Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 listopada 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 557/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. Z. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku o zmianę statusu prawnego zajmowanej kwatery tymczasowej na lokal mieszkalny.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z 16 sierpnia 2011 r. J. Z. wystąpił do Komendanta Głównego Policji o wyrażenie zgody na wykupienie lokalu mieszkalnego położonego w Warszawie przy ul. [...]. Skarżący wskazał, że przedmiotowy lokal użytkuje na podstawie decyzji [...] o przydziale kwatery tymczasowej.
W odpowiedzi Komendant Główny Policji poinformował skarżącego, że zgodnie z porozumieniem z 4 sierpnia 2009 r. w sprawie współpracy w zakresie dysponowania lokalami stanowiącymi własność m.st. Warszawy i pozostającymi w dyspozycji Komendanta Głównego Policji, z przeznaczeniem na tymczasowe kwatery dla funkcjonariuszy Policji – posiada prawo dysponowania 148 lokalami stanowiącymi własność gminy. Mieszkania te mogą być wykorzystywane jako tymczasowe kwatery dla funkcjonariuszy wyłącznie na czas pełnienia przez nich służby w Komendzie Głównej Policji. Jednocześnie nadmieniono, że przedmiotowy lokal znajduje się w załączniku nr 2 do przedmiotowego porozumienia pod pozycją [...] i z tego względu nie ma możliwości przychylenia się do prośby wyrażonej we wniosku z 16 sierpnia 2011 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 lipca 2013 r., sprecyzowanej następnie pismem z 30 września 2013 r., J. Z. zarzucił Komendantowi Głównemu Policji bezczynność w sprawie rozpoznania wniosku o zmianę statusu prawnego zajmowanej kwatery tymczasowej na lokal mieszkalny. Podniósł, że w odpowiedzi na powyższy wniosek otrzymał zdawkowe pismo, którego nie można uznać za formalno-prawnie umocowany sposób załatwienia sprawy, gdyż nie daje on elementarnych możliwości odwoławczych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając skargę stwierdził, że zgoda na wykupienie lokalu zajmowanego przez skarżącego oznaczałaby w istocie rezygnację Komendanta Głównego Policji z jego wykorzystywania na cele służbowe, tj. rezygnację z dalszego nim dysponowania. Umożliwiłoby to właścicielowi (w tym przypadku m.st. Warszawa) wyznaczenie lokalu, z którego zrezygnował jego dotychczasowy dysponent, do sprzedaży, a potem dokonanie jego sprzedaży na rzecz najemcy lokalu. W obowiązującym stanie prawnym brak jest normy prawnej, która określałaby, w jakiej formie dysponent lokalu ma składać oświadczenie woli o rezygnacji z dysponowania lokalem, celem umożliwienia nabycia go na własność przez osobę zainteresowaną.
Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniósł J. Z., domagając się jego uchylenia w całości i nakazanie Komendantowi Głównemu Policji wydania decyzji o przydziale lub decyzji o odmowie przydziału lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania:
- 1) art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, tj. odrzucenie skargi na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o zamianę statusu prawnego zajmowanej kwatery tymczasowej na lokal mieszkalny w sytuacji gdy skarga ta winna zostać rozpatrzona;
- 2) art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że odmowa zmiany statusu prawnego kwatery tymczasowej na lokal mieszkalny jest w istocie odmową przydziału lokalu mieszkalnego, co w myśl art. 95 ust. 2-4 ustawy o Policji winno nastąpić w drodze decyzji administracyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm) dalej powoływanej jako "P.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne,
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,
Zauważyć należy, że skarga na bezczynność organu jest pochodną dopuszczalności skargi albowiem jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. można ją wnieść jedynie w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie wniosku skarżącego o zmianę statusu prawnego zajmowanej kwatery tymczasowej na lokal mieszkalny. Powyższe jednoznacznie wynika z pisma J. Z. z dnia 16 sierpnia 2011 r. skierowanego do Komendanta Głównego Policji oraz z pisma skarżącego z dnia 30 września 2013 r. stanowiącego odpowiedź na wezwanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do sprecyzowania skargi. W związku z powyższym należy podzielić stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, iż zrzeczenie się przez organ prawa do dysponowania lokalem a także wyrażenie zgody na jego wykup nie następuje w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. W przepisach prawa powszechnie obowiązującego brak również umocowania do rozstrzygania tego rodzaju kwestii w drodze innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej.
Żaden przepis prawa nie przewiduje bowiem uprawnienia policjanta do żądania od organów policji zrzeczenia się prawa dyspozycji do lokalu pozostającego w jego zasobie, zwłaszcza przepis z zakresu prawa administracyjnego.
W takiej sytuacji skoro w obowiązujących przepisach prawa brak jest podstaw do działania organu w formach przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. skarga J. Z. na bezczynność Komendanta Głównego Policji była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.