Uzasadnienie
Wojewoda [...] rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] stwierdził nieważność zarządzenia Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w sprawie odwołania dyrektora Publicznej Szkoły Podstawowej w K. oraz zarządzenia Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w sprawie powierzenia pełnienia obowiązków dyrektora Publicznej Szkoły Podstawowej w K. Przedmiotowy akt został doręczony Burmistrzowi Miasta i Gminy C. w dniu 21 sierpnia 2013 r.
W dniu 20 września 2013 r. Burmistrz Miasta i Gminy C. wniósł skargę na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze, którą skierował, za pośrednictwem poczty, bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga została zarejestrowana w dniu 23 września 2013 r. pod sygn. II KO/Wa 352/13 i przesłana przy piśmie z dnia 24 września 2013 r. Wojewodzie [...] celem udzielenia odpowiedzi na skargę oraz nadesłania akt administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 2047/13 odrzucił skargę Burmistrza Miasta i Gminy C. na rozstrzygniecie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarządzenia w przedmiocie odwołania ze stanowiska i powierzenia wykonywania obowiązków.
W uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż zgodnie z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Analogiczną regulację, w stosunku do skarg na rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy, zawiera art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.).
Natomiast zgodnie z art. 54 § 1 powołanej ustawy, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W niniejszej sprawie strona skarżąca błędnie wniosła skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd przekazał skargę właściwemu organowi przy piśmie z dnia 24 września 2013 r., które dotarło do organu w dniu 26 września 2013 r. W tej sytuacji należy przyjąć, że skarga została złożona z uchybieniem 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a., który to termin upływał w dniu 20 września 2013 r. Zauważyć przy tym należy, iż w doktrynie oraz orzecznictwie przyjmuje się, iż skargę wniesioną bezpośrednio do Sądu, ten przekazuje organowi, a data tego przekazania stanowi w takim przypadku datę wniesienia skargi (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2013 r. II SA/Wa 2205/12; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2011 r. II FSK 2336/10, publ. www.cbois.gov.pl).
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Burmistrz Miasta i Gminy C., reprezentowany przez adwokata i zaskarżając je w całości zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 53 § 2 w związku z art. 54 § 1 p.p.s.a., poprzez uznanie, że skargę do Sądu pierwszej instancji wniesiono z naruszeniem ustawowego terminu, podczas gdy interpretacja taka nie wynika z przepisu prawa i jest sprzeczna z rozwiązaniami proceduralnymi obowiązującymi w polskim prawie.
Wskazując na powyższą podstawę skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy pod nieobecność skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.
Stosownie do treści art. 98 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, skargę na rozstrzygniecie nadzorcze wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia jego doręczenia. Z art. 98 ust. 4 cyt. ustawy wynika, że do postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się odpowiednio przepisy o zaskarżaniu do sądu administracyjnego decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Natomiast sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Z powołanych wyżej przepisów wynika, że strona skarżąca jest zobowiązana wnieść skargę za pośrednictwem organu, którego działanie jest jej przedmiotem, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie Burmistrz Miasta i Gminy C., wbrew dyspozycji powołanego art. 54 § 1 p.p.s.a., wniósł skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a nie za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, tj. Wojewody [...]. Z tego względu, dla oceny zachowania przez niego terminu do wniesienia skargi należy przyjąć datę przekazania jej przez Sąd pierwszej instancji do organu, za pośrednictwem którego skarga powinna być wniesiona do Sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu pierwszej instancji, że w sytuacji wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania tej skargi przez Sąd na adres właściwego organu. Wprawdzie, jak słusznie twierdzi autor skargi kasacyjnej, żaden z przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wprost nie przewiduje obowiązku przekazania skargi błędnie skierowanej do właściwego organu, to jednak w orzecznictwie przyjmuje się, że obowiązek taki spoczywa na Sądzie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 248/07, LEX nr 470146 i z dnia 20 maja 2008 r., sygn. akt II FSK 426/07, LEX nr 489100; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1724/06, LEX nr 453371; z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 295/08, LEX nr 505331; z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 631/08, LEX nr 505351; z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 463/08, LEX nr 493793, publ. www.cbois.gov.pl).
Powyższe stanowisko prezentowane jest również w doktrynie. Stwierdza się, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego lub za pośrednictwem niewłaściwego organu administracji publicznej, sąd ten lub organ powinien przekazać sprawę właściwemu organowi, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a. decyduje data nadania skargi przez sąd (lub organ) pod adres właściwego organu (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 103; Komentarz do art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX).
Ubocznie wskazać należy także, iż w procedurze administracyjnej podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu (art. 65 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego). Zauważyć jednak należy, iż skarga, w odróżnieniu od podania składanego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, podlega rygorom wynikającym z ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to – jak już wskazano – że w przypadku wniesienia skargi do niewłaściwego organu, termin do jej wniesienia jest zachowany tylko wówczas, gdy skarga zostanie przed upływem trzydziestodniowego terminu przekazana organowi właściwemu, czyli temu, za pośrednictwem którego skarżący winien ją skierować do właściwego sądu administracyjnego. Ewentualne ryzyko przekroczenia ww. terminu procesowego oraz skutki z tym związane (odrzucenie skargi) obciążają stronę postępowania.
Z akt niniejszej sprawy bezspornie wynika, że skarga Burmistrza Miasta i Gminy C. na rozstrzygniecie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] wpłynęła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a zatem podlegała ogólnej regulacji przewidzianej w art. 98 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i art. 54 § 1 p.p.s.a. W sprawie jest niesporne, że w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym organ należycie pouczył stronę o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego (w terminie 30 dni, za pośrednictwem Wojewody [...]). Skoro w niniejszej sprawie stronie skarżącej doręczono w/w rozstrzygnięcie nadzorcze w dniu 21 sierpnia 2013 r., to termin do wniesienia skargi – za pośrednictwem organu – upływał w dniu 20 września 2013 r. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo przyjął, że dla oceny dochowania terminu do wniesienia skargi, decydująca była data nadania jej w urzędzie pocztowym przez Sąd do organu, tj. dzień 24 września 2013 r. W konsekwencji prawidłowo uznał, że skarga ta została wniesiona z uchybieniem terminu, przez co podlegała odrzuceniu.
Należy jednak zwrócić uwagę, iż Sąd pierwszej instancji błędnie wskazał, że skarga została złożona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a., bowiem przepisem określającym termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie był art. 98 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy.
Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, podkreślić należy, że nowelizacja Kodeksu postępowania cywilnego i obecne brzmienie art. 369 § 3 K.p.c. w żaden sposób nie dotyczy i nie wpływa na postępowanie zainicjowane skargą do wojewódzkiego sądu administracyjnego, które regulują przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.