Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 26 stycznia 2006 r. II SA/Ke 330/05 oddalił skargę W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Kielce z dnia [...] [...], którą odmówiono skarżącej dodatku z tytułu samotnego wychowania dziecka.
Sąd podzielił stanowisko orzekających w sprawie organów, że – w świetle art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.) – nie jest samotnym wychowywanie dziecka przez osobę pozostającą w związku małżeńskim, jak skarżąca, i dlatego nie przysługuje jej dodatek, o którym mowa w art. 12 powołanej ustawy, i nie znajduje też zastosowania art. 60 tej ustawy - przyznający prawo do dodatku również osobie pozostającej w związku małżeńskim, jeżeli do dnia wejścia w życie ustawy otrzymywała na dzieci świadczenia z funduszu alimentacyjnego – gdyż skarżąca nie otrzymywała świadczeń z funduszu, lecz alimenty od ojca dziecka.
Sąd wyjaśnił również, że – chociaż Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 18 maja 2005 r. K 16/04 (Dz. U. Nr 95, poz. 806) orzekł o niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej m.in. art. 3 pkt 17 i art. 12 ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz o utracie ich mocy z dniem 31 grudnia 2005 r. – nie ma to wpływu na wynik sprawy, gdyż kontrola sądu ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami obowiązującymi w chwili jego wydania.
Wnosząca skargę kasacyjną W. S., reprezentowana przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, jako jej podstawę przytoczyła naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to art. 3 pkt 17 oraz art. 12 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, polegające na zastosowaniu niekonstytucyjnych przepisów ustawowych jako podstawy materialnoprawnej zaskarżonego orzeczenia.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zaskarżony wyrok został wydany po dniu 31 grudnia 2005 r., kiedy już utraciły moc uznane za niezgodne z Konstytucją przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych, jednak został na tych przepisach oparty.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy.
Okoliczność, iż przed wydaniem wyroku będące podstawą zaskarżonych do sądu decyzji przepisy utraciły moc, niezależnie od przyczyn utraty mocy, nie ma wpływu na ocenę legalności tych decyzji.
Stosownie do art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, sądowa kontrola działalności administracji publicznej jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jak zaś stanowi art. 6 kpa, organy administracji publicznej działają na podstawie prawa, i orzekające w tej sprawie organy działały zgodnie z przepisami ustawy o świadczeniach rodzinnych, obowiązującymi w chwili wydawania decyzji, nie można więc oceniać ich działania w świetle stanu prawnego, który powstał po wydaniu przez nie decyzji.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 i art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.