Konstytucyjny, stwierdzając, że bezwzględna większość głosów oznacza co najmniej jeden głos więcej od sumy pozostałych ważnie oddanych głosów to znaczy przeciwnych i wstrzymujących się. Jeżeli w głosowaniu padło 18 głosów przeciwnych, przy liczbie głosujących 39 osób, to aby uznać wynik za negatywny i zapadły bezwzględną większością głosów, to musiałoby przeciw głosować 21 osób.
W związku z powyższym nastąpiło naruszenie § 7 Statutu Centralnej Komisji. Wojewódzki Sąd Administracyjny jest też zobowiązany przepisami prawa do zbadania całego materiału dowodowego, tymczasem nastąpiło naruszenie przepisów postępowania polegające na niewzięciu pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie – w szczególności przez uznanie sprzecznych wyników głosowania w decyzji i protokole z głosowania w Sekcji za omyłkę pisarską i uznanie, że w przypadku decyzji kolegialnej uzasadnienie jej nie musi być wyczerpujące. Stanowi to w ocenie skarżącego naruszenie art. 135 i art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c tej ustawy przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez Centralną Komisję przepisów art. 7, 11, 77, 80 i 107 kpa. Sprawa wyników głosowania nie może być uznana za zwykłą omyłkę pisarską. Wynik tego głosowania ma bowiem kluczowe znaczenie w sprawie, stąd nie można takich błędów traktować jako omyłek pisarskich.
Podobne znaczenie ma kwestia prawidłowego uzasadnienia decyzji. Sąd uznał, mimo naruszenia wskazanych wyżej przepisów, że decyzja kolegialna nie musi być szczegółowo uzasadniona. Jest to sprzeczne z przepisami kpa. Zwłaszcza w tej konkretnej sprawie gdzie odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej dwóm powołanym przez samą Centralną Komisję recenzentom i powołano nowych, nie będących specjalistami w tej konkretnej dziedzinie.
Uzasadnienie skarżonej decyzji Komisji niewiele różni się od uzasadnienia pierwszej decyzji. Nie zawiera ani przekonujących i wyczerpujących argumentów odnoszących się do merytorycznych wyjaśnień zawartych w piśmie Rady Wydziału, ani też żadnego wyjaśnienia dotyczącego oceny zebranego materiału dowodowego i przyczyn, dla których jednym dowodom – pierwszym pozytywnym opiniom – odmówiono wiarygodności, a innym przyznano. Tymczasem z uwagi na szczególny sposób postępowania przed Komisją, a także doniosłość podejmowanej uchwały, mającej istotny wpływ na dalszą pracę naukową osoby ocenianej postępowanie wyjaśniające winno być prowadzone w sposób szczególnie wnikliwy.
W niniejszej sprawie, przy pozytywnych recenzjach i odmowie wynikającej z głosowania, wśród kolejnych recenzentów, powołano osoby reprezentujące dyscypliny pokrewne, a więc nie specjalistów w danej dziedzinie i ich opinia miała decydujące znaczenie, mimo że specjalistami nie są. Powyższych naruszeń prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wziął pod uwagę a w związku z tym zaistniała przesłanka kasacyjna z art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Dokonując oceny zasadności wniesionej przez P. J. skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 października 2004 r., o którym wyżej mowa Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z 25 stycznia 1995 r. sygn. akt III AZP 12/94 dotyczącej postępowania przed organami Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych prowadzonego pod rządami ustawy z 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (ustawa ta obowiązywała w czasie wydania przez Centralną Komisję pierwszej decyzji w tej sprawie – [...]) wyraził pogląd, że postępowanie w sprawach, o których stanowi ustawa opiera się na założeniu istnienia dwóch stadiów tego postępowania. Pierwszy z nich ma charakter "opiniodawczy" a w jego toku gromadzi się materiały w sprawie (łącznie z recenzjami), a kończy się ono uchwałą Sekcji Centralnej Komisji, będącą propozycją rozstrzygnięcia oraz przedstawieniem sprawy Prezydium Komisji. Drugie stadium natomiast ma charakter "decyzyjny". Prezydium zapoznaje się w nim z przedłożoną przez Sekcję Centralnej Komisji propozycją rozstrzygnięcia i podejmuje decyzję.
Tak więc to Prezydium będące organem Centralnej Komisji działa w tym przypadku jak organ administracji publicznej, którego zadaniem jest dokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i wydanie decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Natomiast stanowisko Sekcji Centralnej Komisji jest tu tylko propozycją rozstrzygnięcia przedstawioną organowi decyzyjnemu. Pogląd ten jest aktualny również w obowiązującym w tej materii stanie prawnym uregulowanym ustawą z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595 z późn. zm.) – pod rządami której została wydana w tej sprawie druga decyzja Centralnej Komisji, która była przedmiotem skargi sądowoadministracyjnej.
Jak wynika zarówno z ustawy z 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych jak i obecnie obowiązującej ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego i stopni naukowych cechuje pewna odrębność w stosunku do postępowania prowadzonego wprost na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 29 ust. 1 (obu) omawianych ustaw w postępowaniach tego rodzaju przepisy kpa mają odpowiednie zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie. Odrębność postępowania w sprawach o nadanie tytułu naukowego i stopni naukowych polega zwłaszcza na sposobie podejmowania przez Prezydium Centralnej Komisji, które jest organem kolegialnym, decyzji kończącej ostatecznie sprawę nadania stopnia naukowego lub przedstawienia do tytułu naukowego. Decyzje te są wynikiem tajnego głosowania.
Podejmowanie przez Prezydium Centralnej Komisji decyzji w głosowaniu tajnym nie może oznaczać jednak dowolności w rozstrzyganiu sprawy. Postępowanie bowiem przed Centralną Komisją mimo swej specyfiki jest postępowaniem administracyjnym i stosuje się w nim jak zaznaczono poprzez art. 29 ust. 1 (obu ww. ustaw) odpowiednio przepisy kpa w zakresie nieuregulowanym ustawą. Nie ulega wątpliwości, że mają tu zastosowanie przepisy art. 77 § 1 i art. 80 kpa, zgodnie z którymi organ administracji publicznej – a takim jest Centralna Komisja – jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy a ocena czy dana okoliczność została udowodniona winna być wynikiem analizy całokształtu materiału dowodowego. Przenosząc obowiązek wynikający z przytoczonych przepisów kpa na grunt postępowania w sprawach o nadanie tytułu naukowego i stopni naukowych stwierdzić należy, że obowiązek ten ciąży na Prezydium Centralnej Komisji, które jest organem wydającym decyzję kończącą ostatecznie postępowanie w sprawie.
Ten zatem organ obowiązany jest dokonać samodzielnej oceny całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie a następnie wydać stosowną decyzję. Stanowisko Sekcji Centralnej Komisji jest tu tylko – jak wykazano – propozycją rozstrzygnięcia przedstawioną organowi decyzyjnemu ale go nie wiąże i stąd nic nie zwalnia tego organu z obowiązku przeprowadzenia oceny całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Jakkolwiek rozstrzygnięcie podejmowane przez Prezydium Centralnej Komisji zapada w głosowaniu tajnym to jednak winno ono znaleźć odzwierciedlenie w dokumentacji sprawy obrazującej przebieg postępowania przed Centralną Komisją a następnie w uzasadnieniu decyzji, przy czym uzasadnienie decyzji z uwagi na sposób jej podejmowania przez Prezydium Centralnej Komisji – w głosowaniu tajnym – siłą rzeczy nie może w pełni odpowiadać wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 kpa.
W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji, nie dopatrzył się, iżby rozstrzygnięcie wydane w tej sprawie przez Prezydium Centralnej Komisji w zaskarżonej decyzji zapadło z naruszeniem prawa i stanowisko to zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy w świetle materiału dokumentacyjnego sprawy podzielić. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W sprawach o nadanie stopni naukowych oraz tytułu naukowego, w których ocena dorobku naukowego kandydata pod kątem spełnienia wymogów stawianych przez ustawę wymaga specjalistycznej wiedzy sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę jedynie w zakresie badania legalności decyzji Centralnej Komisji kończącej postępowanie w sprawie o nadanie stopnia naukowego lub tytułu naukowego, to znaczy czy decyzja ta została wydana zgodnie z przepisami ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz przepisami wykonawczymi do tej ustawy regulującymi tryb i zasady postępowania w tego rodzaju sprawach.
Nie jest natomiast rolą sądu administracyjnego – bo w tym przypadku być nie może – wkraczanie w merytoryczną ocenę dorobku naukowego osoby ubiegającej się o nadanie stopnia czy tytułu naukowego, dokonaną w toku postępowania o nadanie stopnia lub tytułu naukowego zarówno w recenzjach naukowych jak i stanowisku Sekcji Centralnej Komisji zawierającym propozycje dla Prezydium Centralnej Komisji rozstrzygnięcia sprawy.
Z tych też powodów nie mógł Wojewódzki Sąd Administracyjny odnieść się merytorycznie do zarzutów skargi o niewłaściwym doborze recenzentów przy ponownym rozpoznaniu tej sprawy przez Centralną Komisję. Ustawa z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595 z późn. zm.) w art. 27 ust. 4 dopuszcza w postępowaniu o nadanie tytułu profesora powołanie recenzentów z danej lub – jak w tym przypadku – pokrewnej dziedziny nauki. Pod tym względem zaś powołani przez Centralną Komisję recenzenci wymogi ustawy spełniali.
Można natomiast na podstawie dokumentacji sprawy stwierdzić, że przebieg postępowania przed Centralną Komisją był zgodny z wymogami zarówno ustawy z 12 września 1990 r. obowiązującej w czasie wydania przez Centralną Komisję decyzji z [...], jak i obowiązującej w czasie ponownego badania sprawy przez ten organ ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym (...) oraz Statutu Centralnej Komisji.
Centralna Komisja w uzasadnieniu decyzji z [...] podzieliła stanowisko Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych, że nie ma obecnie podstaw do przedstawienia dr. hab. P. J. do tytułu naukowego profesora nauk humanistycznych, błędnie jednak podając wyniki głosowania w Sekcji w tej sprawie. Błąd ten jak to słusznie zauważył Sąd I instancji nie ma jednak istotnego wpływu na legalność omawianej decyzji. Po pierwsze to dokumentem miarodajnym w tej kwestii jest protokół z posiedzenia Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych z 4 i 5 czerwca 2002 r., z którego wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że bezwzględna większość członków Sekcji wypowiedziała się wówczas przeciwko przedstawieniu kandydatury skarżącego do tytułu profesora (12 tak, 23 nie, 9 wstrz.).
Po drugie natomiast to Prezydium Centralnej Komisji jest organem, który w imieniu Centralnej Komisji rozstrzyga sprawę i to ono podejmuje decyzję wykorzystując jako propozycję – opinię – stanowisko Sekcji. W tym zaś przypadku wynik głosowania w Prezydium Centralnej Komisji w dniu [...] (protokół Nr 6/2002 z [...]) był wyraźnie negatywny (0 tak, 6 nie, 2 wstrz.).
Za niezasadny też uznać trzeba zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu przez zaskarżony wyrok art. 135 i art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z powołanym art. 135 Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
W świetle tej normy sąd administracyjny z urzędu powinien rozpatrzyć czy nie zachodzą przesłanki uzasadniające zastosowanie tego przepisu a przesłanką zastosowania unormowania w nim zawartego jest stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie tylko w zaskarżonym akcie lub czynności, ale także w aktach lub czynnościach je poprzedzających, jeżeli tylko były one podjęte w granicach danej sprawy. Przepis ten nie został przez Sąd naruszony w rozpatrywanym przypadku, ponieważ nie było podstaw do jego zastosowania. Z kolei art. 141 § 4 omawianej ustawy określa przesłanki, którym winno odpowiadać uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego.
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku wszystkie te wymogi spełnia.
Nie można również uznać zasadności zarzutu naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ponieważ w świetle materiału dokumentacyjnego sprawy Sąd I instancji nie miał podstaw do uwzględnienia skargi sądowoadministracyjnej gdyż zaskarżona decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów nie naruszała wskazanych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Powyższe wskazuje, że skarga kasacyjna nie mogła zostać uwzględniona i z tego względu na podstawie art. 184 wzmiankowanej ustawy – Prawo o stepowaniu przed sądami administracyjnymi należało ją oddalić.