Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2007r. sygn. akt II SA/Wa 762/07 oddalił skargę G. F. na rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.
Wyrok zapadł w oparciu o następujący stan faktyczny sprawy:
Komendant Rejonowy Policji Warszawa rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] orzekł o zwolnieniu G. F. ze służby w Policji z dniem 31 grudnia 2006 r. w związku z tym, że G. F. od dnia 20 września 2005 r. przebywał na ciągłym zwolnieniu lekarskim i wobec tego zaistniała przesłanka określona w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) uzasadniająca zwolnienie funkcjonariusza ze służby w Policji. Rozkazowi został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.
Na skutek odwołania funkcjonariusza Komendant Stołeczny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia i określił tę datę na dzień 2 stycznia 2007 r., a w pozostałej części rozkaz utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż odwołujący się nie pełnił służby przez okres 12 miesięcy z powodu choroby. Jak zasadnie uznał organ I instancji, obecność funkcjonariusza w dniu 14 lutego 2006 r. w pomieszczeniach służbowych Komisariatu Policji Warszawa-Żoliborz miała charakter czynności pozornej i faktycznie zmierzała do przerwania zwolnienia lekarskiego oraz rozpoczęcia na nowo biegu 12-miesięcznego terminu od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Przedstawione przez G. F. przy zgłoszeniu się w Komisariacie zaświadczenie lekarskie z 13 lutego 2006 r. o przydatności do pracy na stanowisku policjanta zostało w dniu 14 lutego 2006 r. unieważnione przez lekarza, który je wydał, z uwagi na zatajenie przez G. F., że orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia 28 grudnia 2005 r. został uznany za niezdolnego do służby.
G. F. zaskarżył rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] marca 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając, że został on wydany z naruszeniem art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Zdaniem skarżącego, organy błędnie przyjęły, że upłynął 12-miesięczny okres zaprzestania służby z powodu choroby, podczas gdy okres ten został przerwany poprzez pozostawanie w służbie w dniu 14 lutego 2006 r. Skarżący podniósł również zarzut naruszenia art. 107 § 1 kpa wskazując na nieustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz rozkazu organu I instancji jako naruszających prawo oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Komendant Stołeczny Policji wniósł o jej oddalenie wobec niezasadności podniesionych w niej zarzutów i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 762/07 orzekł o oddaleniu skargi uznając, że zaskarżony rozkaz personalny jest zgodny z prawem. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Decyzja podjęta na podstawie tego przepisu ma charakter uznaniowy, w związku z czym na organie ciąży obowiązek jednoznacznego wykazania, że zaistniała przesłanka określona w tym przepisie. Jest więc zobowiązany do wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego zgodnie z art. 77 § 1 i art. 80 kpa oraz do uzasadnienia decyzji zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 kpa tak, aby rozstrzygnięciu nie można było zarzucić dowolności.
Sąd uznał, że w rozpatrywanej sprawie Komendant Stołeczny Policji nie naruszył wyżej wskazanych reguł procesowych. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący od dnia 20 września 2005 r. do dnia 13 lutego 2006 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. W dniu 14 lutego 2006 r. stawił się do służby i przedstawił zaświadczenie lekarskie wydane w dniu 13 lutego 2006 r. potwierdzające, że jest zdolny do podjęcia obowiązków służbowych na stanowisku policjanta. Jednakże zaświadczenie to zostało w dniu 14 lutego 2006 r. unieważnione przez lekarza, który je wydał, ponieważ skarżący nie poinformował lekarza, że orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia 28 grudnia 2005 r. nr [...] został uznany za niezdolnego do służby, a zdolnego do zarobkowania.
W ocenie Sądu, organy zasadnie uznały, że obecność skarżącego w służbie w dniu 14 lutego 2006 r. miała charakter pozorny i zmierzała do przerwania zwolnienia lekarskiego, na którym przebywał od dnia 20 września 2005 r., celem zapoczątkowania na nowo biegu terminu, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. W dniu 14 lutego 2006 r. skarżący nie był zatem zdolny do służby, o czym przesądzają przede wszystkim orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia 28 grudnia 2005 r. a także fakt unieważnienia zaświadczenia lekarskiego z dnia 13 lutego 2006 r. Sąd uznał, że w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie znajduje podstawy w zebranym w sprawie materiale dowodowym, a dokonana przez organ ocena prawna sprawy jest prawidłowa. Tym samym podniesione w skardze zarzuty nie mogły zostać uwzględnione.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G. F., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wyrok zaskarżono w całości podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, poprzez jego błędną wykładnię. Wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Stołecznego Policji jako niezgodnego z prawem, względnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd I instancji błędnie przyjął, iż pełnienie przez skarżącego służby w dniu 14 lutego 2006 r. miało charakter pozorny, bowiem skarżący niewątpliwie wykonywał w dniu 14 lutego 2006 r. swoje zwykłe obowiązki służbowe - sporządzał pisma, wydawał i przyjmował broń służbową. Wobec tego termin wskazany w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji rozpoczął swój bieg (ponownie) od dnia 15 lutego 2006 r., a w konsekwencji upłynął nie wcześniej niż z dniem 15 lutego 2007 r. Wykluczona jest pozorność jego służby w tym dniu. Skarżący uzyskał bowiem orzeczenie lekarskie dopuszczające go do służby wydane przez uprawnionego lekarza. Późniejsze zaś "unieważnienie" tego orzeczenia przez lekarza nie może, jak chciałby organ administracji, wywołać skutku anulującego stawienie się skarżącego do pracy i wykonywanie (faktyczne, nie pozorne) czynności służbowych. Zważywszy, że nie wykazano, aby skarżący dopuścił się przy uzyskaniu zaświadczenia lekarskiego czynu niedozwolonego, wydanie przedmiotowego zaświadczenia lekarskiego może być powodem ew. postępowania wobec lekarza wystawiającego zaświadczenie; pozostaje jednak bez wpływu na sytuację prawną skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ podniesiony w niej zarzut błędnej wykładni art. 41 ust. 2 pkt. 7 ustawy o Policji jest nieuzasadniony.
Przede wszystkim należy wyjaśnić, że naruszenie przepisu prawa materialnego polegające na jego błędnej wykładni można określić jako nadanie innego znaczenia treści zastosowanego przepisu, wskutek mylnego zrozumienia jego treści lub użytego w nim zwrotu. Podniesienie zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię wymaga wskazania, na czym polegał błąd w rozumieniu treści wskazanej normy i podania, jaka powinna być jej prawidłowa wykładnia. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów skargi kasacyjnej lub też stawiania hipotez co do tego, w jaki sposób określony przepis został naruszony.
W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej, podnosząc zarzut błędnej wykładni art. 41 ust. 2 pkt. 7 ustawy o Policji podważa stanowisko Sądu pierwszej instancji aprobujące decyzję organów Policji, które po przeprowadzeniu oceny dowodów stwierdziły brak podstaw do uznania, że stawienie się skarżącego do służby w dniu 14 lutego 2006 r. nie wywołało skutku w postaci przerwania biegu 12-miesięcznego terminu nieobecności w służbie z powodu choroby i w konsekwencji dało podstawę do zwolnienia ze służby w Policji. W istocie zakwestionowano zatem ustalenia faktyczne i ocenę dowodów, nie wskazując jednak przy tym jakichkolwiek naruszeń przez Sąd pierwszej instancji przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Tak skonstruowana podstawa skargi kasacyjnej nie mogła być skuteczna. Nie można bowiem twierdzić, że nastąpiło naruszenie prawa materialnego tylko dlatego, że - zdaniem autora skargi kasacyjnej - ocena dowodów, a w konsekwencji ustalenia w zakresie stanu faktycznego sprawy były inne, niż przyjęte przez Sąd pierwszej instancji.
Ponadto wskazać należy, że poza stwierdzeniem, iż przepis art. 41 ust. 2 pkt. 7 ustawy o Policji ma charakter normy dającej organowi podstawę do orzekania w ramach uznania administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dokonywał wykładni powołanego przepisu, ponieważ nie zachodziła taka potrzeba. Treść wskazanej normy jest jasna, a zatem w myśl zasady clara non sunt interpretanda tłumaczenie jej znaczenia było zbędne.
Wobec tego, że zarzut, na którym oparto podstawę skargi kasacyjnej okazał się bezzasadny, skarga kasacyjna jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.