Uzasadnienie
Decyzją z dnia 30 kwietnia 2004 r. Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. odmówił Romanowi K. przyznania zasiłku celowego, powołując się na wykorzystanie w miesiącu kwietniu 2004 r. limitu środków na wypłatę świadczeń celowych w zakresie zadań własnych. W odwołaniu wniesionym od tej decyzji Roman K. podniósł, iż znajduje się w szczególnie trudnej sytuacji materialnej, bowiem jest bezrobotnym bez prawa do zasiłku, nie ma żadnych stałych dochodów i utrzymuje się wyłącznie z dodatku mieszkaniowego i sporadycznie otrzymywanych środków z pomocy społecznej.
W następstwie rozpoznania tego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z 16 czerwca 2004 r. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i sprawę przekazało do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, iż z zebranego w sprawie materiału wynika, że Roman K. spełnia ustawowe kryteria do otrzymania żądanej formy pomocy społecznej. Wniosek jego nie został jednak uwzględniony z braku środków finansowych na tego rodzaju świadczenie, które jest fakultatywne i jest przyznawane na zasadzie uznania organu administracyjnego. Organ odwoławczy stwierdził, iż brak wystarczających ustaleń w sprawie uniemożliwia mu ocenę, czy decyzja została podjęta w granicach przewidzianego prawem uznania administracyjnego a nie jest rozstrzygnięciem dowolnym. Nie zostało bowiem ustalone jak sytuacja odwołującego się kształtuje się w porównaniu do sytuacji innych osób i rodzin z terenu właściwości organu ubiegających się o udzielenie wsparcia ze środków pomocy społecznej.
Nie zostało też wyjaśnione czy odwołujący się ma możliwość przygotowania własnym staraniem jednego gorącego posiłku dziennie, do którego daje prawo osobie pozbawionej go przepis art. 48 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej. Podstawą uchylenia decyzji organu I instancji był przepis art. 138 par. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. Roman K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie podając, iż nie ma żadnych środków do utrzymania a w maju i czerwcu 2004 r. również otrzymał decyzje odmawiające mu przyznania pomocy społecznej.
Wyrokiem z 5 listopada 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że uznaniowy charakter świadczenia będącego przedmiotem sprawy wymagał, by rozstrzygnięcie dotyczące jego przyznania było oparte na wnikliwym wyjaśnieniu i rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy a decyzja rozstrzygająca żądanie była wyczerpująco uzasadniona. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji nie wykonał tego obowiązku a uzasadnienie odmowy przyznania skarżącemu zasiłku celowego wyłącznie z powodu wykorzystania środków finansowych w zestawieniu z sytuacją skarżącego czyni ten argument niewystarczającym. Zdaniem WSA organ administracyjny rozpoznający odwołanie nie naruszył przepisu art. 138 par. 2 Kpa uchylając zaskarżoną decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Roman K. reprezentowany przez pełnomocnika wniósł skargę kasacyjną. Wyrokowi temu zarzucił naruszenie przepisów art. 145 par. 1 pkt 1c w związku z art. 134 par. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ oraz w związku z art. 138 par. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, mimo istnienia przesłanek do jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez SKO w O. w celu jej merytorycznego rozstrzygnięcia bez potrzeby uzupełniania materiału dowodowego.
Skarżący podniósł w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał pełne podstawy do merytorycznego załatwienia sprawy i przyznania mu żądanego świadczenia. Z tego powodu w skardze kasacyjnej zawarto wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz przyznanie pełnomocnikowi kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie przedstawia żadnych uzasadnionych zarzutów i jako nieuzasadniona podlega oddaleniu.
W szczególności nie wykazała ona naruszenia przepisów art. 145 par. 1 pkt 1c w zw. z art. 134 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 138 par. 2 Kpa. Sąd I instancji nie stosował tych przepisów, bowiem po uznaniu, że skarga Romana K. jest nieuzasadniona skargę tę oddalił na podstawie art. 151 wymienionej wyżej ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Zgodnie z art. 134 par. 1 tej ustawy Sąd nie był związany ani zarzutami ani wnioskami skargi czy też powołaną w niej podstawą prawną. Stawiając zarzut naruszenia tego przepisu skarżący nie podjął nawet próby wykazania na czym polegało naruszenie tego przepisu w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Strona nie kwestionuje przy tym prawidłowość ustalenia stanu faktycznego sprawy, to jest stwierdzenia przez WSA, iż w postępowaniu administracyjnym nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności dotyczące stanu faktycznego i rozstrzygnięcie sprawy musi być poprzedzone ponowieniem postępowania w znacznej części, co zgodnie z art. 138 par. 2 Kpa dawało organowi odwoławczemu podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Skoro więc Sąd I instancji stwierdził, że w postępowaniu odwoławczym prawidłowo został zastosowany przepis art. 138 par. 2 Kpa, to oddalenie skargi było w pełni uzasadnione. Skarga kasacyjna nie przedstawia żadnych uzasadnionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.
Na podstawie art. 250 wymienionej ostatnio ustawy oraz par. 14 ust. 2 pkt 2 lit. "b" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych... /Dz.U. nr 163 poz. 1349 ze zm./ Sąd przyznał pełnomocnikowi skarżącego koszty nieopłaconej pomocy prawnej w kwocie 240 zł z podatkiem VAT.