Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2005 r. II SA/Wr 244/03 odrzucił skargę R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 10 grudnia 2002 r. (...) w sprawie jednorazowej pomocy pieniężnej.
Zdaniem Sądu, nadesłanie przez skarżącego pełnomocnictwa dla ojca A. W., do reprezentowania jego interesów w toczącym się postępowaniu przed sądem administracyjnym, nie może konwalidować niewykonania w sposób prawidłowy uprzednio skierowanego do tegoż pełnomocnika wezwania do usunięcia braku formalnego złożonej przez niego skargi. Sąd podkreślił przy tym, że osoba działająca jako pełnomocnik skarżącego sporządziła i wniosła w jego imieniu skargę nie legitymując się w tym zakresie stosownym umocowaniem. Skarżący natomiast nie potwierdził tej czynności. Nie podpisał również osobiście skargi. Skoro nie dopełnił powyższych obowiązków skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 par. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.
W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia R. W. wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i przyjęcie skargi złożonej przez mocodawcę oraz merytoryczne jej rozpoznanie bądź ewentualnie o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Jako podstawę skargi kasacyjnej strona podała naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy. Jej zdaniem, Sąd wskazanym rozstrzygnięciem naruszył przepisy art. 174 pkt 2, 35, 37 i 40 Kodeksu postępowania administracyjnego /t.j. Dz.U. 2000 nr 98 poz. 1071 ze zm./.
Uzasadniając skargę kasacyjną autor podkreślił, że R. W. od momentu złożenia skargi pozostawał w przekonaniu, iż uprawnione jest działanie w jego imieniu pełnomocnika A. W. Według strony, treść udzielonego ojcu pełnomocnictwa była jednoznaczna. Skarżący natomiast nigdy nie kwestionował sposobu wykonywania obowiązków przez swego pełnomocnika, ani też nigdy nie zamierzał tego pełnomocnictwa cofnąć. Dał zresztą temu wyraz w ostatnim pełnomocnictwie, w którym wskazał, iż chodzi o postępowanie przed sądem administracyjnym, nie zmieniając woli ani zakresu umocowania A. W. Jeśli więc skarżący mógł działać przez pełnomocnika, to nieuprawnione wydaje się odrzucenie skargi podpisanej przez tegoż pełnomocnika, skoro R. W. pełnomocnictwo to podtrzymywał i nadal podtrzymuje.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany wskazanymi w niej podstawami i wnioskami. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania.
W myśl art. 174 ustawy, skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /pkt 1/ bądź naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /pkt 2/.
Z powyższego unormowania wynika zatem, że podstawą takiej skargi może być zarzut naruszenia prawa materialnego lub formalnego, zastosowanego tylko i wyłącznie przez Sąd I instancji. Przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym jest bowiem orzeczenie sądu administracyjnego.
Pełnomocnik strony skarżącej jako podstawę skargi kasacyjnej wskazał przepis art. 174 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jego zdaniem, w toku postępowania sądowego doszło do naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi autor wskazał również na naruszenie przepisów art. 35, 37 i 40 Kpa, normujących kwestie pełnomocnictwa.
Analizując tak sformułowane zarzuty Sąd doszedł do przekonania, iż nie maja one usprawiedliwionych podstaw prawnych.
Przede wszystkim z uzasadnienia skargi wynika, że strona wskazała jako jej podstawę nieobowiązujący obecnie przepis art. 174 pkt 2 Kpa, choć można by domniemywać, że podstawą skargi kasacyjnej miał być cytowany wyżej przepis art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po wtóre, nawet gdyby przyjąć, iż strona tylko błędnie określiła podstawę skargi kasacyjnej, to również z dalszego uzasadnienia skargi wynika, iż zarzuca Sądowi I instancji naruszenie przepisów, które w ogóle nie miały zastosowania w omawianym postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Jak to już wcześniej zostało stwierdzone zarzut oparty na art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi winien być skierowany przeciwko wyrokowi Sądu I instancji. Musi, więc odnosić się do naruszenia przez ten Sąd przepisów procedury sądowej, a nie norm procedury administracyjnej, które zobowiązane są stosować organy administracji publicznej.
W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia przepisem zastosowanym przez Sąd I instancji był przede wszystkim art. 58 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z pewnością natomiast nie miały zastosowania powołane przez skarżącego przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Żaden bowiem z przepisów obowiązującej od 1 stycznia 2004 r. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie odsyła do stosowania w toku postępowania sądowoadministracyjnego art. 35, 37, 40, 174 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Natomiast na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd zobowiązany był stosować na podstawie art. 59 wyłącznie enumeratywnie określone przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W kwestii pełnomocnictwa miały jednak w tym czasie odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Godzi się również podnieść, że art. 35 i 37 Kpa normują kwestie terminu na załatwienie sprawy w postępowaniu administracyjnym, zaś art. 40 Kpa problematykę doręczania pism, a nie jak wskazał autor skargi problematykę pełnomocnictwa procesowego.
Reasumując powyższe rozważania, skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu nie był adresatem wskazanych norm prawnych, to nie może być mowy o ich naruszeniu w toku postępowania przed sądem I instancji.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji postanowienia.