Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 24 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 696/16

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 listopada 2015 r. Sygn. akt II SAB/Kr 148/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skargi Z. N. na bezczynność Burmistrza Miasta [...]w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w pkt 1) zobowiązał organ do dokonania w terminie 14 dni czynności z wniosku Z. N. w pkt 2) stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w pkt 3) wymierzył organowi grzywnę w wysokości 10.000 zł, w pkt 4) zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postepowania.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Wnioskiem z dnia [...] maja 2012 r. [...]wystąpiła do Burmistrza [...]o udostępnienie informacji publicznej zawartej w prowadzonym przez Burmistrza [...]rejestrze decyzji o warunkach zabudowy wydanych w latach 2006-2011 poprzez wykonanie kopii rejestru. Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 roku Burmistrz [...]odmówił udostępnienia żądanej informacji publicznej objętej wnioskiem w części dotyczącej udostępnienia informacji o oznaczeniu nieruchomości objętych w/w decyzjami o warunkach zabudowy zawartych w kolumnie nr 5 prowadzonego rejestru, jak również w części dotyczącej udostępnienia całego rejestru za okres od [...] stycznia 2006 do [...] grudnia 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]decyzją z dnia z dnia [...] lipca 2012 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1404/12 uchylił ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wyrokiem z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. I OSK 605/13.

Decyzją z [...] października 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]uchyliło decyzję Burmistrza [...]z dnia [...] czerwca 2012 r. w części dotyczącej punktu 1 i w tym zakresie orzekło o odmowie udostępnienia informacji publicznej zawartej w prowadzonym przez Burmistrza [...]rejestrze decyzji o warunkach zabudowy wydanych w okresie od [...]stycznia 2006 r. do [...] grudnia 2009 r. - w części dotyczącej udostępnienia informacji o oznaczeniu nieruchomości objętych w/w decyzjami o warunkach zabudowy zawartych w kolumnie nr 5 prowadzonego rejestru oraz utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w zakresie pkt. 2 decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 14 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 126/14 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]października 2013 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji.

Sąd stwierdził, że żądane informacje obejmujące numery ewidencyjne działek, dla których wydano decyzje o warunkach zabudowy nie są informacjami dotyczącymi zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej lub prawnej. Informacji nie uważa się, bowiem za umożliwiającą określenie tożsamości osoby, jeżeli wymagałoby to nadmiernych kosztów, czasu lub działań.

W dniu [...] września 2014 r. [...]złożyła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza [...]po wyroku w sprawie sygn. akt II SA/Kr 126/14. Decyzją z dnia [...] października 2014 r. Burmistrz [...]odmówił udostępnienia informacji publicznej zawartej w zawartej w prowadzonym przez niego rejestrze decyzji o warunkach zabudowy wydanych od [...] stycznia 2006 r. do [...] sierpnia 2010 r. w części dotyczącej udostępnienia informacji o oznaczeniu nieruchomości objętych w/w decyzjami o warunkach zabudowy zawartych w kolumnie nr 5 prowadzonego rejestru. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 6 lutego 2015 r., sygn. II SA/Kr 1471/14 stwierdził, że postępowanie prowadzone było przewlekle i miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzył Burmistrzowi [...]grzywnę w wysokości 500 zł.

W dniu [...] października 2014 r. [...]złożyła wniosek do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] października 2015 r. Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza [...]z dnia [...] października 2014 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej zawartej w prowadzonym rejestrze decyzji o warunkach zabudowy wydanych w okresie od [...] stycznia 2006 r. do [...] sierpnia 2010 r. w części dotyczącej udostępnienia informacji o oznaczeniu nieruchomości objętych w/w decyzjami o warunkach zabudowy zawartych w kolumnie nr 5 prowadzonego rejestru. Decyzja wpłynęła do organu w dniu [...]czerwca 2015 r.

W piśmie z dnia [...] lipca 2015 r. Burmistrz [...]wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]z pytaniem, czy decyzja z [...] czerwca 2015 r. jest ostateczna. W dniach [...] czerwca 2015 r. i [...] lipca 2015 r. [...]wezwała Burmistrza [...]do niezwłocznego załatwienia sprawy.

W piśmie z dnia [...] lipca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]poinformowało Burmistrza [...], że całość akt sprawy została przesłana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu [...] czerwca 2015 r. w związku ze skargą [...]na bezczynność SKO w rozpoznaniu wniosku o stwierdzenie nieważności. Ponadto organ wyższego stopnia poinformował, że nie został złożony wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, natomiast z racji przesłania akt sprawy nie jest w stanie ustalić daty w której decyzja ta stała się ostateczna. W piśmie z [...] lipca 2015 r. Burmistrz [...]ponownie wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]o potwierdzenie, czy decyzja z [...] czerwca 2015 r. jest ostateczna.

W dniu [...] lipca 2015 r. [...]wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta [...]w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia [...] maja 2012 r. Wniosła równocześnie o zobowiązanie organu w określonym terminie do załatwienia sprawy udostępnienia informacji publicznej, jak również o stwierdzenie że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta [...]wniósł o jej oddalenie wskazując, że podjęcie jakichkolwiek dalszych działań w związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji Burmistrza [...]z dnia [...] października 2015 r. jest uzależnione od uzyskania informacji o ostateczności decyzji SKO z dnia [...] czerwca 2015 r.

Uwzględniając skargę w całości Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odwołał się do wyroku tego Sądu z dnia 14 maja 2014 r., w którym przesądzono, że żądane informacje obejmujące numery ewidencyjne działek, dla których wydano decyzje o warunkach zabudowy nie są informacjami dotyczącymi zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej lub prawnej. To rozstrzygnięcie w ocenie Sądu nie powinno budzić wątpliwości Burmistrza [...], co do sposobu załatwienia wniosku. Tymczasem organ wydając decyzję z dnia [...] października 2014 r. uchylił się od załatwienia sprawy zgodnie z wiążącymi wytycznymi Sądu. Zasadnicze zdaniem Sądu znaczenie dla oceny działania Burmistrza Miasta [...]miało jednak ostatecznie jego postępowanie po otrzymaniu decyzji stwierdzającej nieważność opisanego wyżej rozstrzygnięcia.

Sąd zwrócił uwagę, że postępowanie nieważnościowe toczyło się z udziałem tylko jednej strony – [...]i wydane rozstrzygnięcie w pełni pokrywało się z jej żądaniem. Co więcej [...]dwukrotnie w pismach z[...]czerwca 2015 r. i [...] lipca 2015 r. wzywała Burmistrza Miasta [...]do niezwłocznego załatwienia sprawy, dając w ten sposób wyraz swojej akceptacji dla wydanego orzeczenia SKO. Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 130 § 4 k.p.a. decyzja podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania (wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy), gdy jest zgodna z żądaniem wszystkich stron. W tej sytuacji uporczywe wystąpienia Burmistrza Miasta [...]do SKO zmierzające do ustalenia daty, w której decyzja stała się ostateczna, nie mogą być traktowane inaczej jak zamierzone przedłużanie załatwienia sprawy.

Wobec faktu, że do dnia orzekania przez Sąd wniosek nie został ponownie rozpoznany, zobowiązano organ do dokonania czynności w sprawie z wniosku z dnia [...] maja 2012 r. W kontekście przedstawionych rozważań Sąd uznał, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a na ocenę tę wpłynęła także okoliczność, że nawet jeżeli organ miał wątpliwość, czy decyzja stwierdzająca nieważność decyzji z dnia [...] października 2014 r. jest ostateczna, to upływ pięciu miesięcy od jej wydania i dalsza bierność organu jednoznacznie zdaniem Sądu wskazuje, że zaniechanie stanowiło wynik zlej woli w załatwieniu sprawy. Za odpowiednią do całokształtu okoliczności Sąd uznał wymierzoną grzywnę w wysokości 10.000 zł.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Burmistrz Miasta [...], zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu:

1. 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
2. a) art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez nieodrzucenie skargi w sytuacji, kiedy skarżąca nie złożyła na podstawie art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 k.p.a. zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie,
3. b) art. 149 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że organ pozostawał w bezczynności podczas gdy stan sprawy nie był zależny od organu, oraz błędne przyjęcie, że dopuszczalne jest badanie w postepowaniu o stwierdzenie bezczynności prawidłowości wydanych w sprawie decyzji, co stanowiło naruszenie art. 149 § 1 p.p.s.a, art. 127 § 2 K.p.a. oraz art. 52 i art. 53 p.p.s.a.
4. c) art. 149 § 1a) p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy stan sprawy nie był zależny od organu, a błędna wykładnia przepisów prawa nie może i nie prowadzi do stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,
5. d) art. 149 § 2 p.p.s.a. poprzez wymierzenie grzywny, gdy organ nie pozostawał w bezczynności, bo stan sprawy nie był zależny od organu, a błędna wykładnia przepisów prawa nie może i nie prowadzi do nakładania na organ grzywny,
6. e) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, wobec okoliczności, że organ nie pozostawał w bezczynności, która byłaby od niego zależna,
7. 2. naruszenie prawa materialnego tj. art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) – dalej powoływana jako "u.d.i.p." poprzez przyjęcie, że w sprawach o dostęp do informacji publicznej stosuje się przepisy k.p.a, gdy tymczasem według prawomocnych wyroków WSA w Krakowie dotyczących Burmistrza Miasta [...]wykładnia art. 16 ust. 2 u.d.i.p. prowadzi do jednoznacznego wniosku, że w sprawach o dostęp do informacji publicznej nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i odrzucenie skargi ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podniósł, że skarżąca wniosła skargę na bezczynność organu nie poprzedzając jej zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie. W ocenie skarżącego kasacyjnie organu, jeśli w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy k.p.a., to skarga w niniejszej sprawie nie spełnia warunków formalnych, w związku z czym powinna być odrzucona, tak jak uczynił to WSA w Krakowie w postanowieniu z dnia 3 października 2014 r. sygn. akt II SAB/Kr 255/14. Organ podkreślił, że stanowisko o zastosowaniu przepisów K.p.a. uznawał i dalej uznaje za prawidłowe. Niemniej jednak Burmistrz Miasta [...]do chwili obecnej za taki pogląd był karany przez WSA w Krakowie, który w wielu wyrokach wskazywał, że takie stanowisko jest chybione. W tej sytuacji stwierdzanie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i wymierzenie grzywny w wysokości 10.000 zł budzi uzasadniony protest.

Nie może być bowiem zdaniem skarżącego kasacyjnie organu tak, by określony podmiot był karany za całkowicie niespójne stosowanie prawa przez sądy. Na potwierdzenie stanowiska, że WSA w Krakowie uznawał konieczność stosowania przepisów k.p.a. do postępowania prowadzonego na podstawie u.d.i.p. organ powołał szereg orzeczeń tego Sądu, stwierdzając jednocześnie, że Sąd ten nigdy takiego stanowisko nie zajął w sprawach, które dotyczyły Burmistrza [...]. Podniósł, że po prawomocnych orzeczeniach wydanych wobec Burmistrza [...]przestał on stosować do postępowania prowadzonego na podstawie u.d.i.p. przepisy k.p.a. i za to właśnie został ukarany grzywną w wysokości 10.000 zł. W okolicznościach przedmiotowej sprawy jedynym i racjonalnym zachowaniem zdaniem organu, było zwrócenie się do SKO w [...]z pytaniem, czy decyzja z dnia [...] czerwca 2015 r. jest ostateczna. Odpowiedzi na to pytanie organ mimo podjętych działań nie uzyskał z SKO w [...], ani też od WSA w Krakowie, a to oznacza, że brak było podstaw do przypisania organowi bezczynności, a tym bardziej mającej charakter rażącego naruszenia prawa.

W przedmiotowej sprawie nie wiadomo nawet zdaniem organu, jak ma się toczyć sprawa po decyzji stwierdzającej nieważność, gdyż w postępowaniu prowadzonym na podstawie u.d.i.p. kwestia ta nie jest wyjaśniona.

[...]wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(DZ.U z 2012 roku, poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu po rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w przepisie art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną.

Ponieważ skarga kasacyjna zawiera zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegał ten drugi z zarzutów. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny sprawy przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego(wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2005 roku, syg. akt FSK 618/04, ONSAiWSA z 2005 roku, nr 6, poz. 120).

Zwrot normatywny,, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy’’ zawarty w art. 173 pkt 2 p.p.s.a.należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może być tylko naruszenie przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, w sposób który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu musi istnieć związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. Ponadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub rangi, że kształtowałyby lub współkształtowały treść kwestionowanej decyzji(por. wyrok NSA z 13 stycznia 2015 roku, syg. akt II GSK 2084/13).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i nie odrzucenia skargi, pomimo, że skarżąca nie złożyła na podstawie art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 37 § 1 k.p.a. zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, to podniesiony zarzut należy uznać za nieusprawiedliwiony.

Stanowisko autora skargi kasacyjnej, iż przesłanką wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność w zakresie nieudzielenia informacji publicznej jest złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia nie jest trafne. Należy zauważyć, iż w art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. ustawodawca przewidział, że tylko do decyzji o odmowie lub umorzeniu postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem skarżąca wnosząc do sądu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta [...]nie była zobligowana, aby przed dokonaniem tej czynności w trybie art. 37 § 1 k.p.a. wnieść zażalenie do organu wyższego stopnia. Stanowisko, iż skarga na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie musi być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, w szczególności zażaleniem wnoszonym w trybie art. 37 k.p.a. należy uznać za utrwalone(por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2011 roku, syg.akt I OSK 667/11, z dnia 24 maja 2006 roku, syg. akt I OSK 601/05, z dnia 3 kwietnia 2014 roku, syg. akt I OSK 2603/13).

Należy zauważyć, iż poza uwagą skarżącego kasacyjnie pozostał fakt, iż jedną z podstawowych zasad, która rządzi ustawą o dostępie do informacji publicznej jest zasada szybkości postępowania, a wprowadzenie bardziej skomplikowanej i długotrwałej procedury przy rozpoznawaniu spraw, mających swoje oparcie w przepisach tej ustawy stałoby z tą zasadą w sprzeczności. Z tego względu powoływanie się przez skarżącego kasacyjnie na ogólne zasady zwalczania bezczynności organów i obowiązek poprzedzenia skargi zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. w sprawie bezczynności w dostępie do informacji publicznej nie może odnieść spodziewanego skutku.

W kolejnych zarzutach kasacyjnych skarżący wskazywał na naruszenie przepisu art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a. podnosząc, iż nie zachodziły przesłanki do jego zastosowania w sprawie, ponieważ organ w ogóle nie pozostawał w bezczynności, co w konsekwencji nie mogło również prowadzić do wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a.

Złożony w dniu [...] maja 2012 roku przez [...]wniosek o udostępnienie informacji publicznej – w przedmiocie udostępnienia wydanych decyzji o warunkach zabudowy w okresie 2006 -[...]Zdrój.

Decyzjami tego organu z dnia [...] czerwca 2012 roku oraz z dnia [...] października 2014 odmówiono [...]udzielenia informacji publicznej zawartej w prowadzonym przez organ rejestrze decyzji o warunkach zabudowy wydanych od [...] stycznia 2006 roku do [...] sierpnia 2010 roku w części dotyczącej oznaczenia nieruchomości objętych decyzjami o warunkach zabudowy zawartych w kolumnie 5 prowadzonego rejestru. Powyższe rozstrzygnięcia zostały ostatecznie wyeliminowane z obrotu prawnego. Decyzja z [...] czerwca 2012 roku została wyeliminowana wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 14 maja 2014 roku, syg. akt II SA/Kr 126/14 gdzie sąd uchylił decyzje organów obu instancji, a decyzja z [...] października 2014 roku w trybie nadzorczym przez SKO w [...]decyzją z dnia [...] czerwca 2015 roku, znak [...]gdzie stwierdzono nieważność decyzji z [...] października 2014 roku. Po dacie [...] czerwca 2015 roku Burmistrz Miasta [...]nie rozpoznał na nowo wniosku o udostepnienie informacji publicznej z [...] maja 2012 roku.

Nie można się zgodzić z argumentacją skarżącego kasacyjnie, iż przeszkodą w ponownym rozpoznaniu przedmiotowego wniosku był brak stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], co do ostateczności decyzji o stwierdzeniu nieważności. Należy zauważyć, iż SKO poinformowało Burmistrza Miasta [...], iż od tej decyzji nie zostało wniesione odwołanie. Z tego względu wnoszenie kolejnych pism z zapytaniem o ostateczność decyzji, wyjazd na rozprawę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie nie mogą być przyczyną, która może stanowić o tym, iż organ nie pozostawał w bezczynności. Jednocześnie należy uznać, iż bezczynność organu w tej sprawie będzie mieć miejsce od daty wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji z [...]października 2014 roku – tj. [...] czerwca 2015 roku.

Co prawda [...]skargę na bezczynność organu wniosła do sądu już w dniu [...] lipca 2015 roku, to należy zauważyć, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie już wyrokiem z dnia 14 maja 2014 roku, syg. akt II SA/Kr 126/14 uchylając wydane decyzje przesądził, że żądane informacje obejmujące numery ewidencyjne działek, dla których wydano decyzje o warunkach zabudowy mogą być udostępnione w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z tym, organ ponownie rozpoznając wniosek [...]w tym zakresie był związany oceną prawną zaprezentowaną przez sąd.

W związku z tym dalsze wątpliwości organu co do rozpoznania wniosku nie znajdowały usprawiedliwionych podstaw. W tych okolicznościach należy zgodzić się z sądem pierwszej instancji, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Odnośnie wymierzenia grzywny zarzut należy uznać za nieusprawiedliwiony. W sytuacji gdy sąd stwierdził, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, to wymierzenie grzywny znajduje swoje pełne usprawiedliwienie. Jej wysokość w związku z brakiem zarzutu kasacyjnego w tym zakresie nie mogła być przedmiotem kontroli.

Zarzut kasacyjny naruszenia art. 149 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 127 § 2 k.p.a. oraz art. 52 i art. 53 p.p.s.a. poprzez badanie w postępowaniu sądowym o stwierdzenie bezczynności prawidłowości wydanych w sprawie należy uznać za nieusprawiedliwiony.

Sąd w żadnym wypadku nie poddawał kontroli, ani ocenie wydanych na wcześniejszym etapie decyzji w przedmiocie wniosku [...]z dnia [...] maja 2912 roku, a jedynie przedstawiając ustalenia faktyczne powoływał się na wydawane wcześniej decyzje.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie należy zauważyć, iż wskazany przepis jest przepisem wynikowym, który w sytuacji skargi na bezczynność ma zastosowanie gdy zdaniem sądu organ nie pozostaje on w bezczynności. Powołanie go jako samodzielnej podstawy kasacyjnej nie może odnieść zakładanego skutku bez powiązania go z naruszeniem innych przepisów, które wskazywałyby na wadliwość treści zapadłego wyroku.

Odnośnie naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 16 ust.2 u.d.i.p. poprzez przyjęcie, że w sprawach o dostęp do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy kodeks postępowania administracyjnego, gdy tymczasem według prawomocnych wyroków WSA w Krakowie dotyczących Burmistrza Miasta [...] prawidłowa wykładnia art. 16 ust.2 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, iż w sprawach o dostęp do informacji publicznej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie stosujemy.

W postępowaniu, którego przedmiotem jest udostępnienie informacji publicznej, przepisy procedury administracyjnej mają zastosowanie tylko w sytuacjach, w których wniosek o udzielenie informacji publicznej rozpatrzony zostaje w formie decyzji administracyjnej. Następuje to w przypadkach wyraźnie wskazanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 16 ust.1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji przez organ oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji, w przypadku określonym w art. 14 ust.2 u.d.i.p., następuje w drodze decyzji. Stosownie do postanowień art. 16 ust.2 u.d.i.p., do takiej decyzji stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.

Należy zauważyć, iż nie mogło dojść do naruszenia powołanego przepisu art. 16 ust.2 u.d.i.p. ponieważ ten przepis nie był stosowany, gdyż organ nie zakończył postępowania z wniosku [...]o udostepnienie informacji publicznej w formie decyzji o odmowie udostępnienia informacji, ani nie umorzył postępowania w tym zakresie. W związku z tym zarzuty w tym zakresie nie były zasadne, a przedmiotem badania sądu nie była trafność wydanej decyzji w oparciu o wyżej powoływany przepis art. 16 ust.2 u.d.i.p. i stosowanie przepis kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotem oceny sądu była kwestia pozostawania organu w bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny biorąc za podstawę art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.