Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 1276/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę J. A. na akt Starosty O. z dnia [...] lipca 2016 r. w sprawie zatwierdzenia projektu zmiany organizacji ruchu.
W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik J. A. zarzucił naruszenie:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) - dalej ppsa, przez jego niezasadne niezastosowanie, tj. niewydanie orzeczenia uwzględniającego skargę J. A. w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy organ, wydając zaskarżony akt, naruszył pkt 3.2.6 Załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach, gdyż posadowił znak zakazu mimo niewystąpienia przesłanek to uzasadniających;
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, przez jego niezasadne niezastosowanie, tj. niewydanie orzeczenia uwzględniającego skargę J. A. w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy organ, wydając zaskarżony akt, naruszył art. 22 Konstytucji RP, przez jego niezastosowanie, tj. nieuznanie, że projekt organizacji ruchu, zatwierdzony przez Starostę O., stanowi pozaustawowe ograniczenie możliwości prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego;
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa, przez jego niezasadne niezastosowanie, tj. niewydanie orzeczenia uwzględniającego skargę J. A. w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy organ, wydając zaskarżony akt, naruszył art. 32 Konstytucji RP, przez jego niezastosowanie, tj. nieuznanie, że posadowienie przedmiotowego znaku drogowego zakazującego poruszania się pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej powyżej 18 ton z wyłączeniami dla autobusów, służb komunalnych i zaopatrzenia mieszkańców stanowi dyskryminację bezpośrednią skarżącego polegającą na postawieniu go w sytuacji mniej korzystnej niż inne podmioty korzystające z drogi;
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, przez jego niezasadne niezastosowanie, tj. niewydanie orzeczenia uwzględniającego skargę J. A. w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy organ, wydając zaskarżony akt, naruszył art. 8 kpa, przez jego niezastosowanie, tj. nieuznanie, że naruszona została zasada zaufania obywateli do organów władzy publicznej ze względu na to, że przed posadowieniem przedmiotowego znaku drogowego skarżący dysponował decyzją administracyjną zezwalającą na utworzenie kopalni kruszyw posiadającej drogę dojazdową wyłącznie przez obszar obowiązywania przedmiotowego znaku drogowego, a co za tym idzie doszło do sytuacji, w której organ administracji publicznej uniemożliwia wykonanie uprzednio uzyskanej decyzji administracyjnej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację mającą przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.
Sąd pierwszej instancji nie zastosował - powołanego w zarzutach skargi kasacyjnej - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa, lecz wydał wyrok na podstawie art. 151 ppsa. Nie mógł więc naruszyć przepisu postępowania, którego nie stosował. W skardze kasacyjnej nie zarzucono natomiast naruszenia art. 151 ppsa w jakimkolwiek powiązaniu z naruszeniem przez Sąd innych przepisów prawa. Zarzut kasacyjny naruszenia przepisu prawa, którego Sąd nie stosował nie mógł być zatem uwzględniony.
Także zarzuty naruszenia pkt 3.2.6 Załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 lipca 2003 r., art. 22 i art. 32 Konstytucji RP oraz art. 8 kpa, jako przypisane bezpośrednio organowi administracji, nie mogły być uwzględnione, ponieważ w skardze kasacyjnej należy sformułować zarzuty wobec orzeczenia Sądu pierwszej instancji, zgodnie z art. 174 w zw. z art. 173 § 1 ppsa.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 193 zdanie drugie ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa.