Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 lutego 2010 r., sygn. akt II SAB/Ol 79/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę A. Z. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w Bartoszycach w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej przyznania nagród rocznych za rok 2000, 2001 i 2003.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Wnioskiem z dnia 11 sierpnia 2009 r. A. Z. zwrócił się do Dyrektora Aresztu Śledczego w Bartoszycach o wydanie decyzji administracyjnej w sprawie prawa do uprawnień w postaci nagrody rocznej za rok 2000, 2001 i 2003.
Pismem z dnia 14 września 2009 r. Dyrektor Aresztu Śledczego w Bartoszycach wyjaśnił, że nagrody roczne za wskazane lata zostały przyznane funkcjonariuszom aresztu na podstawie decyzji zbiorczych i decyzje te zostały wykonane, zatem brak jest podstaw prawnych do wydania kolejnych decyzji.
Ponieważ wnioskodawca zwrócił się ze skargą na brak działania organu do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Olsztynie, organ ten pismem z dnia 30 października 2009 r. poinformował A. Z., że nagrody roczne za lata 2000, 2001 i 2003 przysługujące funkcjonariuszom w pełnej wysokości, czyli 100% uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym, przyznano w formie zbiorczych decyzji personalnych nr [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r., nr [...] z dnia [...] marca 2002 r. i nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. Wobec tego, w ocenie organu, żądanie wydania kolejnych decyzji w powyższych sprawach należy uznać za nieuzasadnione. Wskazano także, że w trakcie rozpoznawania wniosku skarżącego Dyrektor Aresztu Śledczego w Bartoszycach winien sporządzić stosowne wyciągi z w/w decyzji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie A. Z. zarzucił Dyrektorowi Aresztu Śledczego w Bartoszycach bezczynność w wydaniu decyzji administracyjnej w sprawie przyznania prawa do uprawnień w postaci nagrody rocznej za rok 2000, 2001 i 2003 i wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji administracyjnych bądź aktu o odmowie ich wydania w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalając skargę stwierdził, że warunki i tryb przyznawania nagród rocznych regulowane są rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 15, poz.145), wydanym na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej. Rozporządzenie to było podstawą wypłaty skarżącemu nagrody rocznej za 2003 r. Natomiast nagroda roczna za 2001 r. wypłacona została w oparciu o powyższe rozporządzenie w związku z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 grudnia 2000 r. w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 119, poz.1266), a nagroda za 2000 r. na mocy tego ostatniego rozporządzenia w związku z zarządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 września 1997 r. w sprawie określenia warunków przyznawania nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg funkcjonariuszom Służby Więziennej (Dz. Urz. MS Nr 4, poz. 37 ze zm.). W myśl tych przepisów nagrodę roczną przyznaje się nie później niż w ciągu pierwszych czterech miesięcy kalendarzowych następujących po roku, za który przysługuje nagroda.
W oparciu o powołane wyżej regulacje Dyrektor Aresztu Śledczego w Bartoszycach wydał decyzje personalne: nr [...] przyznającą A. Z. nagrodę roczną za 2000 r. nr [...] przyznającą nagrodę za 2001 r. i nr [...] i [...] przyznające nagrodę roczną za 2003 r. Kwoty przyznane tymi decyzjami zostały skarżącemu wypłacone i nie zakwestionował on ich wysokości.
A. Z. podnosił w toku postępowania, że decyzje te, mimo ich wykonania, nie weszły do obrotu prawnego, ponieważ nie zostały mu doręczone. Stwierdził także, że doręczone mu wyciągi z tych decyzji nie spełniają wymogów przewidzianych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego dla decyzji administracyjnej, zatem domagał się wydania kolejnych decyzji. Ze stanowiskiem skarżącego nie sposób się zgodzić, bowiem żaden przepis prawa nie obliguje organu do wydania ponownej decyzji w tym samym przedmiocie, nawet jeśli wcześniejsze rozstrzygnięcie nie spełnia wszystkich wymagań formalnych. Za skuteczne doręczenie należy więc uznać doręczenie wyciągu z decyzji zbiorczej przyznającej nagrody roczne większej liczbie funkcjonariuszy.
Sąd I instancji podkreślił, że decyzja wywiera skutki prawne dopiero z chwilą doręczenia stronie, co nie oznacza by wcześniej decyzja ta nie istniała. Już z chwilą podpisania decyzji mamy bowiem do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym, w tym znaczeniu, że istnieje decyzja administracyjna, a dzień wydania decyzji jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i podstawy faktycznej decyzji.
W rozpoznawanej sprawie doręczenie decyzji (wyciągu z decyzji personalnej) nastąpiło jeszcze przed wniesieniem skargi do sądu, zatem organ już w dniu wniesienia skargi nie pozostawał w bezczynności.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. Z., domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania.
Wnoszący skargę kasacyjną przedmiotowemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.:
- a) art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako P.p.s.a., wobec bezzasadnego oddalenia skargi;
- b) art. 3 § 2 pkt 1 i 4 w zw. z pkt 8 P.p.s.a. w zw. z art. 149 P.p.s.a. oraz art. 135 P.p.s.a. wobec tego, iż przepisy te nie zostały zastosowane w stanie faktycznym i prawnym;
- c) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez przedstawienie stanu faktycznego niezgodnego ze stanem rzeczywistym;
- d) art. 134 § 1 P.p.s.a. wobec tego, iż Sąd I instancji, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną nie wyszedł poza ich granice, mimo iż w danej sprawie powinien i mógł to uczynić, gdyż skarga podlegała ocenie w pełnym zakresie;
- e) art. 31 ust. 1 pkt 4 ustawy o Służbie Więziennej w zw. z art. 104 § 1 i 2 w zw. z art. 109 § 1 w zw. z art. 110 k.p.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 i 4 w zw. z pkt 8 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, że norma art. 31 ust. 1 pkt 4 ustawy o Służbie Więziennej nie ma zastosowania na gruncie niniejszej sprawy;
- f) art. 104 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 110 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 1 pkt 4 ustawy o Służbie Więziennej poprzez błędną wykładnię pojęcia "wydanie decyzji", polegającą na przyjęciu, że sporządzenie wyciągów z decyzji administracyjnych jest równoznaczne z czynnością, o jakiej mowa w art. 104 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a.;
- g) art. 109 § 1 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 1 pkt 4 ustawy o Służbie Więziennej w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 i 4 w zw. z pkt 8 P.p.s.a.;
- h) art. 61 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 1 pkt 4 ustawy o Służbie Więziennej oraz art. 3 § 2 pkt 1 i 4 w zw. z pkt 8 P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Za bezpodstawne uznał Naczelny Sąd Administracyjny zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, tj. art. 31ust.1 pkt.,4 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. służbie więziennej (Dz. U. 2002r Nr 207 poz. 1761 ze zm.) w zw. z art.104 art. 109, art. 110 kpa przez błędną ich wykładnię. Są to przepisy prawa materialnego określające przełożonych funkcjonariuszy do podejmowania decyzji w sprawach osobowych, których Sąd nie mógł stosować w niniejszej sprawie, bowiem przedmiotem postępowania jest skarga na bezczynność organu.
Jak trafnie wskazał Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, przy skardze na bezczynność jego rolą jest jedynie ocena czy organ pozostaje w bezczynności, a przy uznaniu, że tak jest w istocie, zobowiązanie organu do wydania aktu w określonym terminie, nie zaś aktu o określonej treści.
Naczelny Sąd Administracyjny w pełni zgadza się z tym stanowiskiem. Zauważyć należy, iż zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 zwanej dalej p.p.s.a.). kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, które w prawnie ustalonym terminie mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończyły postępowania stosownym aktem lub czynnością.
Organ w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę kasacyjną wywodzi co znajduje potwierdzenie w materiale aktowym, że skarżącemu została przyznana i wypłacona nagroda roczna. Faktu tego skarżący nie kwestionuje, zarzuca jedynie, iż decyzja o przyznaniu nagrody rocznej nie została mu doręczona i podnosi, że z tego względu decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego.
Skoro dyrektor Aresztu Śledczego w Bartoszycach wydał decyzje personalne: nr [...] przyznającą A. Z. nagrodę roczną za 2000 r. nr [...] przyznającą nagrodę za 2001 r. i nr [...] i [...] przyznające nagrodę roczną za 2003 r. to nie można skutecznie zarzucić organowi bezczynności w tym zakresie.
W świetle powyższych rozważań zarzut naruszenia art.133 § 1, art.134 §1 art.135 p.p.s.a. jest nieuzasadniony. Nieusprawiedliwiony jest także zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie elementy wymienione w tym przepisie, co sprawia, że w sposób wyczerpujący wyjaśnia przyczyny dla których organ nie jest w bezczynności nie wydając po raz drugi decyzji o przyznaniu nagród rocznych skarżącemu za lata 2001, 2002 i 2003.
Mając wszystko to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.