Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 10 lutego 2005 r., po rozpoznaniu skargi E. S., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że organy administracyjne obu instancji odmówiły E. S. przyznania dodatku mieszkaniowego z powodu zaistnienia rażącej dysproporcji między wykazanymi przez stronę dochodami, a rzeczywistym stanem majątkowym, ustalonym w trakcie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego. Zdaniem organów administracji, w złożonej deklaracji o dochodach wnioskodawca wykazał uzyskanie przez rodzinę dochodu miesięcznego w wysokości 352,74 zł, na członka rodziny natomiast posiadany majątek: samochód osobowy marki Daewoo, komfortowo urządzone i wyposażone w sprzęt elektroniczny mieszkanie, a także comiesięczne wsparcie finansowe od krewnych, świadczą o tym, że wnioskodawca jest w stanie sam zaspokoić podstawowe potrzeby bytowe, w tym opłacać należności związane z utrzymaniem mieszkania.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego E. S. wnosił o uchylenie decyzji jako wydanej na podstawie ustaleń poczynionych sprzecznie z zebranymi w sprawie dowodami w zakresie obliczenia dochodu uzyskiwanego przez rodzinę, a także dowolne ustalenie rażącej dysproporcji między deklarowanymi dochodami a rzeczywistą sytuacją majątkową.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uwzględniając przedstawioną wyżej skargę podzielił zarzuty co do naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, stanowiący materialnoprawną podstawę decyzji art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734) używając sformułowania "organ może odmówić", daje organom administracji możliwość wyboru jednego z wariantów rozstrzygnięcia sprawy. Uprawnienie takie nie zwalnia jednak organu od obowiązku wszechstronnego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.
W sprawie niniejszej organ administracji nie wskazał w uzasadnieniu decyzji na czym, w sytuacji skarżącego polegać ma "rażąca dysproporcja" między wykazanymi dochodami a faktyczną sytuacją majątkową. Nie jest wystarczające powołanie się jedynie na przepis i ograniczenie do stwierdzenia, że opisana w nim sytuacja ma miejsce. Organ nie wskazał zwłaszcza w jaki sposób posiadane przez wnioskodawcę zasoby majątkowe zgromadzone w okresie zatrudnienia mogły zaspokoić jego podstawowe potrzeby, w tym koszty związane z opłatami za mieszkanie.
W uzasadnieniu nie podano także argumentów pozwalających na kontrolę prawidłowości ustaleń w zakresie pojęć "osoba przedsiębiorcza" i " potrafiąca zadbać o mieszkanie" w kontekście art. 7 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.
Jako podstawę prawną wyroku Sąd wskazał art. 145 § 1 pkt 1c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w złożonej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej, domagało się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734) w brzmieniu sprzed 23 listopada 2004 r., poprzez przyjęcie, że norma ta głównie skierowana jest do osób zatrudnionych nieformalnie i że dotyczy majątku zakupionego w trakcie ubiegania się o dodatek mieszkaniowy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do brzmienia art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania, wynikającą z wystąpienia przynajmniej jednej spośród sześciu przesłanek określonych w § 2 ww. artykułu.
W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w cytowanym wyżej przepisie przesłanek nie zachodzi.
Skarga kasacyjna podnosi zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734) przez niewłaściwą jego wykładnię.
Tego rodzaju uchybienie sprowadza się do mylnego zrozumienia treści przepisu.
Odnosząc się do przedstawionego wyżej zarzutu należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie tego rodzaju sytuacja nie zachodzi.
Stosownie do obowiązującego w chwili wydania zaskarżonej skargą kasacyjną decyzji – brzmienia art. 7 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych – organ uprawniony może odmówić przyznania dodatku mieszkaniowego, jeżeli w wyniku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustali, że występuje rażąca dysproporcja między niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji, a stanem majątkowym wnioskodawcy, nieuzasadniająca przyznania pomocy finansowej na wydatki mieszkaniowe.
Za prawidłowe należy uznać stanowisko zaskarżonego wyroku, że z treści przepisu używającego sformułowania "organ może odmówić" wynika, iż decyzja wydawana na jego podstawie ma charakter uznaniowy, a organ wydający decyzję o takim charakterze ma obowiązek wnikliwie rozpatrzyć wszechstronnie zgromadzony materiał dowodowy, zaś wszystkie przesłanki faktyczne i interpretacyjne wydanej decyzji przedstawić w jej uzasadnieniu.
Powodem uchylenia wydanej przez organ decyzji było niewyjaśnienie w jej uzasadnieniu, na czym polega przyjęta przez organ "rażąca dysproporcja" między wykazanymi dochodami a faktyczną sytuacją majątkową osoby ubiegającej się o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Organ ograniczył się do stwierdzenia, że wnioskodawca posiada określone przedmioty użytkowe, nie wskazując jednocześnie w jaki sposób mogłyby one wpłynąć na zaspokojenie podstawowych potrzeb, w tym związanych z opłatami za mieszkanie.
W tej sytuacji należy zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonym wyroku, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Odnośnie podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego przez dokonanie błędnej wykładni przepisu art. 7 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych polegającej na przyjęciu, że norma ta skierowana jest głównie do osób wykonujących nieformalnie odpłatną pracę i ukrywających swoje źródło zatrudnienia oraz, że dotyczy majątku zakupionego w trakcie starania się o dodatek mieszkaniowy, to zwrócić należy uwagę, że wskazany przepis nie mówi ani o osobach do jakich jest skierowany ani o czasie zgromadzenia posiadanych przez nie zasobów materialnych.
Nie można zatem przyjąć, by użyte przez Sąd stwierdzenie powołane w skardze pozostawało w związku z treścią przepisu, a zatem by stanowiło jego wykładnię. Sąd I instancji nie dokonywał wykładni przepisu. Przyczyną uchylenia wyroku, jak wyżej wskazano, było niewyjaśnienie sprawy, a nie naruszenie prawa materialnego przez organ w zakresie wskazanym w skardze kasacyjnej.
Uwzględniając powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.