Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 grudnia 2015 r., I SA/Wa 1612/15, oddalił skargę Gminy Miasta Ł. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez gminę prawa własności nieruchomości.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Gmina Miasto Ł., zarzucając m.in. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz. 191, z późn. zm.; dalej jako: "ustawa komunalizacyjna" lub "ustawa z 10 maja 1990 r."), przez przyjęcie, że nieruchomość nie należała w dniu wejścia w życie ustaw samorządowych, tj. 27 maja 1990 r. do terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369; dalej jako: "p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Oznacza to, że między daną sprawą sądowoadministracyjną a innym postępowaniem musi istnieć związek tego rodzaju, że wynik już toczącego się postępowania, będzie miał charakter prejudycjalny dla sprawy, która ma być zawieszona. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania, jeśli orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić podstawę rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienia NSA z: 28 lutego 2012 r., I GZ 27/12; 6 marca 2012 r., II OSK 304/12).
W niniejszej sprawie decyzją nr [...] z [...] lipca 2015 r. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, działając na podstawie art. 18 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymała w mocy decyzję Wojewody Łódzkiego z [...] grudnia 2012 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieodpłatnego nabycia z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. przez Gminę Miasto Ł. prawa własności zabudowanej nieruchomości Skarbu Państwa położonej w Ł. przy al. P. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni 4098 m2 (obecnie działki: nr [...] o powierzchni 443 m2 i [...] o powierzchni 3655 m2) i nr [...] o powierzchni 4390 m2, w obrębie W-27, uregulowanej w księdze wieczystej KW nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi – XVI Wydział Ksiąg Wieczystych, opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...]. Wojewoda Łódzki stwierdził, że w dniu 27 maja 1990 r. działka nr [...] o powierzchni 4098 m2 (obecnie działki: nr [...] o powierzchni 443 m2 i [...] o powierzchni 3655 m2) pozostawała w zarządzie Kombinatu M. w Ł. na podstawie decyzji Dyrektora Miejskiego Zarządu Geodezji i Gospodarki Terenami z [...] lipca 1982 r., nr [...], natomiast działka nr [...] o powierzchni 4390 m2 również pozostawała w zarządzie Kombinatu M. w Ł. na podstawie zaświadczenia Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami wspólnego dla wszystkich Dzielnic m. Ł. z [...] maja 1986 r., nr [...].
Tym samym przedmiotowa nieruchomość nie znajdowała się w dniu 27 maja 1990 r., tj. w dniu wejścia w życie ustawy z 10 maja 1990 r., we władaniu terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, co wykluczyło możliwość komunalizacji na podstawie art. 5 ust. 1 tej ustawy. WSA w Warszawie powołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę Gminy Miasto Ł. złożoną na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, uznając, że ujawniony w księdze wieczystej stan prawny nieruchomości istniejący w dacie 27 maja 1990 r. wskazuje wprost, że sporna nieruchomość znajdowała się w zarządzie wskazanego tym wpisem podmiotu i dlatego nie mogła podlegać skomunalizowaniu z mocy prawa na rzecz Gminy Miasto Ł. Wnioskiem z 26 lipca 2017 r., nr KR-40-67/17/AAB Prezes Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej wniósł o podjęcie w pełnym składzie NSA uchwały wyjaśniającej przepisy prawne, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych, o następującej treści: "Czy brak możliwości wykazania zarządu nieruchomością w oparciu o dokumenty, o których mowa w art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U Nr 22, poz. 99 ze zm.; dalej też: uggw), wobec uchylenia ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U.
Nr 22, poz. 99 ze zm.; dalej też: uggw), wyłącza możliwość dowodzenia istnienia zarządu nieruchomością na podstawie innych środków dowodowych stosownie do art. 75 i art. 76 § 3 w zw. z art. 76 § 1 i § 2 kpa i w zw. z art. 77 § 1 art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 23; dalej też: kpa) dla wykazania, że określona nieruchomość nie należała na dzień 27 maja 1990 r. do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz. 191, ze zm.; dalej też art. 5 ust 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające)?".
W przypadku negatywnej odpowiedzi na powyższe pytanie, wniesiono o wyjaśnienie: "Czy do wykazania zarządu nieruchomością wykonywanego w dniu 27 maja 1990 r. przez państwowe jednostki organizacyjne znajduje zastosowanie katalog środków dowodowych określony w § 4 i § 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz.U. Nr 23, poz. 120)?".
Pytanie to zostało zarejestrowane pod sygn. akt I OPS 4/17.
W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie udzielenie odpowiedzi na ww. zagadnienia prawne, będzie miało bezpośrednie przełożenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.