Postanowienie NSA z 21 maja 2007 r., I OSK 699/07

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 21 maja 2007r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracjnej skargi kasacyjnej E. P. i A. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 01 lutego 2007r., sygn akt I SAB/Wa 129/06 o umorzeniu postępowania

Sprawa

w sprawie ze skargi E. P. i A. A. na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej postanawia oddalić skargę kasacyjną

Skład

Przewodnicząca: S.NSA Irena Kamińska

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 01 lutego 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie sądowe ze skargi E. P. i A. A. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej.

W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan sprawy. Dnia 21 lipca 2006r. E. P. i A. A. złożyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy, który postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 13 lutego 2006r. został zobowiązany do rozpoznania do dnia 30 czerwca 2006r. wniosku P. P. - byłego właściciela gruntu nieruchomości warszawskiej, z dnia 14 lutego 1949r,. o ustanowienie prawa własności czasowej do nieruchomości gruntowej położonej przy ul. [...] oznaczonej w hipotece jako "W.".

Skarżące podniosły, że mimo wniosków kierowanych do Prezydenta m.st. Warszawy i upływu terminu wyznaczonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze do dnia wniesienia skargi wniosek P. P. nie został rozpoznany przez organ I instancji. Nie były też informowane o przeszkodach uniemożliwiających wydanie decyzji w terminie wyznaczonym przez organ wyższego stopnia. Wobec tego skarżące wniosły o nakazanie Prezydentowi m.st. Warszawy rozpoznania wniosku o ustanowienie użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu w terminie jednego miesiąca od dnia wydania przez Sąd orzeczenia.

Prezydent m.st. Warszawy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej uchylenie podając w uzasadnieniu, iż jego bezczynność ustała. W dniu 09 sierpnia 2006r. organ ten wydał decyzję nr [...], którą odmówił skarżącym przyznania prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej przy ul. [...], stanowiącej obecnie część działki ewidencyjnej nr [...].

Rozstrzygając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zauważył, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w chwili zamknięcia rozprawy. W niniejszej sprawie decyzja wydana została w dniu 09 sierpnia 2006r. Wobec tego, sąd I instancji umorzył postępowanie, stwierdzając, że stało się ono bezprzedmiotowe.

Skarga kasacyjna oparta została o zarzut naruszenia art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zdaniem skarżących Wojewódzki Sąd Administracyjny niesłusznie umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt cyt. ustawy albowiem istniały przesłanki do merytorycznego załatwienia sprawy. Ponadto, skarżące twierdzą, iż Sąd I instancji naruszył art. 141 § 4 ustawy ponieważ nie zbadał merytorycznie wniesionej skargi na bezczynność, a w szczególności nie ustosunkował się do stanowiska skarżących przedstawionego w piśmie z dnia 28 listopada 2006r., w którym zawarto argumenty przemawiające za tym, iż w przedmiotowej sprawie organ nadal pozostaje w bezczynności. W opinii skarżących decyzja z dnia 09 sierpnia 2006r. w istocie nie jest decyzją w rozumieniu przepisów Kodeksu Postępowania Administracyjnego, gdyż nie załatwia ona sprawy o ustanowienie użytkowania wieczystego nieruchomości objętej wnioskiem, a w szczególności nie ma cech decyzji w ujęciu procesowym wywodzonym z art. 104 k.p.a. w związku z art. 105, 107 oraz art. 1 pkt 1 k.p.a. Prezydent m.st Warszawy nie dokonał bowiem oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie ani też w oparciu o ustalony stan faktyczny nie zastosował odpowiednich przepisów prawa. W świetle tego, organ I instancji nie wykonał postanowienia SKO w Warszawie i pozostaje w bezczynności.

Nadto skarżący zarzucili Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 133 i 149 p.p.s.a., poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego a w szczególności nie rozpoznanie sprawy według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie orzekania. Skarżący podnieśli, iż akt administracyjny Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 09 sierpnia 2006r., był decyzją pozorną i miał na celu obejście prawa i uniknięcie odpowiedzialności związanej z wieloletnią bezczynnością.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak stanowi art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Nie ulega wątpliwości, iż bezprzedmiotowość postępowania w sprawie ze skargi na bezczynność zachodzi w przypadku, w którym organ wydał akt lub podjął czynności, których dotyczyła skarga wniesiona do sądu administracyjnego.

Uwzględnienie skargi na bezczynność organu administracji publicznej, o którym mowa w art. 149 ustawy, polega na zobowiązaniu organu przez Sąd do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. Wydanie takiego rozstrzygnięcia byłoby bezcelowe skoro stan bezczynności organu ustał dzięki wydaniu przezeń decyzji administracyjnej.

Z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach dotyczących rozpoznawania skarg na bezczynność organów administracji publicznej wynika, że sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego i prawnego jaki istniał w chwili zamknięcia rozprawy poprzedzającej wydanie orzeczenia.

W niniejszej sprawie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła w dniu 21 lipca 2006r. a Prezydent m.st. Warszawy wydał decyzję 09 sierpnia 2006r. W tym dniu organ przestał zatem pozostawać w bezczynności. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie umorzył postępowanie w sprawie orzekając w dniu 01 lutego 2007r., a podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisu art. 161 p.p.s.a. nie znajduje uzasadnienia.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 141 § 4 cyt. ustawy, który określa jakie elementy zawierać powinno uzasadnienie wyroku to zauważyć należy, iż brak odniesienia się przez Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku do pisma skarżących z dnia 28 listopada 2006r. nie stanowi, wbrew twierdzeniu zawartemu w skardze kasacyjnej, uchybienia mającego istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Pismo to jest w istocie polemiką skarżących z decyzją Prezydenta m.st. Warszawy wydaną dnia 09 sierpnia 2006r. i wobec tego jego treść nie mogła mieć znaczenia dla rozpatrywanej sprawy ze skargi na bezczynność tego organu. Jedynie na marginesie należy wskazać, że strony będą mogły, po wyczerpaniu środków zaskarżenia wnieść na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i wtedy jej legalność stanie się przedmiotem rozstrzygania tego Sądu.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 i 149 "poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego a w szczególności nie rozpoznanie sprawy w ze skargi na bezczynność według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie orzekania" to w świetle przedstawionych już rozważań należało uznać je za nieuzasadnione.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.