Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2062/11, oddalił skargę A.P. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 7 lipca 2011 r. nr [..] w przedmiocie odwołania ze stanowiska.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że A.P. w dniu 23 maja 2011 r. skierował do [..]ego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [..] pismo, zawierające prośbę o rozważenie przez organ możliwości przeniesienia go do dyspozycji [..]ego Komendanta Wojewódzkiego PSP w [..].
[..] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, pismem z dnia 25 maja 2011 r. poinformował A.P. o negatywnym rozpatrzeniu złożonej przez niego prośby.
Niezależnie od tego Rzecznik Prasowy [..]ego Komendanta Wojewódzkiego PSP, w komunikacie z dnia 23 maja 2011 r. zawarł informację, że Zastępca Komendanta Powiatowego PSP w [..] oddał się do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego PSP, który negatywnie rozpatrzył raport w tej sprawie i zdecydował o odwołaniu A.P. ze stanowiska z dniem 30 czerwca 2011 r.
Następnie wnioskiem z dnia 7 czerwca 2011 r. Komendant Powiatowy PSP w [..] wystąpił do [..]ego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [..], o odwołanie A.P. ze stanowiska Zastępcy Komendanta PSP w [..]. We wniosku tym organ wskazał na trwający w jednostce konflikt. Podniósł przy tym, że spotkania z załogą oraz próby mediacji ze związkami zawodowymi i kadrą jednostki nie doprowadziły do załagodzenia sytuacji, tym samym stwierdził brak możliwości dalszej współpracy z zastępcą.
[..] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w [..] decyzją z dnia 7 czerwca 2011 r., wydaną na podstawie art. 13 ust. 5 i art. 31a ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 ze zm.) odwołał A.P. ze stanowiska Zastępcy Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [..] z dniem 30 czerwca 2011 r.
W uzasadnieniu decyzji organ, powołując się na przepis art. 31 a ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, podał, że strażak pełniący służbę na stanowisku zajmowanym na podstawie powołania może być w każdym czasie, niezwłocznie albo w określonym terminie, odwołany z tego stanowiska przez organ uprawniony do powołania. Wskazał też, że podstawą odwołania A.P. ze stanowiska był wniosek Komendanta Powiatowego PSP w [..], w którym organ ten wskazał na okoliczność braku możliwości dalszej współpracy z powodu trwającego konfliktu pomiędzy załogą jednostki, a Zastępcą Komendanta. Uznał też, że Komendant Powiatowy PSP wykorzystał uprawnienia do doboru swojego zastępcy przysługujące mu na mocy art. 13 ust. 5 pow. ustawy o PSP.
W odwołaniu od tej decyzji A.P. podniósł, że faktycznie decyzja o odwołaniu go ze stanowiska zapadła już 23 maja 2011 r., o czym świadczy komunikat w tej sprawie z tego właśnie dnia. Zaprzeczył przy tym, jakoby był źródłem konfliktu w jednostce.
Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej decyzją nr [..] z dnia 7 lipca 2011 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylił decyzję [..]ego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [..] z dnia 7 czerwca 2011 r. nr 59/11 o odwołaniu A.P. ze stanowiska Zastępcy Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [..] z dniem 30 czerwca 2011 r., w części daty odwołania ze stanowiska i orzekł o nowej dacie odwołania ze stanowiska na dzień 29 lipca 2011 r., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że określenia ustawowe dotyczące odwołania strażaka ze stanowiska zajmowanego na podstawie powołania świadczą jednoznacznie o dużej uznaniowości przełożonych w tym zakresie. Podał, że zbędne jest przy tym prowadzenie szczegółowego postępowania dowodowego, wystarczającym uzasadnieniem odwołania może być subiektywna ocena organu uprawnionego do odwołania, gdyż stosunek służbowy strażaka z powołania jest oparty na zaufaniu, przy czym utrata zaufania wynika z subiektywnej oceny przełożonego, a nie z obiektywnie zaistniałych przyczyn. Zaznaczył, że odwołanie strażaka ze stanowiska z powołania nie powoduje rozwiązania stosunku służbowego, a strażak zachowuje ostatnio zajmowane stanowisko, dla którego ustawa nie przewiduje powołania.
Organ wskazał również, że był zobowiązany decyzją do ustalenia nowego terminu odwołania ze stanowiska na dzień 29 lipca 2011 r. ze względu na wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A.P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił naruszenie prawa procesowego poprzez niedopełnienie procedur i obowiązków spoczywających na [..]m Komendancie Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej w [..] określonych w art. 13 ust. 5 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej.
Ponadto, zdaniem skarżącego organ I instancji i organ odwoławczy naruszyły obowiązki określone w Kodeksie postępowania administracyjnego, tj. wydały decyzję przed przeprowadzeniem postępowania w sprawie (art. 61 K.p.a.), nie zapewniono mu jako stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji nie umożliwiono wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 K.p.a.), dokonano błędnej oceny stanu faktycznego, nie zebrano w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzono całego materiału dowodowego w sprawie (art. 77 K.p.a.).
Sąd I instancji stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 13 ust. 3 oraz art. 31a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 ze zm.). Według pierwszego z powołanych przepisów, komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej odwołuje komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej po zasięgnięciu opinii starosty. Natomiast w myśl art. 31a ust. 1 cyt. ustawy, strażak pełniący służbę na stanowisku służbowym zajmowanym na podstawie powołania może być w każdym czasie, niezwłocznie albo w określonym terminie, odwołany z tego stanowiska przez organ uprawniony do powołania. Odwołanie strażaka ze stanowiska służbowego, o którym mowa w ust. 1, nie powoduje rozwiązania stosunku służbowego (ust. 2).
Brzmienie art. 31a ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej wskazuje, że podejmowane na jego podstawie decyzje mają charakter uznaniowy co oznacza, że nie ma przy tym wymogu aby istniały ku temu szczególne przesłanki, czy powody odwołania. Podkreślić przy tym należy, że sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona, nie obejmuje ona celowości zaskarżonej decyzji. Sąd bada czy decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ wydający decyzję zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy, po wszechstronnym oraz dogłębnym zbadaniu wszystkich okoliczności faktycznych.
Natomiast brak przesłanek, którymi powinien kierować się organ, odwołując strażaka ze stanowiska, uniemożliwia Sądowi jej weryfikację. Utrudnione jest również kontrolowanie decyzji pod względem zgodności z przepisami prawa procesowego zważywszy, że decyzja ta może być podjęta w każdym czasie lub niezwłocznie. Brak natomiast przesłanek, które określałyby możliwość odwołania ze stanowiska wyłącza konieczność wykazywania zasadności podejmowanych na tej podstawie decyzji.
Sąd wojewódzki podzielił pogląd wyrażony w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 28 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 324/06), w którym NSA wskazał, iż stosunek służbowy strażaka z powołania ma charakter organizacyjny i nie korzysta ze szczególnej ochrony prawnej charakterystycznej dla mianowania, którego rozwiązanie możliwe jest tylko w przypadkach określonych w ustawie, dodając, iż brak tej ochrony wynika z istoty samego powołania, które następuje w celu realizacji określonych zadań i wiąże się zwykle ze sprawowaniem odpowiedzialnych funkcji kierowniczych, a gwarancją realizacji tych funkcji jest pełna przydatność określonej osoby na konkretnym stanowisku służbowym. Stosunek ten oparty jest na zaufaniu. Warunkiem powołania, obok fachowości i doświadczenia, jest bowiem także zaufanie, jakim osobę powołaną na dane stanowisko darzy organ powołujący.
Z chwilą utraty zaufania, o ile wykazane zostaną konkretne okoliczności mogące wywołać wątpliwości, co do celowości pozostawienia osoby na kierowniczym stanowisku, zachodzą powody uzasadniające odwołanie, przy czym utrata zaufania wynika z subiektywnej oceny przełożonego, a nie z obiektywnie zaistniałych przyczyn. Nie można jej jednak zakwestionować w sytuacji wykazania przez organ faktów uzasadniających utratę zaufania.
Sąd I instancji podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie, [..] Komendant Wojewódzki PSP w [..] decyzję o odwołaniu A.P. ze stanowiska Zastępcy Komendanta Powiatowego PSP w [..] uzasadnił okolicznością braku możliwości dalszej współpracy z powodu trwającego konfliktu pomiędzy załogą Komendy Powiatowej PSP w [..] a funkcjonariuszem. Potwierdzeniem tego konfliktu jest znajdujący się w aktach administracyjnych wniosek Komendanta Powiatowego Komendy Powiatowej PSP w [..] (powołanego z dniem 15 kwietnia 2011 r.) z dnia 7 czerwca 2011 r., w którym wskazuje on, że zarówno Komendantowi Powiatowemu jak i jego zastępcy załoga przedstawiła votum nieufności. Organ wskazał, że konflikt między załogą a byłym Komendantem Powiatowym i jego zastępcą został częściowo zażegnany w momencie przejścia Komendanta na zaopatrzenie emerytalne.
Natomiast konflikt między załogą komendy a zastępcą Komendanta Powiatowego w dalszym ciągu trwa. Pomimo wielokrotnych spotkań z załogą i licznych prób mediacji ze związkami zawodowymi oraz kadrą komendy, nie udało się doprowadzić do złagodzenia sytuacji. Podał też, że załoga nie widzi szans współpracy z Zastępcą Komendanta i żąda natychmiastowego odsunięcia go od pełnionych przez niego obowiązków służbowych. Wskazał, że jedną z form protestu była odmowa udziału strażaków w Powiatowych Obchodach Dnia Strażaka w tamtejszej komendzie.
Powyższe, w ocenie Sądu I instancji, mogło stanowić przyczynę uznania zarówno przez organ I instancji, jak i II instancji, iż skarżący utracił zaufanie przełożonych. Znajduje to potwierdzenie zarówno w treści decyzji organu I jak II instancji. Spełnione zostały tym samym przesłanki, zawarte w art. 31a ustawy o PSP.
Ponadto Sąd wojewódzki wskazał, że zgodnie z treścią art. 6 Kpa, organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, natomiast w myśl art. 7 Kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis art. 77 § 1 Kpa, obliguje organ administracji publicznej do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, organ wyjaśnił okoliczności mające istotne znaczenie w sprawie, zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, jak również właściwie uzasadnił swoją decyzję.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ art. 10 K.p.a. poprzez pozbawienie skarżącego udziału w postępowaniu Sąd I instancji wskazał, że [..] Komendant Wojewódzki PSP w [..] przeprowadził ze skarżącym w dniu 23 maja 2011 r. rozmowę w obecności Naczelnika Wydziału Kadr PSP. Jak wynika z notatki sporządzonej na tę okoliczność, organ poinformował skarżącego zarówno o braku możliwości pozytywnego rozpatrzenia jego prośby o przeniesienie go do dyspozycji, jak również o zamiarze odwołania go ze stanowiska Zastępcy Komendanta Powiatowego PSP w [..]. Wprawdzie wskazana notatka sporządzona została z datą późniejszą (31 sierpnia 2011 r.), niemniej jednak jej wiarygodność nie została zakwestionowana przez skarżącego w sposób przewidziany prawem. Bez znaczenia dla prawidłowości zaskarżonej decyzji pozostaje również fakt, że w uzasadnieniu decyzji organu II instancji błędnie wskazano, że rozmowę taką przeprowadził ze skarżącym Komendant Powiatowy PSP w [..], nie zaś [..] Komendant Wojewódzki PSP w [..]. Jak wynika bowiem z całości akt postępowania naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy i nie powoduje konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że organ prawidłowo uchylił decyzję organu I instancji w zakresie daty odwołania skarżącego ze stanowiska i ustalając nową datę na dzień 29 lipca 2011 r. Wskazać bowiem należy, że jeżeli mimo podjęcia wykonania decyzji, strona postępowania wniesie od tej decyzji odwołanie, prawo dobrowolnego wykonania wygasa. Oznacza to bowiem, że decyzja nie jest zgodna z żądaniem strony (por. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I i II, Zakamycze, 2005; Komentarz do art. 130 K.p.a.). W takiej sytuacji przyjąć należy, że wykonanie decyzji nieostatecznej przed upływem terminu do wniesienia odwołania upada i zastosowanie ma art. 130 § 2 K.p.a., zgodnie z którym wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Termin zatem orzeczonego odwołania ze stanowiska nie może być wcześniejszy od decyzji ostatecznej w tym przedmiocie.
W sprawie bezspornym jest, iż Komendant Główny PSP decyzją nr [..] z dnia 7 lipca 2011 r. określił nową datę odwołania A.P. ze stanowiska Zastępcy Komendanta Powiatowego PSP w [..] na dzień 29 lipca 2011 r..
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A.P. zaskarżając go w całości.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 13 ust. 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej w związku z art. 61 § 1 i 4 kpa oraz art. 6, 7, 8, 9, 10 i 77 §1 kpa.
Ponadto skarżący zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego tj.
- 1) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) P.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 8 i 61 § 1 i 4 oraz 77 kpa., wobec niedostrzeżenia przez Sąd, iż decyzja
Wojewódzkiego Komendanta Straży Pożarnej z dnia 7 czerwca 2011 r. nie była wydana na wniosek oraz, iż organ nie przeprowadził wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Tym samym Sąd winien był, sprawując kontrolę legalności, zastosować środek określony w ustawie i uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a;
2) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 kpa., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego, mogły przechylić szalę na korzyść skarżącego. Sąd przyjął uzasadnienie organu oparte głównie o materiał dowodowy świadczący na niekorzyść skarżącego. Dowodem tym była to notatka służbowa, powstała trzy miesiące po zdarzeniu, które skarżący kwestionuje;
3) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 kpa., polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie - art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., mimo że decyzja była niewykonalna w stosunku do skarżącego.
Powołując się na wymienione podstawy skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m. in., że skarżący od początku kwestionował fakt jakiejkolwiek rozmowy z [..]m Komendantem PSP w dniu 23 maja 2011 r. W dniu tym przebywał na urlopie a swój wniosek złożył tylko w sekretariacie [..]ego Komendanta PSP. Jedyną rozmowę jaką przeprowadził wtedy, to rozmowę z sekretarką komendanta. Sąd wadliwie przyjął, iż rozmowa skarżącego z komendantem odbyła się tym dniu. Za dowód w tej sprawie przyjął notatkę służbową sporządzoną w dniu 31 sierpnia 2011 r. przez (prawdopodobnie) Naczelnika Wydziału Kadr PSP oraz brak jej zakwestionowania przez skarżącego.
Sąd błędnie przyjął, iż tzw. notatka służbowa ma jakąkolwiek moc dowodową, tym bardziej sporządzona w terminie trzymiesięcznym od zdarzenia. Sąd nie wskazał, bo wskazać nie mógł, w jaki sposób skarżący powinien ją zakwestionować na gruncie prawa administracyjnego. W inny sposób również nie miał możliwości, ponieważ nie została mu okazana.
Podkreślono również, że decyzja Wojewódzkiego Komendanta Straży Pożarnej wydana została w dniu 7 czerwca 2011 r. zaś jej skutek, czyli odwołanie skarżącego z funkcji Zastępcy Komendanta Powiatowego PSP miałby skutkować ex post czyli od dnia 30 czerwca 2011 r. Z tego powodu była od początku wadliwa. Kpa nie przewiduje wydania decyzji z mocą wsteczną, chyba że ustawa tak stanowi. Ustawa o Państwowej Straży Pożarnej nie przewiduje takiego sposobu odwoływania strażaków z funkcji. Pozbawiała ona skarżącego prawa do odwołania w okresie pomiędzy 30 czerwca a 7 lipca 2011 r. Należy również zwrócić uwagę, iż decyzja ta kreowała nowy stan prawny, odwoływała kogoś z mocą wsteczną, doręczona została zaś w późniejszym terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie oparta została na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 P.p.s.a. W związku z tym w pierwszej kolejności ocenie podlegały zarzuty naruszenia prawa procesowego, albowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego.
Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty natury procesowej dotyczą trzech kwestii:
- - odwołania skarżącego ze stanowiska, pomimo braku wniosku Komendanta Powiatowego PSP w [..],
- - oparcia ustaleń w sprawie na notatce służbowej, sporządzonej dopiero w dniu 31 sierpnia 2011r.,
- - wydania decyzji z dnia 7 czerwca 2011r. z mocą wsteczną.
Stosownie do art.31a ust. 1 - 3 ustawy strażak pełniący służbę na stanowisku służbowym zajmowanym na podstawie powołania może być w każdym czasie, niezwłocznie albo w określonym terminie, odwołany z tego stanowiska przez organ uprawniony do powołania. Odwołanie strażaka ze stanowiska służbowego, o którym mowa w ust. 1, nie powoduje rozwiązania stosunku służbowego. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, strażak zachowuje ostatnio zajmowane stanowisko służbowe, dla którego ustawa nie przewiduje powołania. Można go jednak przenieść na inne, co najmniej równorzędne stanowisko, w tej samej albo innej jednostce organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej.
Zgodnie z art. 13 ust. 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009r. Nr. 12, poz. 68 ze zm.) zastępców komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej powołuje spośród oficerów Państwowej Straży Pożarnej i odwołuje komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, na wniosek komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej. Skarżący stoi na stanowisku, że odwołanie ze stanowiska nastąpiło w dniu 23 maja 2011r., a w tej dacie brak było stosownego wniosku.
Stanowisko zaprezentowane w skardze kasacyjnej nie może zostać zaaprobowane. Zarówno powołanie na stanowisko jak i odwołanie ze stanowiska zastępcy komendanta powiatowego PSP następuje w drodze decyzji właściwego organu – Komendanta Wojewódzkiego PSP, skutkiem której dochodzi do zmiany dotychczasowego stosunku służbowego funkcjonariusza PSP. W dacie 23 maja 2011r. nie istniała decyzja o odwołaniu skarżącego ze stanowiska służbowego, chociaż co wynika z komunikatu rzecznika prasowego [..]ego Komendanta Wojewódzkiego PSP, Komendant Wojewódzki powziął taki zamiar. W żadnym wypadku informacja zawarta w komunikacie nie może być traktowana jako decyzja o odwołaniu i wywoływać jakiekolwiek skutki prawne, a tym samym nie można jak czyni to skarżący oceniać jej przy zastosowaniu kryteriów wynikających z art. 13 ust. 5 ustawy o PSP.
Oznacza to, że bez znaczenia w sprawie jest brak na dzień 23 maja 2011 r. wniosku o odwołanie skarżącego ze stanowiska.
W chwili w jakiej [..] Komendant Wojewódzki PSP odwołał skarżącego ze stanowiska zastępcy Komendanta Powiatowego PSP w [..] wniosek taki istniał, co zaprzecza twierdzeniom o odwołaniu bez wniosku i tym samym naruszeniu przez Sąd przy kontroli zaskarżonej decyzji art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c Ppsa, art. 6, 7, 8, 61 § 1 i § 4,75 § 1, 77 i art. 80 Kpa.
Należy częściowo zgodzić się ze skarżącym odnośnie tego, że notatka służbowa z dnia 31 sierpnia 2011r. nie może mieć mocy dowodowej w sprawie, a to przede wszystkim dlatego, że sporządzona została już po odwołaniu skarżącego,
Należy jednak wskazać, iż wbrew twierdzeniom skarżącego nie został on pozbawiony czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym (art. 10 § 1 Kpa,) Skarżącemu doręczano adresowane do niego pisma procesowe, w terminie skarżący wnosił środki odwoławcze od wydanych decyzji.
Nadto trzeba wyjaśnić, że decyzja podjęta w oparciu przepis art. 13 ust. 5 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej jest decyzją podjętą w ramach uznania administracyjnego, co wynika z braku ustanowienia w przepisie przez ustawodawcę konkretnych kryteriów uzasadniających odwołanie zastępcy komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej ze stanowiska przez komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej.
Stosunek służbowy strażaka z powołania ma charakter organizacyjny i nie korzysta ze szczególnej ochrony prawnej charakterystycznej dla mianowania, którego rozwiązanie możliwe jest tylko w przypadkach określonych w ustawie. Powyższa okoliczność ma w sprawie kluczowe znaczenie. Brak tej ochrony wynika z istoty samego powołania. Powołanie następuje w celu realizacji określonych zadań i wiąże się zwykle ze sprawowaniem odpowiedzialnych funkcji kierowniczych, a gwarancją realizacji tych funkcji jest pełna przydatność określonej osoby na konkretnym stanowisku służbowym. Powyższy stosunek jest oparty na zaufaniu, że określona osoba posiada umiejętność takiego zorganizowania służby oraz ułożenia kontaktów z załogą, aby było to gwarancją optymalnego realizowania nałożonych zadań służbowych. W razie niespełnienia oczekiwań w tym zakresie organ, który powołał na stanowisko uzyskuje uprawnienie do odwołania osoby która nie sprostała określonym oczekiwaniom, nawet w sytuacji gdy ocena w tym zakresie nosi znamiona subiektywizmu.
W rozpoznawanej sprawie, jak słusznie podkreślił to Sąd I instancji zaistniał konflikt pomiędzy skarżącym, a innymi funkcjonariuszami kierowanej jednostki, czego dowodem jest wniosek skarżącego o przeniesienie do dyspozycji [..]ego Wojewódzkiego Komendanta PSP z dnia 23 maja 2011r. Taka sytuacja uzasadniała odwołanie skarżącego, bez potrzeby czynienia dokładnych ustaleń na okoliczność powodów, czy rozmiaru powstałego konfliktu.
Niezrozumiałe są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące wydania decyzji z dnia 7 czerwca 2011r. z datą wsteczną. Z treści w/wym decyzji wynika, że termin odwołania jest późniejszy niż data decyzji. Skarżący stawiając ten zarzut zdaje się wychodzić z błędnego założenia, że decyzja o odwołaniu została podjęta w dniu 7 lipca 2011r. podczas gdy nastąpiło to w dniu 7 czerwca 2011r. ze skutkiem odwołania na dzień 30 czerwca 2011r.
Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia art. 13 ust.5 ustawy o PSP, poprzez jego błędną wykładnię należy stwierdzić, że skarżący nie podważył skutecznie ustalonych faktów przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia sprawy. Jak powiedziano to wcześniej odwołanie skarżącego nastąpiło na wniosek Komendanta Powiatowego PSP, co czyni nieuzasadnionymi twierdzenia skarżącego dotyczące naruszenia procedury przewidzianej w art. 13 ust. 5 ustawy o PSP.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Ppsa orzekł jak w sentencji.