Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt I OSK 160/06 oddalił skargę kasacyjną S. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 25 października 2005 r. sygn. akt II SA/Ol 505/05 w sprawie ze skargi S. Z. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] maja 2005 r. nr [...]w przedmiocie dodatku z tytułu sprawowania opieki nad psami służbowymi.
Skarżący S. Z. w dniu 9 marca 2009 r. wniósł sporządzoną osobiście skargę o wznowienie na podstawie art. 273 § 2 p.p.s.a. postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2006 r. o podanej sygnaturze.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 812/09 odrzucił powyższą skargę na podstawie art. 178 w związku z art. 175 i art. 276 p.p.s.a.
W dniu 26 kwietnia 2010 r. skarżący S. Z., reprezentowany przez adwokata, wniósł ponownie skargę o wznowienie na podstawie art. 273 § 2 p.p.s.a. postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2006 r., zwracając się o zażądanie z Prokuratury Rejonowej O. P. w O. materiałów postępowań o sygnaturach 3 Ds. 52/07, 2 Ds. 2724/07 oraz 2 Ds. 2054/09 w celu dołączenia ich do materiałów niniejszego postępowania.
Skarżący podniósł, że w związku z powzięciem informacji o nieprawidłowościach przy tzw. brakowaniu przedmiotowych psów i wydawaniu przez organy Policji stosownych decyzji związanych z prowadzeniem postępowania o wycofanie psów ze służby, Prokuratura Rejonowa O. – P. wszczęła śledztwo o sygnaturze 2 Ds. 2054/09 w sprawie o przestępstwo z art. 271 kk i innych, które w dniu 18 lutego 2010 r. umorzono. Na podstawie materiałów tego śledztwa skarżący stwierdził, że nie było faktycznego brakowania psów oraz nie było przetargu dotyczącego zbycia zwierząt, jak również przy tych procedurach nie uczestniczył lekarz weterynarii. Z uwagi na powyższe, zdaniem skarżącego, przy procedurach związanych z pozbawieniem go dodatku służbowego mogło dojść do popełnienia przestępstw, a także do ukrywania przez organy administracji niewygodnych dla siebie informacji.
Skarżący stwierdził, że wskazane wyżej dowody świadczą o tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie nie dysponował w chwili wyrokowania pełnym materiałem dowodowym niezbędnym do prawidłowej oceny jego sytuacji prawnej, co miało wpływ na orzeczenie w sprawie zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 270 p.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w dziale VII ustawy Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie następuje wskutek wniesienia skargi przez podmiot uprawniony i na podstawach określonych w art. 271, art. 272 lub art. 273 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie S. Z. powołał się na podstawę wznowienia postępowania, o jakiej mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a., tj. późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Za takie okoliczności skarżący uznaje powzięcie informacji - na podstawie materiałów śledztwa o sygnaturze 2Ds. 2054/09 - że nie było faktycznego brakowania psów oraz nie było przetargu dotyczącego zbycia zwierząt, jak również przy tych procedurach nie uczestniczył lekarz weterynarii.
Podkreślić należy, że zarówno nowe okoliczności, jak i nowe środki dowodowe muszą być tego rodzaju, aby ich powołanie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazując zatem na te okoliczności lub dowody, trzeba równocześnie określić, w jakim zakresie ich uwzględnienie mogło zmienić podstawę orzekania, wpływając tym samym na treść samego rozstrzygnięcia. Nowe okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, o których mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a., to takie fakty, z których strona nie mogła skorzystać w postępowaniu prawomocnie zakończonym, przy czym podane w skardze okoliczności winny istnieć przed wydaniem orzeczenia, nie mogły być znane Sądowi, i strona nie mogła z nich skorzystać w poprzednim postępowaniu, a które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.
S. Z. w treści swojej skargi nie odniósł się do tego jaki wpływ mają wskazane przez niego informacje na wynik niniejszej sprawy. Nie analizując bliżej zawartej w skardze podstawy wznowienia, stwierdzić należy, że w skardze tej nie wskazano żadnych okoliczności stwierdzających, że trzymiesięczny termin liczony od dnia dowiedzenia się o podstawie wznowienia został zachowany.
Zgodnie z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia.
Art. 279 powołanej ustawy stanowi, że: "Skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia". Zgodnie z powyższą regulacją wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie, a także wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi jest elementem obligatoryjnym skargi o wznowienie. W myśl art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Jedynie w przypadku, gdy Sąd uzna, że obie wskazane przesłanki zostały w sprawie spełnione wyznacza rozprawę. W razie zaś braku choćby jednego z tych wymagań wniosek (skarga) o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu.
W sytuacji, gdy mimo brzmienia art. 279 p.p.s.a. nie zostały w skardze w ogóle podane jakiekolwiek okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi, nie może ona zostać rozpoznana przez Sąd merytorycznie (tak Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniu z dnia 29 lipca 2005 r., sygn. akt II FSK 795/05 – nie publ.). Analogiczna sytuacja ma miejsce w razie nie wskazania podstawy wznowienia i jej uzasadnienia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt I OZ 347/08 – nie publ.)
Skoro badana skarga o wznowienie postępowania nie zawiera w ogóle wskazania okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do jej wniesienia, to już z tej przyczyny koniecznym stało się jej odrzucenie na podstawie art. 280 §1 p.p.s.a.
Dodatkowo zauważyć trzeba, że wprawdzie art. 280 § 2 p.p.s.a. przewiduje, że na żądanie sądu zgłaszający skargę obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia, jednakże w przypadku, gdy okoliczności te nie zostały w ogóle przedstawione w skardze przepis ten nie może mieć zastosowania.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.