Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1933/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2007 r., nr [...], w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: nieruchomość będąca przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie położona w Warszawie przy ul. [...] objęta została działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279). Z dniem 21 listopada 1945 r., to jest z dniem wejścia w życie dekretu, nieruchomości warszawskie, w tym grunt przedmiotowej nieruchomości, na podstawie art. 1 powołanego dekretu przeszły na własność gminy m.st. Warszawy, a następnie od 1950 r., z chwilą likwidacji gmin na własność Skarbu Państwa.
Z dniem 27 maja 1990 r. grunt, o którym mowa, stał się własnością Dzielnicy-Gminy Warszawa – [...], a następnie zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz.U. Nr 41, poz. 361 ze zm.), grunt przedmiotowej nieruchomości stał się własnością miasta stołecznego Warszawy, przy czym objęcie przedmiotowego gruntu przez gminę miasta stołecznego Warszawy następowało na podstawie rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 7 kwietnia 1946 r. w sprawie obejmowania gruntów w posiadanie przez gminę m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 16, poz. 112) wydanego w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej.
Objęcie wskazanej nieruchomości przez gminę nastąpiło w dniu 23 stycznia 1948 r., to jest z dniem ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Nr 3 Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy, co oznaczało, że termin na złożenie wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu upływał w dniu 23 lipca 1948 r.
Zgodnie z treścią świadectwa Sądu Okręgowego w Warszawie nr [...] z dnia [...] grudnia 1947 r., nieruchomość warszawska nr hip. [...] położona przy ulicach [...] i [...] o pow. 914,20 m2, założoną miała księgę wieczystą a prawo własności tej nieruchomości uregulowane było na J. J. Wnioskiem z dnia [...] listopada 1948 r. W. P. – pełnomocnik J. J. wystąpił o "przedłużenie terminu dla uzyskania prawa własności czasowej" przedmiotowej nieruchomości i jednocześnie złożył wniosek o przyznanie prawa własności czasowej gruntu, na którym widnieje data [...] listopada 1948 r.
Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie orzeczeniem administracyjnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 1951 r. odmówiło dawnemu właścicielowi przywrócenia terminu na złożenie wniosku o przyznanie prawa własności czasowej gruntu.
Dawny właściciel niniejszej nieruchomości J. J. zmarł [...] stycznia 1976 r., a spadek po nim na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy sygn. akt [...] z dnia [...] października 2005 r. – nabyli: żona I. M. H. J., córka M. I. H. P.-E. i syn A. F. K. J., w częściach równych po 1/3 spadku każde z nich, następnie spadek po zmarłej dnia [...] grudnia 1981 r. I. M. H. J. nabyły dzieci: M. I. H. P.-E. i syn A. F. K. J., w częściach równych po 1/2 części spadku każde z nich, natomiast spadek po zmarłej dnia [...] grudnia 1987 r. M. I. H. P.-E. nabył w całości brat A. F. K. J. Prezydent m.st. Warszawy decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., po rozpatrzeniu wniosku złożonego dnia [...] listopada 1948 r. przez J. J. reprezentowanego przez W. P., odmówił A. F. K. J. ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w Warszawie przy ul. [...], nr hip. [...].
Organ pierwszej instancji powołał się na art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, stosownie do którego dotychczasowi właściciele lub ich następcy prawni będący w posiadaniu gruntu, względnie osoby prawa ich reprezentujące uprawnieni byli w ciągu 6-ciu miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę do złożenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej (obecnie prawo użytkowania wieczystego) z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą.
Prezydent miasta stołecznego Warszawy wskazał, że termin do złożenia wniosku o przyznanie własności czasowej przedmiotowego gruntu upłynął w dniu [...] lipca 1948 r., a zatem wniosek z dnia [...] listopada 1948 r. dawnego właściciela został złożony po terminie określonym przepisami dekretu.
Organ wskazał również, że skuteczność złożenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej gruntu była przedmiotem postępowania zakończonego orzeczeniem administracyjnym Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia [...] kwietnia 1951 r. o odmowie dawnemu właścicielowi przywrócenia terminu na złożenie wniosku, gdyż wówczas zbadana została również prawidłowość objęcia w posiadanie nieruchomości przez Gminę.
Od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy A. J. złożył odwołanie podnosząc, że w ogłoszeniu zamieszczonym w Dzienniku Urzędowym Nr [...] z 1948 r. błędnie podano imię i nazwisko właściciela nieruchomości, wobec czego jest ono nie tylko wadliwe, ale i bezskuteczne. Zatem, zdaniem skarżącego nie rozpoczął się bieg terminu przewidzianego w art. 7 ust. 1 dekretu w dacie złożenia wniosku [...] listopada 1948 r. Wskazał, że kwestie te nie były również badane w 1951 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania A. J., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2007 r. wskazując, że zarówno adres nieruchomości (przy ul. [...] i S.C. bez podania nr porządkowego), jak i nr hipoteczny [...] są zgodne z zaświadczeniem Wydziału Hipotecznego Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia [...] grudnia 1947 r., natomiast błąd w imieniu i nazwisku dawnego właściciela należy uznać za błąd pisarski, który nie miał wpływu na dokładne ustalenie, o jaką nieruchomość chodzi.
Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie A. J. złożył skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, podnosząc między innymi, że rozporządzenie Ministra Odbudowy z dnia 7 kwietnia 1946 r. określa rygorystyczny wymóg nie tylko dokładnego oznaczenia gruntów, ale również imion i nazwisk dotychczasowych właścicieli, a także innych cech potrzebnych do oznaczenia gruntów.
Wyrokiem z dnia 11 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1933/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2007 r., nr [...], wskazał, że zarówno w literaturze, jak i utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, iż termin określony w art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy jest terminem prawa materialnego o skutkach prekluzyjnych powodujących wygaśnięcie roszczenia lub uprawnienia w przypadku jego uchybienia.
Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie zasadniczą kwestią było ustalenie czy objęcie w posiadanie przedmiotowego gruntu przez gminę odbyło się przy spełnieniu przez Zarząd Miasta Warszawy wymagań określonych w wydanym na podstawie art. 4 powołanego dekretu rozporządzenia Ministra Odbudowy w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej z dnia 4 kwietnia 1946 r. w sprawie obejmowania gruntów w posiadanie przez gminę m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 16, poz. 112), obowiązującego od dnia 21 maja 1946 r. do dnia 9 lutego 1948 r., a które ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Rozporządzenie to bowiem w § 3 ust. 1 przewidywało zawiadomienie o przystąpieniu do objęcia gruntu w posiadanie poprzez ogłoszenie Zarządu Miejskiego w organie urzędowym, które zgodnie z § 4 powinno zawierać: dokładne oznaczenie gruntu, z podaniem w miarę możliwości imienia i nazwiska dotychczasowego właściciela, termin oględzin nieruchomości, wezwanie dotychczasowego właściciela do wzięcia udziału w oględzinach. Stosownie do § 5 ust. 1 – Zarząd Miejski, jeżeli posiadał dane o miejscu pobytu dotychczasowego właściciela, obowiązany był – niezależnie od ogłoszenia – zawiadomić go na piśmie o przystąpieniu do objęcia gruntu w posiadanie. W myśl § 7 ust. 2 tego rozporządzenia – do sporządzonego protokołu oględzin, o którym mowa w § 7 ust. 1, dotychczasowy właściciel nieruchomości miał możliwość zgłoszenia zarzutów, jeżeli uważał, że zawarte w nim ustalenia naruszają jego prawa. Zgodnie natomiast z § 8 ust. 1 rozporządzenia – grunt uważa się za objęty przez gminę Warszawa w posiadanie w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu z dniem dokonania przez Zarząd Miejski w organie tego zarządu ogłoszenia o sporządzonym protokole oględzin.
Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że z akt archiwalnych wynika, iż Zarząd Miejski nie był w posiadaniu danych o miejscu pobytu dotychczasowego właściciela przedmiotowej nieruchomości J. J., gdyż przebywał on w Londynie.
Zdaniem Sądu oznaczenie przedmiotowej nieruchomości dokonane w Dzienniku Urzędowym jest prawidłowe, albowiem jest to oznaczenie przyjęte w księdze wieczystej prowadzonej dla omawianej nieruchomości, to jest nr hip. [...] położonej przy ulicach [...] i [...].
W związku z tym, Sąd uznał, że jest to oznaczenie prawidłowe pod względem prawnym, a omyłka w oznaczeniu właściciela nie powoduje, że mogą powstać wątpliwości co do tego jaka działka została objęta wykazem.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną złożył pełnomocnik A. J., wnosząc o jego uchylenie i poprzedzających go decyzji administracyjnych oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania administracyjnego za obie instancje.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
- prawa materialnego, to jest art. 7 ust. 1 w związku z art. 4 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279) i § 3, § 4, § 8 i § 10 rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 7 kwietnia 1946 r. wydanego w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej w sprawie obejmowania gruntów w posiadanie przez gminę m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 16, poz. 112), przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;
- przepisów postępowania, to jest art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 214 i 233 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2063 ze zm.), które to uchybienie mogło mieć i w istocie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że nie ma żadnych podstaw do snucia przypuszczeń, czy popełniony błąd polegający na umieszczeniu imienia i nazwiska "J. J.'", zamiast "J. J.", mógł lub nie mógł powodować wątpliwości. Zdaniem skarżącego istotne jest bowiem to, że treść głoszenia ze swego założenia miała ułatwiać identyfikację byłego właściciela nieruchomości, a nie stwarzać pole dla różnego rodzaju wątpliwości.
Podniesiono, że w aktach sprawy znajdują się dwa podania złożone w imieniu J. J. przez jego pełnomocnika W. P. Pierwsze z nich z datą [...] listopada 1948 r., zdaje się nawiązywać do innego już, późniejszego "ogłoszenia" z dnia [...] sierpnia 1948 r. zamieszczonego w Nr [...] Dziennika Urzędowego Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy z dnia [...] sierpnia 1948 r., a więc opublikowanego na podstawie nowego rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 27 stycznia 1948 r. (Dz.U. Nr 6, poz. 43). Zwrócono uwagę, że według ogłoszenia z dnia [...] sierpnia 1948 r. termin 6-miesięczny mijał z dniem [...] lutego 1949 r., a więc złożone wówczas podanie z dnia [...] listopada 1948 r. mieściło się w tym terminie. Dalej skarżący wskazał, że dopiero po naniesieniu przez urzędnika przyjmującego podanie adnotacji czerwonym ołówkiem "[...].VII.1948", W. P. złożył drugie podanie w dniu [...] listopada 1948 r., tym razem o "przedłużenie terminu dla uzyskania prawa własności", do którego dołączył również podanie poprzednie z dnia [...] listopada 1948 r. W związku z tym, zdaniem skarżącego, ogłoszenie z dnia [...] stycznia 1948 r. jest bezskuteczne, natomiast w odniesieniu do byłego właściciela przedmiotowej nieruchomości skuteczne było ogłoszenie z dnia [...] sierpnia 1948 r. określające obszar, na którym jest położona nieruchomość przy ul. [...].
Autor skargi kasacyjnej podniósł, że skoro jednak organ zajął inne stanowisko, to powinien był rozpatrzyć sprawę w aspekcie art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami, bowiem, zdaniem skarżącego, bezsporne jest, że nieruchomość przy ul. [...] w Warszawie spełnia przesłanki do ustanowienia wieczystego użytkowania ze zwrotem budynku także według tej ustawy.
Skarżący wskazał, że wniosek z dnia [...] listopada 1948 r. nie został merytorycznie rozpoznany do czasu wejścia w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami, a zatem ma do niego zastosowanie przepis art. 233 tej ustawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.
Na wstępie przedstawić należy kilka uwag ogólnej natury.
Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowi dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279). Zgodnie z art. 1 tego dekretu w celu umożliwienia racjonalnego przeprowadzenia odbudowy stolicy i dalszej jej rozbudowy zgodnie z potrzebami Narodu, w szczególności zaś szybkiego dysponowania terenami i właściwego ich wykorzystania, wszelkie grunty na obszarze m.st. Warszawy przechodzą z dniem wejścia w życie tego dekretu, to jest z dniem 21 listopada 1945 r. na własność gminy m.st. Warszawy.
W art. 4 tego dekretu zawarte było upoważnienie dla Ministra Odbudowy, który w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej miał określić terminy i tryb obejmowania w posiadanie przez gminę m.st. Warszawy gruntów określonych w art. 1 tego dekretu.
W wykonaniu tego upoważnienia Minister Odbudowy w dniu 7 kwietnia 1946 r. wydał w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej rozporządzenie w sprawie obejmowania gruntów w posiadanie przez gminę m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 16, poz. 112). Przepisy tego rozporządzenia przewidywały wieloetapowy proces obejmowania gruntów, które mogło się odbyć z urzędu bądź na wniosek właściciela (§ 2 ust. 1). O przystąpieniu do objęcia gruntu w posiadanie gminy Zarząd Miejski m.st. Warszawy ogłaszał w organie urzędowym Zarządu Miejskiego to jest Dzienniku Urzędowym Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy (§ 3 ust. 1). Ogłoszenie to powinno zawierać:
- dokładne oznaczenie gruntów przez określenie w miarę możliwości numerów hipotecznych oraz imion i nazwisk dotychczasowych właścicieli, a także innych cech potrzebnych do oznaczenia gruntów,
- termin oględzin nieruchomości,
- wezwanie dotychczasowego właściciela i innych osób zainteresowanych do wzięcia udziału w oględzinach.
Natomiast termin oględzin nieruchomości miał być tak wyznaczony, aby oględziny odbyły się najwcześniej po upływie 14 dni od dnia wydania numeru organu urzędowego Zarządu Miejskiego, w którym zamieszczono ogłoszenie (§ 4 ust. 1 i 2).
Niezależnie od ogłoszenia Zarząd Miejski – w miarę posiadania danych o miejscu pobytu dotychczasowego właściciela gruntu lub osoby jego prawa reprezentującej – miał przesłać im zawiadomienie o przystąpieniu do obejmowania gruntu w posiadanie (§ 5 ust. 1).
W wyniku przeprowadzonych oględzin sporządzono protokół. Zgodnie z § 8 ust. 1 tego rozporządzenia grunt uważa się za objęty w posiadanie – w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. – z dniem dokonania przez Zarząd Miejski ogłoszenia o sporządzonym protokole w Dzienniku Urzędowym Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego w m.st. Warszawie.
W aktach niniejszej sprawy nie ma dowodów na to, że został wyczerpany tryb obejmowania gruntów w posiadanie przez gminę z wyjątkiem kopii ogłoszenia o dokonaniu oględzin gruntu znajdującego się przy ulicy [...] i [...] stanowiących dotychczasową własność J. J. nr hip. [...], znajdującego się w Dzienniku Urzędowym Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy z dnia [...] stycznia 1948 r. Na tej zapewne podstawie na podaniu pełnomocnika J. J., byłego właściciela nieruchomości z dnia [...] listopada 1948 r. znajduje się odręczna adnotacja czerwonym ołówkiem "[...].VIII.48.", a więc że wtedy upłynął termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej za opłatą symboliczną, co skutkowało złożeniem przez tego pełnomocnika podania o przedłużenie terminu dla uzyskania prawa własności czasowej, które to podanie załatwione zostało odmownie orzeczeniem administracyjnym Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia [...] kwietnia 1951 r.
Rację ma zatem skarżący kasacyjnie, że Sąd pierwszej instancji wadliwie przyjął za organem administracji, iż tryb przewidziany wyżej powołanym rozporządzeniem z dnia 7 kwietnia 1946 r. nie został wyczerpany, skoro nie ma dowodu na przeprowadzenie poszczególnych czynności określonych w przepisach rozporządzenia, a nadto ogłoszenie z dnia [...] stycznia 1948 r. o dokonaniu oględzin zawiera błąd w imieniu i nazwisku byłego właściciela nieruchomości, gdyż zamiast "J. J." jest "J. J.". Okoliczności te łącznie wzięte wskazują, że nie można przyjąć jako daty pewnej objęcia gruntu w posiadanie przez gminę ogłoszenia z dnia [...] stycznia 1948 r. o dokonanych oględzinach.
Określenie daty objęcia gruntu stanowi istotną czynność z uwagi na uprawnienia dotychczasowego właściciela przewidziane w art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. do złożenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej.
Przepisy tak wskazanego dekretu, jak i wydanego na jego podstawie rozporządzenia z dnia 7 kwietnia 1946 r. jako restrykcyjne nie mogą być interpretowane rozszerzająco i w ten sposób, aby utrudniać byłym właścicielom odzyskiwanie ich uprawnień.
Wskazać należy, że opisane wyżej rozporządzenie z dnia 7 kwietnia 1946 r. zostało zastąpione rozporządzeniem z dnia 27 stycznia 1948 r. w sprawie obejmowania w posiadanie gruntów przez gminę m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 6, poz. 43), które weszło w życie z dniem 10 lutego 1948 r. Przepisy nowego rozporządzenia znacznie uprościły procedurę obejmowania gruntów stanowiąc, że obejmowanie w posiadanie przez gminę m.st. Warszawy gruntów na obszarze tej gminy, nie objętych dotychczas w posiadanie na podstawie rozporządzenia z dnia 7 kwietnia 1946 r. następuje w drodze ogłoszenia Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy, podanych do publicznej wiadomości przez zamieszczenie w organie urzędowym Zarządu Miejskiego i w jednym z poczytnych pism codziennych, wydawanych w Warszawie oraz przez rozplakatowanie. Przepis § 3 rozporządzenia wprowadzał zasadę, w myśl której grunty uważano za objęte w posiadanie z dniem wydania numeru organu urzędowego Zarządu Miejskiego, w którym zamieszczono ogłoszenie.
W niniejszej sprawie zatem, jeśli nie da się ustalić, że cały tryb obejmowania gruntów zawarty w przepisach rozporządzenia z dnia 7 kwietnia 1946 r. został wyczerpany, należy przyjąć za datę pewną dzień ogłoszenia o objęciu gruntów przewidziany w § 3 rozporządzenia z dnia 27 stycznia 1948 r. – ogłoszenie w Dzienniku Urzędowym Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy Nr 20 z dnia 16 sierpnia 1948 r.
Sąd pierwszej instancji nie zakwestionował dokonanej przez organ administracji oceny, że skuteczność złożenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej była przedmiotem postępowania zakończonego orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] kwietnia 1951 r. Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie o odmowie przywrócenia terminu na złożenie wniosku, gdyż wówczas zbadana została również prawidłowość objęcia w posiadanie gruntu przez gminę.
Z poglądem takim zgodzić się nie można, gdyż orzeczenie to, zresztą wadliwe, przyjmowało, że termin do złożenia wniosku może być przywrócony, chociaż był terminem zawitym, nie przysługiwało od tego orzeczenia odwołanie, orzeczenie to nie rozstrzygało meritum sprawy, a tylko kwestię wpadkową przywrócenia terminu i jako takie nie ma znaczenia prawnego dla rozstrzygnięcia kwestii prawidłowości, a więc i terminu objęcia gruntów w posiadanie przez gminę, gdyż w pierwszej kolejności należy ustalić, czy termin ten rozpoczął bieg.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, podzielając trafność zarzutów skargi kasacyjnej na podstawie art. 188 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżony wyrok, a na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ powołanej ustawy także decyzje organów obu instancji.
O kosztach Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 oraz art. 200 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.