Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z dnia 17 lutego 2005 r. 4 II SA/Ka 1100/03 oddalił skargę J. W. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...], [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], [...], którą odmówiono skarżącemu przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego.
Sąd podzielił stanowisko orzekających w sprawie organów, że – w świetle art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. - z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2002 r., skarżącemu nie przysługuje świadczenie przedemerytalne przede wszystkim dlatego, że – chociaż decyzją Starosty [...] z dnia [...] Nr [...] został uznany za osobę bezrobotną od dnia 28 grudnia 2001 r. – jednak tą samą decyzją odmówiono mu przyznania prawa do zasiłku (wobec nieosiągnięcia wymaganego stażu).
Wnosząc skargę kasacyjną J. W., jako jej podstawę przytoczył naruszenie prawa materialnego "a w szczególności art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu przez jego błędne zastosowanie, albowiem odwołujący spełnia przewidziane w ww. przepisie warunki przyznania świadczenia. Sąd nie wziął pod uwagę faktu, że przyczyną odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, które warunkuje uzyskanie uprawnienia do zasiłku przedemerytalnego, była dobra sytuacja finansowa odwołującego i wynikający z niej brak potrzeby korzystania z zasiłku dla bezrobotnych".
W skardze kasacyjnej podano, że "Naczelny Sąd Administracyjny winien wypowiedzieć się w przedmiocie, czy przysługujący skarżącemu status osoby bezrobotnej, lecz jednocześnie brak prawa do zasiłku dla bezrobotnych, przy uwzględnieniu faktu, że nienabycie tegoż prawa nastąpiło na skutek braku takiej potrzeby po stronie odwołującego stanowi podstawę do odmowy przyznania świadczenia przedemerytalnego w sytuacji, gdy pozostałe konieczne przesłanki uzyskania tegoż świadczenia skarżący spełnia, a zatem, czy brak prawa do zasiłku dla bezrobotnych może stanowić jedyną przyczynę odmowy przyznania świadczenia przedemerytalnego".
W skardze kasacyjnej podano ponadto, że już w skardze na decyzję Wojewody podniesiono, iż skarżący miał na tyle dobrą sytuację finansową, aby nie ubiegać się o zasiłek, jednak sąd nie badał przyczyn odmowy przyznania zasiłku."
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art.183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd kasacyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, jest więc związany przytoczonymi w niej podstawami, nie może zatem korygować tych podstaw i wskazanego w skardze przepisu zastępować innym, nawet w sytuacji oczywistej pomyłki.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy dlatego, że przytoczony w niej art. 37 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu stanowi, iż "Prawo Krajowego Urzędu Pracy nie może upoważnić do prowadzenia pośrednictwa pracy lub kierowania do pracy za granicę u pracodawców zagranicznych inne niż urzędu pracy organy, organizacje lub instytucje", i nie znajdował zastosowania w sprawie.
Zarazem nie można podzielić zawartego w skardze kasacyjnej przekonania, aby – w sytuacji, kiedy o odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych orzeczono odrębną decyzją administracyjną, nieobjętą kontrolą sądu administracyjnego w tej sprawie - było dopuszczalne badanie przez sąd przyczyny tej odmowy.
W tym stanie rzeczy, orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.