Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 26 lutego 2009 r. odrzucił skargę D. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie podziału nieruchomości. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżąca reprezentowana przez radcę prawnego wniosła skargę kasacyjną na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku, nie opłacając tejże skargi mimo, że skarga ta podlegała wpisowi stałemu.
Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną wniosła skarżąca postanowienie to zaskarżając w całości i zarzucając:
- 1. bezzasadne zastosowanie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - zwanej dalej P.p.s.a.);
- 2. naruszenie art. 54 P.p.s.a. w skutek jego nie zastosowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skoro dotychczas nie została doręczona skarżącej odpowiedź na skargę, tym samym nie podlegała uiszczeniu opłata stała, ponieważ nie wiadomo było, czy organ w zakresie swojej właściwości nie uwzględni skargi.
W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nadanie biegu skardze z dnia 29 grudnia 2008 r., to jest doręczenie skarżącej odpisu odpowiedzi na skargę - w celu umożliwienia uiszczenia opłaty stałej od skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 220 § 1 P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Wyjątkiem od powyżej przytoczonej reguły jest nieopłacenie skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia oraz skargi o wznowienie postępowania, ponieważ wtedy nieopłacone pismo podlega odrzuceniu, a nie pozostawieniu bez rozpoznania.
Opłatę sądową należy uiścić, zgodnie z art. 219 § 1 P.p.s.a. przy wniesieniu pisma do sądu, jeżeli stosownie do właściwych przepisów podlega ono opłacie sądowej.
Zasada wezwania strony przez przewodniczącego do opłacenia wniesionego przez nią pisma do sądu, nie ma jednak zastosowania w myśl art. 221 P.p.s.a. do sytuacji gdy pismo do sądu wnosi pełnomocnik działający na rynku profesjonalnie czyli adwokat lub radca prawny. Omawiana regulacja ma na celu głównie usprawnienie i przyśpieszenie postępowania, ponieważ należy przyjąć, iż pełnomocnikom świadczącym pomoc prawną profesjonalnie zakres i wysokość opłat, a dokładniej wpisów w stałej wysokości powinna być znana. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawiera niezbędne regulacje dotyczące zasad uiszczania opłat sądowych. W drodze rozporządzenia uregulowane zostały wyłącznie wysokość wpisów oraz szczegółowe zasady ich pobierania.
W rozpoznawanej sprawie, pełnomocnik skarżącej wnosząc, za pośrednictwem organu, skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie podziału nieruchomości nie uiścił wpisu stałego. Tymczasem zgodnie z § 2 ust. 3 pkt. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U, nr 221, poz. 2193 wpis stały w sprawach skarg z zakresu nieruchomości, wynosi 200 zł.
Pełnomocnik skarżącej wnosząc pismo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego powinien był uiścić wpis w kwocie 200 zł. Podkreślić trzeba, że art. 221 P.p.s.a. w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje ciążący na adwokatach i radcach prawnych obowiązek opłacania wnoszonych pism podlegających opłacie stałej, jak też skutki nie wywiązania się z tych obowiązków. Jednocześnie dla przewidzianego przepisem art. 221 P.p.s.a. obowiązku należytego opłacenia pism procesowych podlegających opłacie stałej wnoszonych przez adwokata lub radcę prawnego bez znaczenia pozostaje przepis art. 54 § 1 P.p.s.a zgodnie z którym skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Chybionym jest również stanowisko skarżącego, że skoro organ mógł dokonać autokontroli zaskarżonej decyzji to dopiero z chwilą przesłania przez organ akt sprawy sądowi administracyjnemu powstawał obowiązek uiszczenia opłaty stałej. W sytuacji bowiem gdy organ wskutek dokonania autokontroli, na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. uwzględni skargę w całości przekazuje skargę wraz z aktami sprawy sądowi administracyjnemu, który na podstawie art. 161 § 1 pkt. 3 wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Ponadto wskazać należy na treść art. 201 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art., 54 § 3 P.p.s.a.
W tych okolicznościach, rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji należało uznać za odpowiadające prawu.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji