Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1491/08 odrzucił skargę E. C.- przedstawicielki ustawowej małoletnich A. i M. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] sierpnia 2008 r., w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia specjalnego.
Uzasadniając postanowienie Sąd wskazał, że zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "P.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, który je wydał. Zaskarżona decyzja Prezesa Rady Ministrów została doręczona dorosłemu domownikowi w dniu 18 sierpnia 2008 r. wraz z prawidłową informacją o terminie i trybie wniesienia skargi. Tymczasem w niniejszej sprawie strona w dniu 19 września 2008 r., więc już z przekroczeniem terminu, złożyła skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zatem przekazując skargę do organu w dniu 25 września 2008 r. Sąd nie miał żadnej możliwości przekazania jej w ustawowym terminie. Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarga jako wniesiona z uchybieniem terminu podlega odrzuceniu.
Na powyższe postanowienie E. C., reprezentowana przez adwokata, złożyła skargę kasacyjną, w której domagała się uchylenia tego orzeczenia w całości i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.
Zaskarżonemu postanowieniu pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie art. 72 P.p.s.a. polegające na błędnym przyjęciu, że decyzja Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] sierpnia 2008 r. została doręczona dorosłemu domownikowi, który podjął się doręczenia przesyłki, podczas gdy osoba ta nie poinformowała skarżącej o nadejściu przesyłki zgodnie z datą jej odbioru.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że przesyłkę zawierającą decyzję Prezesa Rady Ministrów odebrał P. C. - syn skarżącej, który zbagatelizował ten fakt i nie poinformował tego dnia matki o nadejściu korespondencji. Dopiero po kilku dniach skarżąca dowiedziała się o przesyłce, jednakże nie mogła stwierdzić kategorycznie, kiedy nadeszła przedmiotowa korespondencja. Niezwłocznie więc wniosła skargę od tej decyzji będąc w przeświadczeniu, iż nie uchybia terminowi. Błędne zaś zaadresowanie skargi bezpośrednio do Sądu wynikało z niezrozumienia treści pouczenia.
Z powyższych okoliczności jednoznacznie wynika, że odbiór korespondencji przez syna skarżącej, który nie poinformował matki o tym fakcie, nie może świadczyć o skutecznym doręczeniu skarżącej w trybie art. 72 P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania.
Wobec niestwierdzenia nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był ograniczyć swoje rozważania wyłącznie do oceny zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa.
Podniesiony przez pełnomocnika skarżącej zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 72 P.p.s.a. nie może zostać uwzględniony, bowiem wydając postanowienie o odrzuceniu skargi w przedmiotowej sprawie, Sąd przepisu tego nie stosował. Co prawda jego treść odpowiada normie wynikającej z art. 43 kpa określającej formy doręczenia pism w postępowaniu prowadzonym przez organ administracyjny w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu, niemniej jednak wskazany jako naruszony art. 72 ustawy procesowej odnosi się jedynie do doręczeń pism sądowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Uchybiony zaś w niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi liczony jest od daty doręczenia decyzji dokonywanego w ramach postępowania administracyjnego.
Na marginesie wskazać należy, że podnoszona w skardze kasacyjnej okoliczność, iż osoba odbierająca przesyłkę faktycznie doręczyła ją adresatowi później, uniemożliwiając w ten sposób terminowe wniesienie przysługującego jej środka procesowego, mógłby być ustalony jedynie w związku ze złożeniem odpowiedniego wniosku o przywrócenie terminu.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.