Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 11 lutego 2005 r.(2 II SA 1213/03),po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej rejestracji pojazdu – oddalił skargę.
A. W. i R. C. zakupili jako wspólnicy spółki cywilnej P.U.H."C." samochód marki Kia Pride 1.3 o nr nadwozia KNEDA2322XK095623,określony w świadectwie homologacji jako samochód osobowy. Decyzją z dnia [...] pojazd został zarejestrowany pod numerem [...] na nazwisko A.W. a w dowodzie rejestracyjnym serii W nr 0509968 została jako współwłaściciel wpisany R.C.Po rejestracji samochód został poddany przeróbkom polegającym na zamontowaniu kraty oddzielającej przegrodę pasażerską od bagażowej. W wyniku oceny technicznej dokonanej zmiany konstrukcyjnej, Stacja Kontroli Pojazdów w [...] wydala zaświadczenie o dopuszczeniu pojazdu do ruchu drogowego. Na tej podstawie współwłaściciel pojazdu wystąpił do Starosty z wnioskiem o zmianę jego kwalifikacji na ciężarowy. W dniu 11 czerwca 1999 r. w dowodzie rejestracyjnym dokonano zmiany przez wpisanie w miejscu "adnotacje służbowe":samochód ciężarowy specjalizowany o przeznaczeniu uniwersalnym i ładowności 505 kg,masie 755 kg,ilość osób 4.Pojazd został następnie sprzedany P. sp. z o.o. z/s w [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia [...],na podstawie art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. stwierdziło nieważność decyzji z dnia 11 czerwca 1999 r., wskazując że wydanie decyzji o zmianie danych technicznych pojazdu w dowodzie rejestracyjnym, tj. zarejestrowanie go jako samochodu ciężarowego specjalizowanego, mimo że ze świadectwa homologacji wynikało iż jest to samochód osobowy, stanowiło rażące naruszenie przepisów art.68 ust.9 i art. 72 ust.1 pkt 3 i art. 78 ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca Prawo o ruchu drogowym(Dz.U. z 1997 r.,Nr 98,poz.602 ze zm.),zgodnie z którymi niezbędnym warunkiem wydania takiej decyzji było przedłożenie przez wnioskodawcę świadectwa homologacji określającego samochód jako ciężarowy specjalizowany.
A.W. i R.C. wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając brak przyczyn, które mogłyby skutkować uznaniem decyzji rejestrującej za naruszającą prawo w sposób rażący, w sytuacji gdy powołane przez Kolegium przepisy budza poważne wątpliwości interpretacyjne.Dokonana przeróbka nie jest montażem ani zabudową w rozumieniu ust.2 art.68 Prawa o ruchu drogowym a w ust.1 tegoż artykułu śród podmiotów zobowiązanych do uzyskania świadectwa homologacji nie wymieniono podmiotu dokonującego przeróbki pojazdu już zarejestrowanego.W konsekwencji dokumentem potwierdzającym zgodność dokonanych zmian z przepisami określającymi warunki techniczne pojazdów jest zaświadczenie stacji diagnostycznej.Podnieśli, że ich pogląd podzielił Minister Transportu i Gospodarki Morskiej.Wniosek o podbnej treści złożył także nabywca pojazdu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko, powołało się także na orzecznictwo sądowe.
W skardze do Sądu pełnomocnik P. sp. z o.o. zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 81 Prawa o ruchu drogowym.Za bezpodstawne uznano kwestionowanie wyniku dodatkowego badania technicznego pojazdu i stawianie wymogu uzyskania homologacji na przegrodę, gdyż ta instalacja nie spowodowała zmiany typu pojazdu.
Kolegium wnosiło o oddalenie skargi,wyjaśniając że Prawo o ruchu drogowym wyraźnie rozróżnia z punktu widzenia konstrukcyjnego pojęcie samochodu osobowego i samochodu ciężarowego.Rażące naruszenie prawa polegający na przyjęciu dokumentu z badań technicznych zamiast homologacji przy przerejestrowaniu samochodu osobowego na ciężarowy wynika nie tylko z naruszenia art. 68 ust. 1,2 i 9 pow.ustawy ale także ze skutków z tym związanych,polegających na przyjęciu, że badania techniczne mogą zastąpić świadectwo homologacji bez zmiany tego świadectwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę przytoczył przepisy art. 72 ust.1 pkt 3 Prawa o ruchu drogowym, art.68 ust.1 i ust.9 tej ustawy.Stwierdził, że przepisy pow.ustawy wyraźnie odróżniają homologację od badania technicznego pojazdu i nie dopuszczają możliwości ich zamiennego traktowania.W świetle art.68 ust.9,art. 72 ust.1 pkt 3 i art. 78 ust.2 Prawa o ruchu drogowym oraz § 14 ust.2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 19 czerwca 1999 r. w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów, warunkiem dokonania zmiany w dowodzie rejestracyjnym i przeznaczenia pojazdu z osobowego na ciężarowy specjalizowany, było dołączenie nowego świadectwa homologacji.W przedmiotowej sprawie dokonane przeróbki w pojeździe spowodowały zmianę funkcji pojazdu, dlatego wymogiem dla rejestracji było uzyskanie świadectwa homologacji na nowy,przerobiony typ pojazdu.
Brak takiego świadectwa czynił rejestrację nieważną i jej stwierdzenie było zasadne.Za zasadne Uznał Sąd określenie naruszenia prawa jako rażącego, pozostaje ono w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu prawa,uchybienie ma charakter oczywisty i bezsporny.
Pełnomocnik P. Sp. z o.o. zaskarżył powyższy wyrok i wnosił o jego uchylenie i rozpoznanie sprawy albo uchylenie do ponownego rozpoznania.W skardze kasacyjnej zarzucił: I/ 1/naruszenie prawa materialnego – art.68,art.66 i 81 Prawa o ruchu drogowym;2/przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 7 września 1999 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów przy tym stosowanych - § 3 pkt 4d i § 4 ust.1 pkt 10;3/przepisów rozporządzenia tegoż organu z dnia 7 października 1999 r. w sprawie homologacji pojazdów - § 3.1 i 2 pkt a załącznika nr 2 przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz II/naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1/art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nierozpatrzenie zarzutów podniesionych w skardze a dotyczących faktu nieistnienia w obrocie prawnym decyzji o rejestracji pojazdu w związku ze zmianami własnościowymi dotyczącymi pojazdu,skutkiem czego jest kasacja decyzji która wcześniej uległa kasacji;2/art. 145 § 1 pkt 1 a P.p.s.a. przez nieuznanie, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego- art. 68,art.66 i 81 (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2002 r.)i niesłuszne oddalenie skargi;3/art.145 § 1 pkt 1 c P.p.s.a. przez nieuznanie, że w sprawie naruszone zostały przepisy postępowania – art. 7,art.8,art. 104, art. 105 k.p.a. i naruszenie zaufania do państwa wskutek wydania decyzji do decyzji już nieistniejącej w obrocie prawnym;3/art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. poprzez nieuznanie że zaskarżone decyzje naruszają rażąco prawo bo odnoszą się do decyzji nieistniejącej, która uległa kasacji z uwagi na zmiany własnościowe.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wnosiło o oddalenie skargi kasacyjnej,podnosząc m.in. że powołane w skardze i w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów rozporządzeń Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 7 września 1999 i 7 października 1999 r. nie mogły być rozważane przez kolegium i Sad, bo nie obowiązywały w dacie wydania decyzji o zmianie rodzaju pojazdu.Punktem odniesienia dla oceny legalności decyzji o zmianie rodzaju pojazdu jest stan rzeczy w chwili jej wydania a nie późniejsza zmiana okoliczności faktycznych, tym samym zarzuty orzekania o decyzji nieistniejącej z chwilą przerejestrowania pojazdu nie są uzasadnione.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły zostać uznane za zasadne a tym samym nie mogły prowadzić do jej uwzględnienia.Zgodnie z art.183 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. Nr 153,poz.1270 ze zm.)Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanek nieważności Sąd nie stwierdził a tym samym należało rozważyć sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Granice te zostały określone wadliwie. Zarzut naruszenia prawa materialnego związany został z naruszeniem art.68,art.66 i art. 81 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.Prawo o ruchu drogowym przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Powołane artykuły mają wiele jednostek redakcyjnych i ogólne ich określenie nie pozwala na rozważenie podnoszonych zarzutów, takie sformułowanie zarzutów prowadzić by musiało do sytuacji w której to Naczelny Sąd Administracyjny musiałby określić o jakie naruszone przepisy chodzi wnoszącemu skargę kasacyjną. Inne,wskazane jako naruszone, przepisy rozporządzeń Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 7 września 1999 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzenia badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów przy tym stosowanych(Dz.U.Nr 81,poz.917) oraz z dnia 7 października 1999 r. w sprawie homologacji pojazdów(Dz.U. Nr 91,poz.1039 ze zm.)nie obowiązywały w dacie wydania decyzji o zmianie rodzaju pojazdu a tym samym nie mogły być naruszone przez Sąd.
Również zarzuty naruszenia przepisów postępowania powiązane z naruszeniem przepisów: art. 141 § 4 – dotyczącego uzasadnienia wyroku,art.145 § 1 pkt 1 a i 1b oraz pkt 2 – P.p.s.a. dotyczącego uchylania przez Sąd zaskarżonej decyzji w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, w razie stwierdzenia naruszeń dających podstawę do wznowienia postępowania oraz w razie stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy – nie mogły być uznane za zasadne. Wprawdzie istotnie Sąd nie analizował w uzasadnieniu wyroku zarzutów dotyczących "nieistnienia" decyzji o zarejestrowaniu pojazdu ale jego stanowisko w tej kwestii jest jasne, wynika z całokształtu rozważań i uchybienie w tym zakresie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Zasadnie podnosi w odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie iż punktem odniesienia dla oceny legalności decyzji o zmianie rodzaju pojazdu był stan rzeczy z chwili jej wydania a nie późniejsza zmiana okoliczności faktycznych, związana ze zmianą właściciela pojazdu. Ponadto wskazana decyzja stanowiła podstawę do kolejnej decyzji o przerejestrowaniu pojazdu.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 P.p.s.a., skargę kasacyjną należało oddalić.