Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 19 grudnia 2012 r. (sygn. akt III SA/Lu 764/12) odrzucił wniesioną przez E. K., M. J., E. B., E. S. i M. M. na uchwałę Rady Miasta C. z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...] w przedmiocie zamiaru rozpoczęcia likwidacji Gimnazjum Nr [...] wchodzącego w skład Zespołu Szkół Ogólnokształcących Nr 3 w C. Powyższe postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
E. K., M. J., E. B., E. S., M. M. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w jednym piśmie skargę na uchwałę Rady Miasta C. z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...], w przedmiocie zamiaru rozpoczęcia likwidacji Gimnazjum Nr [...] wchodzącego w skład Zespołu Szkół Ogólnokształcących Nr 3 w C. poprzez wygaszenia oraz skargę na uchwałę Rady Miasta C. z dnia [...] czerwca 2012 roku Nr [...] w sprawie rozwiązania Zespołu Szkół Ogólnokształcących Nr 3 oraz likwidacji poprzez wygaszenie Gimnazjum Nr [...]
W dniu 29 października 2012 r. Przewodniczący – na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a." – zarządził rozdzielnie ww. skarg z uwagi na ich wniesienie w jednym piśmie i zarejestrowanie pod oddzielnymi sygnaturami. Pierwszą z nich zarejestrowano pod sygnaturą akt III SA/Lu 764/12, drugą z ww. wymienionych zarejestrowano pod sygnaturą III SA/LU 765/12
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 października 2012 r., wezwano skarżące do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi w wysokości 300 zł - zgodnie § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) - w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Odpis zarządzenia został doręczony każdej ze skarżących w dniu 7 listopada 2012 r.
Pomimo upływu wyznaczonego terminu żadna ze skarżących nie uiściła wpisu.
Odrzucając skargę – na podstawie na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że skarżące nie uzupełniły braków fiskalnych skargi w przepisanym terminie.
W uzasadnieniu swego postanowienia Sąd Wojewódzki – powołując się na treść art. 220 P.p.s.a. - wskazywał, że w rozpoznawanej sprawie termin siedmiodniowy do uiszczenia wpisu sądowego upłynął dla skarżących 14 listopada 2012 r. Pomimo upływu wyznaczonego terminu żadna ze skarżących nie uiściła wpisu.
M. J. i E. K. w skardze kasacyjnej, zaskarżając postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w całości zarzuciły mu naruszenie "art. 233 § 3 p.p.s.a." przez odrzucenie skargi w sytuacji, gdy Sąd skutecznie nie wezwał skarżących do uiszczenia opłaty w zakreślonym terminie, a ponadto wpis ten został w terminie wniesiony.
Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżące kasacyjnie wnosiły o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazywano, że – wbrew stanowisku Sądu I instancji - skarżące uiściły opłatę od skargi. W tytule przelewu wprawdzie wpisały sygn. akt tj. III SA/LU 765/12, ale były w sposób usprawiedliwiony przekonane, że powyższa kwota wyczerpuje w całości opłaty, które są zobowiązane uiść składając stosowny środek zaskarżenia. Dopiero po doręczeniu postanowienia o odrzuceniu skargi zainteresowane dowiedziały się, że ich skarga (obejmująca dwie uchwały Rady Miasta C. dotyczące likwidacji Gimnazjum w C.) została wpisana pod dwie różne sygnatury. U podstaw takiej decyzji Przewodniczącego legła okoliczność, iż skarga dotyczyła dwóch uchwał Rady Miasta C. Jednakże skarżące nie otrzymały zarządzenia o wpisaniu sprawy pod odrębnymi sygnaturami i dlatego też nie mogły mieć wątpliwości, że należna kwota została w całości wpłacona.
Skarżące kasacyjnie stwierdziły, że nie kwestionują zasadności decyzji o wyodrębnieniu dwóch spraw i domaganiu się uiszczenia dwóch opłat od skargi (ale uważają, że skarga mogła być rozpoznana w jednym postępowaniu, a wpis mógł być uwzględniony w podwójnej wysokości, co byłoby dużo bardziej czytelne dla nich i nie powodowałoby obecnych komplikacji) to obowiązkiem Sądu było, aby poinformować je o podjętym zarządzeniu, przesyłając np. jego odpis.
Strony podkreśliły, iż zawarte w zarządzeniu wezwanie musi być wyraźne, jasne i jednoznacznie sformułowane i należy doprecyzować jego treść tak, by strona nie miała wątpliwości co do zakresu wezwania. Tymczasem wezwania, które zostały doręczone skarżącym nie spełniały tych wymagań. Zostały przesłane odrębnie z dwoma sygnaturami, ale nie zawierały wyraźnego stwierdzenia, że skarga zostanie rozpoznana w dwóch postępowaniach i w związku z czym konieczne jest uiszczenie dwóch wpisów.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 P.p.s.a). Naczelny Sąd Administracyjny jako Sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało wyłącznie na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych przytoczonych w skardze kasacyjnej, które nie są zasadne.
W tym miejscu wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Wracając na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że skarżące kasacyjnie, jako podstawę wniesionej przez siebie skargi kasacyjnej wskazały przepis art. 233 § 3 P.p.s.a. Przepis taki nie mógł stanowić skutecznej postawy kasacyjnej, bowiem wskazany artykuł nie zawiera takiej jednostki redakcyjnej. Artykuł ten w swej treści zawiera zaś wyłącznie normę kompetencyjną skierowaną do Rady Ministrów w celu określenia, w drodze rozporządzenia, wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu. Już choćby więc z tego względu przepis ten nie mógł być przez Sąd Wojewódzki naruszony. Niemożliwym bowiem było jego stosowanie w postępowaniu sądowym.
Marginalnie wskazać również należy, iż wywody autora skargi kasacyjnej dotyczące kwestii rozdzielenia skarg wniesionych w jednym piśmie oraz kwestia sformułowania zarządzenia o wezwaniu stron do uiszczenia wpisu sądowego również nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Z treści skierowanych do skarżących wezwań do uiszczenia wpisu od skarg jasno wynika pod jaką są one sygnaturą rozpoznawane oraz jakiej konkretnie uchwały dotyczą.
Dlatego mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną w niniejszej sprawie jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw - na podstawie art. 184 P.p.s.a. - oddalił.