Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1247/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił, zaskarżoną przez R. S., decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] nr [...]. Decyzją tą, po rozpoznaniu odwołania R. S. od rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...], którym zwolniono skarżącego z dniem [...] stycznia 2006 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska – w związku z rozkazem organizacyjnym w sprawie zmian organizacyjno-etatowych i przeniesiono go z dniem 1 lutego 2006 r. na inne, równorzędne stanowisko, – Minister utrzymał ten rozkaz w mocy, zmieniając go co do terminów zwolnienia i przeniesienia, ustalając je odpowiednio na 14 maj i 15 maj 2006 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że z zaskarżonej decyzji nie wynika na czym polegały przekształcenia organizacyjno-etatowe, w wyniku których stanowisko skarżącego zostało zlikwidowane bądź przekształcone, gdyż organ nie wyjaśnił, który konkretny zapis z rozkazu przekształceń organizacyjnych dotyczył stanowiska skarżącego, czy zostało ono rzeczywiście zlikwidowane, bowiem skarżący podnosił, że stanowisko to istnieje. Sąd podkreślił, że nie kwestionuje prawa Komendanta Głównego Policji do przeniesienia skarżącego na podstawie art. 32 ustawy o Policji na inne stanowisko, ale uzasadnienie tego posunięcia w zaskarżonej decyzji pozostawia zbyt wiele wątpliwości, co uniemożliwia kontrolę prawidłowości decyzji.
Analogiczne uchybienia dotyczą – zdaniem Sądu – również kwestii równorzędności stanowisk, bowiem organ nie wskazał kryteriów, którymi się kierował w tej mierze, gdyż równorzędność nie może sprowadzać się tylko do wynagrodzenia, a na to tylko wskazał organ.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł, reprezentowany przez radcę prawnego, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, domagając się uchylenia wyroku i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż dla zastosowania tego przepisu niezbędne jest wykazanie zasadności i celowości przeniesienia na nowe stanowisko oraz wykazanie równorzędności nowego stanowiska względem poprzedniego, a tego organ w sprawie nie wykazał.
W uzasadnieniu skargi podkreślono, że zaskarżona decyzja została właściwie uzasadniona, podniesiono bowiem okoliczność wprowadzenia nowej struktury organizacyjnej – Komendy Głównej Policji, a co za tym idzie zmian organizacyjno-etatowych, czego konsekwencją była likwidacja stanowiska skarżącego, zaś w kwestii równorzędności stanowisk wskazano w decyzji na identyczne parametry uposażenia, dodatek służbowy i stopień etatowy. Podniesiono także, że realizacja ustawowych celów nałożonych na policję realizuje się poprzez kształtowanie sytuacji kadrowej w sposób zapewniający wykonanie zadań i Sąd nie ma kompetencji do badania właściwości przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko, bo to należy do Komendanta Głównego Policji.
R. S. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zarzucił wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie naruszenie prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, poprzez jego błędną wykładnię. Przepis ten stanowi, że do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Jak zatem z tego przepisu wynika, wskazuje on właściwość organów w sprawach w nim wymienionych, tj. mianowania, przenoszenia i zwalniania policjantów.
Wojewódzki Sad Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podkreślił, że nie kwestionuje uprawnień Komendanta Głównego Policji do przeniesienia służbowego R. S. na podstawie art. 32 ustawy o Policji. Nie wyłożył zatem błędnie tego przepisu co mu się zarzuca w skardze kasacyjnej, uznał bowiem, że przepis ten daje uprawnienia Komendantowi Głównemu do dokonania przeniesienia służbowego na inne stanowisko. Wojewódzki Sąd zakwestionował natomiast zupełnie co innego.
Przeniesienie służbowe R. S. zostało uzasadnione zmianami organizacyjno-etatowymi, przy czym wskazano, że dokonuje się ono na równorzędne stanowisko. Z uzasadnienia wyroku Sądu wynika, że wykazanie tych elementów sprawy budzi wątpliwości.
Postępowanie w sprawie przeniesienia policjanta na inne stanowisko kończy się decyzją administracyjną, jak wynika z art. 32 ust. 2 ustawy o policji. Jak zasadnie zauważył Wojewódzki Sąd, postępowanie kończące się decyzją powinno odpowiadać wymogom Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że przesłanki, które legły u podstaw rozstrzygnięcia organu powinny zostać wykazane w postępowaniu w sposób niebudzący wątpliwości, jak tego wymaga art. 7 k.p.a., a stan sprawy i wynikające z niego motywy rozstrzygnięcia uwidocznione w uzasadnieniu decyzji, co nakazuje art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Sąd uznał, że tym przepisom uchybia zaskarżona decyzja, bowiem nie wynika z niej w istocie likwidacja stanowiska R. S., co miało być powodem przeniesienia, ani równorzędność stanowiska, na które został przeniesiony, z czym należy się zgodzić.
To wady decyzji naruszające k.p.a. przesądziły o jej uchyleniu, a nie naruszenie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Wojewódzki Sąd stwierdził bowiem jedynie, że nie mógł dokonać merytorycznej oceny wobec proceduralnych wad samej decyzji. Zarzut zatem naruszenia art. 32 ust. 1 ustawy o Policji jest nietrafny.
Wobec powyższego skargę kasacyjną należało oddalić, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).