Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 4 lipca 2005 r. II SA/Wa 857/05, oddalił skargę W. Z. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy – ze zmianą dotyczącą tylko daty zwolnienia – decyzję tego organu z dnia [...] Nr [...] o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 76 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.), wskutek skazania prawomocnym wyrokiem na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania za przestępstwo nieumyślne (wypadek drogowy) oraz przestępstwo umyślne (nakłanianie świadka wypadku do zatajenia przebiegu zdarzenia).
Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd uznał w szczególności, że – chociaż dowódca jednostki wojskowej wystąpił z wnioskiem o pozostawienie skarżącego w służbie – wniosek, o którym mowa w § 147 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.), czy to o zwolnienie ze służby (ust.1), czy też o pozostawienie w służbie (ust. 2), chociaż inicjuje postępowanie w sprawie, jednak stanowi tylko opinię bezpośredniego przełożonego żołnierza, podczas gdy rozstrzygnięcie sprawy należy do organu zwalniającego.
Wnosząc skargę kasacyjną W. Z. jako jej podstawy przytoczył:
"1. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię, tj. § 147 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 z późn. zm.),
- 2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 7 kpa przez nieuwzględnienie przy wydaniu decyzji słusznego interesu strony skarżącej,
- - art. 10 § 1 kpa przez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do rozebranych dowodów i materiałów."
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że – jeżeli dowódca jednostki wojskowej jest uprawniony do wystąpienia z wnioskiem o pozostawienie skazanego żołnierza w służbie – organ zwalniający powinien być związany takim wnioskiem, gdyż wyraźną kompetencję organu zwalniającego do nieuwzględnienia wniosku dowódcy zawarto dopiero w § 10 ust. 3 obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 50, poz. 483).
Powołany przepis stanowi wprost, że – jeżeli organ zwalniający nie uwzględni wniosku dowódcy jednostki o zatrzymanie żołnierza w dalszej służbie wojskowej –wówczas dokonuje zwolnienia, natomiast w § 147 ust. 2 nie było o tym mowy, a zatem organ zwalniający nie mógł nie uwzględnić wniosku.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono ponadto, że organ zwalniający nie tylko nie zapewnił skarżącemu praw przysługujących stronie postępowania administracyjnego, lecz przede wszystkim załatwił sprawę z pominięciem słusznego interesu skarżącego i nie wyjaśnił, jaki to interes społeczny lub interes obywateli miał na uwadze zwalniając skarżącego ze służby.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zarzut drugi jest nietrafny już dlatego, że przepisy postępowania, o jakich mowa w art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to wyłącznie przepisy tej ustawy, gdyż skargę kasacyjną wnosi się od orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, w postępowaniu zaś sądowym nie znajduje zastosowania kodeks postępowania administracyjnego, który normuje postępowanie przed organami administracji publicznej.
Nietrafny jest również zarzut pierwszy.
Stosownie do art. 74 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, z zawodowej służby wojskowej zwalnia żołnierzy zawodowych Minister Obrony Narodowej lub określony przez niego organ wojskowy, stąd wyłącznie do organu zwalniającego należy rozstrzygnięcie także wówczas, kiedy decyzja o zwolnieniu ma uznaniowy charakter, a dowódca jednostki wojskowej wnioskuje o pozostawienie żołnierza w służbie.
Przekonanie, że pozytywny wniosek dowódcy jednostki wojskowej jest wiążący dla organu zwalniającego nie tylko nie znajduje potwierdzenia w treści § 147 ust. 2 rozporządzenia w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych – w którym nie ma o tym mowy – lecz przede wszystkim pozostaje w sprzeczności z treścią art. 76 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy, który możliwości zwolnienia żołnierza nie uzależnia od stanowiska dowódcy jednostki.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.