Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 792/09, odrzucił skargę W.K. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2009 r. wzywające W.K. do sprecyzowania i uściślenia żądania pod rygorem zastosowania art. 64 § 2 K.p.a.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że – jak wynika z akt sprawy – przedmiotem skargi nie jest żaden z aktów, czy czynności z zakresu administracji publicznej wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływana dalej jako: P.p.s.a.), jak również bezczynność organu w przypadkach wymienionych w tym przepisie. Sąd wskazał, że treść niektórych zarzutów skarżącego skłania raczej do uznania, że skierowana do Sądu skarga mogłaby być uznana za skargę obywatelską. Taką jednak skargę rozpatruje organ właściwy w rozumieniu art. 229 K.p.a. w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, o którym mowa w dziale VIII K.p.a. Jednakże na jej załatwienie, jak również na bezczynność w jej załatwieniu nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
Uznając zatem, że rozpoznanie skargi W.K. nie należy do właściwości sądu administracyjnego, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego postanowienia W.K., reprezentowany przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, podniósł następujące zarzuty:
- 1) naruszenie art. 3 § 2 P.p.s.a. poprzez uznanie przez Sąd, iż nie jest on kompetentny do rozpoznania skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego,
- 2) naruszenie art. 52 § 3 P.p.s.a. poprzez uznanie przez Sąd, że nie jest on kompetentny do rozpoznania skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego,
- 3) naruszenie art. 237 § 4 K.p.a. w zw. z art. 37 § 1 K.p.a. poprzez uznanie przez Sąd, iż nie jest on kompetentny do rozpoznania skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego,
- 4) naruszenie art. 3 § 1 i art. 149 P.p.s.a. w zw. z art. 8 K.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie.
W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym przyznanie pełnomocnikowi kosztów pomocy prawnej z urzędu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przyjął, że zaskarżonym postanowieniem Sąd odrzucił skargę W.K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Jak wskazano, jeżeli organ pozostaje, pomimo setek pism skarżącego, bezczynny w załatwieniu jego sprawy, to Sąd na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. jest kompetentny zająć w tej sprawie stanowisko i zastosować określone środki przewidziane w ustawie. Jeśli nawet w niniejszej sprawie na podstawie ustawy nie przysługiwała skarżącemu skarga, to należało zastosować art. 52 § 3 P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności nie występuje, dlatego skarga kasacyjna podlegała rozpoznaniu w granicach wyznaczonych przez autora skargi kasacyjnej.
Wskazać należy, że zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie zostało wydane na etapie wstępnego badania skargi przez Sąd pierwszej instancji, w którym Sąd ocenia czy zaistniały lub też zostały zachowane przez skarżącego przesłanki dopuszczalności zaskarżenia aktu lub czynności (bezczynności) organu administracji publicznej. Odrzucenie zaś skargi oznacza, że Sąd nie dokonał merytorycznej oceny zasadności skargi, a więc cel zaskarżenia nie został osiągnięty. Sąd na etapie badania dopuszczalności skargi, mając na uwadze, że - wypełniając wymogi określone w art. 57 § 1 P.p.s.a. - jej przedmiotem uczyniono w sposób wyraźny pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 11 maja 2009 r., nr KOA/939/Op/09, nie był zobowiązany do zbadania, czy w oparciu o nadesłane akta administracyjne przedmiotem skargi mogłaby być bezczynność tego organu w załatwieniu skargi na bezczynność innego organu.
Wobec tak wyraźnej woli skarżącego, by przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej uczynić pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie wzywające skarżącego do sprecyzowania i uściślenia żądania pod rygorem pozostawienia jego pisma bez rozpoznania, Sąd przyjął do rozpoznania tak zakreślony przedmiot zaskarżenia. Nie było zatem możliwe rozpoznanie skargi na bezczynność organu, jak podnosi autor skargi kasacyjnej.
Wobec powyższego, należało stwierdzić, że nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 3 § 2 P.p.s.a. polegający na – jak wywiedziono w skardze kasacyjnej – uznaniu przez Sąd, że nie był on kompetentny do rozpoznania skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie. Wskazać należy, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji w żaden sposób nie odniósł się do braku możliwości rozpoznania skargi na bezczynność organu. Z tych też względów za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 237 § 4 K.p.a. w zw. z art. 37 § 1 K.p.a. Sąd nie badał bowiem przesłanek dopuszczalności skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie.
Z uwagi na powyższe nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 52 § 3 P.p.s.a. polegający na – jak dowodzi skarżący - uznaniu przez Sąd, iż nie jest on kompetentny do rozpoznania skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak również zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 149 P.p.s.a. w zw. z art. 8 K.p.a. polegający na niezastosowaniu środka określonego w ustawie wskutek niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej. Ponownie zaznaczyć należy, że kwestia bezczynności organu nie była przedmiotem postępowania przed Sądem pierwszej instancji. Sąd nie mógł odnosić się do kwestii niebędącej przedmiotem zaskarżenia, nie mógł też stosować środków przewidzianych w ustawie procesowej w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.