Uzasadnienie
Policjant M. M. został obwiniony o to, że w okresie od 20 stycznia do 20 maja 2004 r. w [...], nie realizował w spoób terminowy dokładny i staranny, czynnosci służbowych w zakresie nadzoru postępowania przygotowawczego [...], ponadto wprowadził w błąd Komendanta Komisariatu [...] Policji w [...], co do wykonanych na potrzeby tego postępowania usług przez firmę "H." - potwierdzając, że za całość usług płatnikiem jest Policja, podczas gdy usługi tylko w części były wykonane na potrzeby postępowania – tj. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 3 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.).
Komendant Miejski Policji w [...], orzeczeniem z dnia [...] [...], uniewinnił M. M. od zarzutu nirprawidłowego wykonania czynności służbowych, natomiast uznał za winnego popełnienia przewinienia, polegającego na wprowadzeniu w błąd przełozonego jednak przyjął, że nastapiło to na skutek niezachowania należytej ostrożności i dlatego odstąpił od ukarania, Komendant Wojewodzki Policji w Lublinie zaś, orzeczeniem z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji, natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, wyrokiem z dnia 31 marca 2005 r. III SA/Lu 119/05, odalił skargę M. M. na orzeczenie odwoławcze, wniesioną w części dotyczącej utrzymania w mocy orzeczenia organu pierwszej instancji w zakresie uznania skarżacego za winnego popełnienia przewinienia dyscyplinarnego.
Sąd podzielił stanowisko organów obydwu instancji, że skarżacy – potwierdzając fakturę za wykonanie usługi, bez należytej weryfikacji okresów i podmiotów zobowiązanych do zapłaty – wprowadził w błąd przełożonego i spowodował szkodę polegającą na obciążeniu Skarbu Państwa zawyżonymi kosztami postępowania przygotowawczego.
Występując ze skargą kasacyjną M. M. - wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania – jako jej podstawy przytoczył:
- 1. "Naruszenie prawa materialnego, tj. art. art. 132 ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 132a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji przez jego błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że zachowanie skarżącego M. M. wyczerpało dyspozycje normy wskazanego przepisu, podczas gdy całokształt okoliczności faktycznych mających znaczenie w sprawie wskazuje, iż M. M. jako prowadzący postępowanie, przedkładając fakturę VAT z naniesioną przez siebie adnotacją do podpisu Komendandowi Komisariatu [...] Policji w [...], uczynił to zgodnie ze znanym mu wówczas stanem faktycznym, a wynikjającym z zebranego przez niego materiału w postepowaniu przygotowawczym, jak i dostępnych mu akt kontrolnych sprawy, a przy opisie faktury zachował należytą staranność i rzetelność.
- 2. Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art.
- 7. art. 8, art. 77, art. 80 k.p.a., poprzez przede wszystkim nierozważenie i nierozpatrzenie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego – w tym m.in.: załącznika do sprawozdania z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, dotyczącego szkody z dnia 24 grudnia 2004 r., stanowiącego o dwóch okolicznościach dla niniejszej sprawy o kluczowym znaczeniu, popierwsze, iż pismo dotyczące zlecania usług holowania pojazdów z dnia 25 września 2003 r. k. nr 44 i 44a nie jest znane funkcjonariuszom Komisariatu [...] Policji oraz po drugie, iż pisma dotyczące problematyki zatrzymywanych pojazdów, znajdowały się w segregatorach na dyżurce Komisariatu [...] Policji - brak jest kart zapoznawania się policjantów z pismami, należy więc przyjąć, że ich nie zapoznawano oraz załącznika do sprawozdania z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, dotyczącego szkody z dnia 24 grudnia 2004 r. z którego wynika, iż z uwagi na fakt, iż nie można jednoznacznie ustalić zawinienia sierż. M. M. w powstaniu szkody, uznać należy, iż nie przyczynił się on do jej powstania, a nadto niewzięciu pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy, zwłaszcza faktu, że czynności prowadzonego przez siebie postępowania w przedmiocie sfałszowania numerów nadwozia, skarżący M. M. dokonywał w sposób terminowy, dokładny i staranny, a jakiekolwiek uchybienia w tym zakresie powstały nie z jego winy ".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, tak jak w jej podstawach, wywodzono przede wszystkim, że skarżący działał według swojej najlepszej wiedzy wynikającej z zebranego przez niego materiału i dostępnych mu akt kontrolnych postępowania przygotowawczego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wprawdzie dugi zarzut skargi kasacyjnej nie jest trafny – gdyż przepisami postępowania, o jakich mowa w art.174 pkt 2 Prawa o postepowaniu pred sądami administracyjnymi, są wyłącznie przepisy tej ustawy, a nie przepisy kodeksu postępowania administarcyjnego, które znajdują zastosowanie w postępowaniu przed organami administracji i mogą stanowić podstawą skargi tylko na orzeczenia tych organów – jednak skarga ma usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, przytoczoną w zarzucie pierwszym.
Policjant odpowiada dyscyplinarnie za naruszenie dyscypliny służbowej, polegające na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków służbowych (art. 132 ust. 1 i 2 ustawy o Policji), jak zaś stanowi art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji, naruszeniem dyscypliny słuzbowej jest wprowadzednie w błąd przełożonego, jeżeli spowodowało szkodę służbie.
Właśnie tak zakwalifikowano działanie skarżącego, polegające na przedstawieniu przełożonemu rachunku za usługi, z których tylko część była wykonana na potrzeby postepowania przygotowawczego i obciążała Policję.
Zarazem skarżącemu nie przypisano zakresu popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, lecz tylko niezachowanie wymaganej ostrożności uznając, że możliwość popełnienia przewinienia mógł i powinien przewidzieć (art. 132a pkt 2 ustawy o Policji).
Natomiast jeżeli przedstawiając rachunek, skarżący mógł i powinien przewidzieć, że wprowadza w błąd przełożonego, to tylko wówczas, kiedy zarazem wiedział lub mógł i powinien przewidzić, że rachunek obejmuje również usługi niezwiązane z postępowaniem przygotowawczym, zatem wyłącznie wówczas, kiedy wiedział lub mógł i powinien przewidzieć, że najpierw wadliwie wykonał obowiązek sprawdzenia rachunku.
Jednak skarżącego nie uznano za winnego wykonana czynności służbowych w sposób nieprawidłowy (art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji), a wprowadzenie w błąd przełożonego nie polegało na samym przedstawieniu rachunku, tylko na przedstawieniu rachunku nienależycie sprawdzonego, stąd – w świetle art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o policji oraz w okolicznościach tej sprawy – nie znajduje uzasadnienia prawnego stanowisko, aby działanie skarżacego stanowiło nauszenie dyscypliny służbowej w rozumieniu powołanego przepisu.
Wobec powyższego, orzeczono jak w sentencji, na mocy art. 185 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.