Uzasadnienie
Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 1728/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę O.S. na uchwałę Rady Gminy Kozłów z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], w przedmiocie likwidacji Szkoły Podstawowej w K. W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujący stan sprawy.
W dniu 19 kwietnia 2011 r. Rada Gminy Kozłów podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie likwidacji Szkoły Podstawowej w K.. W podstawie prawnej uchwały powołano art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. h w związku z art. 89 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), art. 59 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 w związku z art. 5c pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. nr 256, poz. 2572 ze zm.) oraz art. 12 ust. 1 pkt 2, ust. 3, ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. nr 157, poz. 1240 ze zm.). Zgodnie z § 1 uchwały Szkoła Podstawowa w K. miała zostać zlikwidowana z dniem 31 sierpnia 2011 r. Natomiast w myśl § 4 ust. 2 uchwały, majątek likwidowanej jednostki miał pozostać własnością Gminy K..
Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. O.S. wezwała Radę Miejską w Kozłowie do usunięcia naruszenia prawa uchwałą z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...]. Jej zdaniem przedmiotowa uchwała została wydana z naruszeniem art. 12 ust. 3 ustawy o finansach publicznych poprzez niezawarcie w niej obligatoryjnego rozstrzygnięcia o przeznaczeniu mienia likwidowanej jednostki.
W dniu [...] września 2012 r. Rada Gminy Kozłów podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie nieuwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu tej uchwały Rada Gminy Kozłów stwierdziła, że zarzut naruszenia art. 12 ust. 3 ustawy o finansach publicznych nie jest zasadny. Rada Gminy Kozłów wskazała, że powyższy przepis obliguje organ do określenia przeznaczenia mienia znajdującego się w zarządzie likwidowanej jednostki budżetowej. Warunkiem stosowania tego przepisu jest istnienie mienia znajdującego się w zarządzie likwidowanej jednostki budżetowej. W przypadku zlikwidowanej szkoły w K. przepis ten nie ma zastosowania, albowiem szkoła ta nie miała mienia przekazanego jej w zarząd. Poza tym w § 4 ust. 2 uchwały z dnia 19 kwietnia 2011 r. jednoznacznie określono, że majątek likwidowanej szkoły pozostaje własnością Gminy K., a więc w kwestionowanej uchwale została rozstrzygnięta kwestia majątku likwidowanej szkoły.
O.S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na uchwałę Rady Gminy Kozłów z dnia [...] kwietnia 2011r. Nr [...] w sprawie likwidacji Szkoły Podstawowej w K., domagając się stwierdzenia jej nieważności. Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie art. 12 ust. 3 ustawy o finansach publicznych poprzez brak rozstrzygnięcia o przeznaczeniu mienia likwidowanej jednostki. Zdaniem skarżącej jej interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały przejawia się w postaci interesu prywatnoprawnego w sferze prawa pracy, albowiem stwierdzenie nieważności tej uchwały może skutkować dla niej uwzględnieniem powództwa o przywrócenie do pracy w postępowaniu toczącym się przed Sądem Rejonowym dla Krakowa-Nowej Huty (sygn. akt IV P 802/11/N). Skarżąca stwierdziła, iż orzecznictwo sądów administracyjnych wprost wskazuje, że tego rodzaju interes prawny wyczerpuje dyspozycję normy zawartej w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.
Uzasadniając z kolei zarzut naruszenia art. 12 ust. 3 ustawy o finansach publicznych skarżąca wskazała, iż zaskarżona uchwała zawiera wyłącznie postanowienie zawarte w § 4 ust. 2, dotyczące stosunków własnościowych mienia likwidowanej jednostki, które jednak nie stanowi wypełnienia dyspozycji zawartej w przepisie ustawy o finansach publicznych. Zdaniem skarżącej przepis § 4 ust. 2 zaskarżonej uchwały jest niewystarczający i zbyt ogólnikowy, albowiem majątek jednostki budżetowej od dnia wyposażenia go w poszczególne składniki ex lege był majątkiem Gminy K. (a jednostka budżetowa posiadała wyłącznie tytuł pochodny do przekazanego jej majątku gminy) i pozostaje nim nadal z dniem likwidacji. Skarżąca stwierdziła, iż obligatoryjne rozstrzygnięcie dotyczące przeznaczenia mienia likwidowanej jednostki ma na celu realizację zasady racjonalnego gospodarowania mieniem publicznym, nie zaś wywołanie skutków w sferze cywilnoprawnej (stosunków własnościowych).
Skarżąca podkreśliła przy tym, iż w orzecznictwie powyższe naruszenie prawa uznaje się powszechnie za podstawę wystarczającą do stwierdzenia nieważności uchwał nim dotkniętych (m.in. rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Małopolskiego z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...]). Skarżąca nie zgodziła się również z Radą Gminy Kozłów, że nie mogło dojść do naruszenia prawa, albowiem szkoła nie posiadała prawa zarządu do przekazanego jej majątku. Skarżąca stwierdziła, że aby szkoła mogła prawidłowo funkcjonować, właściciel (gmina) przekazuje jej majątek w zarząd i z pewnością taka też sytuacja miała miejsce w szkole w K.. Zdaniem skarżącej przesądza o tym wprost § 4 ust. 2 zaskarżonej uchwały. Gdyby bowiem nie było uprzedniego przekazania majątku szkole, to nie rodziłaby się potrzeba takiej regulacji w zaskarżonej uchwale.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Kozłów wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu skarżąca nie wykazała, że doszło do naruszenia jej interesu prawnego bądź uprawnienia polegającego na zaistnieniu związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jej własną, indywidualną sytuacją prawną. Jej twierdzenie, że stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały może skutkować dla niej uwzględnieniem powództwa o przywrócenie do pracy w sprawie sygn. akt IV P 802/11/N jest bezpodstawne, gdyż jako stronę pozwaną w tej sprawie oznaczyła ona Gminę Kozłów, która nie jest jej pracodawcą. Za bezzasadny Wójt Gminy Kozłów uznał podnoszony przez skarżącą zarzut naruszenia art. 12 ust. 3 ustawy o finansach publicznych. W tej kwestii organ powtórzył swoje argumenty podniesione wcześniej w uchwale z dnia [...] września 2012 r., stanowiącej odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Oddalając skargę wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 28 listopada 2013 r., III SA/Kr 1728/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał ją za dopuszczalną, gdyż została ona wniesiona z zachowaniem wymaganego ustawą trybu i terminu. Sąd I instancji uznał też, że skarżąca trafnie wywodzi uprawnienie do wniesienia skargi w niniejszej sprawie z tego, że była pracownikiem likwidowanej szkoły, przez co zaskarżona uchwała naruszała jej interes prawny.
Natomiast, zdaniem Sądu I instancji, nieuzasadniony jest zarzut skargi, że uchwała narusza art. 12 ust. 3 ustawy o finansach publicznych z tego powodu, że w zaskarżonej uchwale nie określono przeznaczenia mienia znajdującego się w zarządzie likwidowanej jednostki. Wbrew zarzutom skargi, podejmując zaskarżoną uchwałę organ zastosował przepisy art. 12 ust. 1 pkt 2, ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, zawierające zasady likwidacji jednostek budżetowych przez organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego. W art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy przewidziano, że gminne jednostki budżetowe likwidują organy stanowiące jednostek samorządu gminnego. Art. 12 ust. 3 przewiduje, że likwidując jednostkę budżetową organ stanowiący określa przeznaczenie mienia znajdującego się w zarządzie tej jednostki. Art. 12 ust. 4 pkt 2 natomiast przewiduje, że należności i zobowiązania likwidowanej gminnej jednostki budżetowej przejmuje urząd odpowiedniej jednostki samorządu terytorialnego.
Równocześnie w art. 12 ust. 7 ustawodawca przewidział wyjątek od tych zasad, który dotyczyć może takich przypadków, gdy likwidując daną jednostkę budżetową organ postanawia o utworzeniu jednostki o innej formie organizacyjno-prawnej, która może przejąć należności i zobowiązania likwidowanej jednostki.
W ocenie Sądu Wojewódzkiego powyższe wymogi ustawowe zostały zrealizowane w zaskarżonej uchwale. W § 4 ust. 1 zaskarżonej uchwały przewidziano bowiem, że należności i zobowiązania likwidowanej Szkoły Podstawowej w K. przejmuje Gmina K., natomiast w § 2 wskazano, że majątek likwidowanej jednostki pozostaje własnością Gminy K. Nieuzasadniony jest zatem zarzut skargi, że w niniejszej sprawie nie dokonano obligatoryjnego rozstrzygnięcia dotyczącego mienia likwidowanej jednostki. Takie rozstrzygnięcie zostało zawarte w § 4 ust. 2 uchwały – uchwałodawca zadecydował mianowicie, że mienie znajdujące się dotychczas w zarządzie likwidowanej szkoły wraca do zasobów gminnych, czyli właściciela. Z ustawy o finansach publicznych nie wynika obowiązek dalszego rozporządzenia tym mieniem w samej uchwale o likwidacji jednostki budżetowej, np. obowiązek przekazania go w zarząd innej jednostki budżetowej.
Nie można więc podzielić zarzutów skargi, że regulacja zawarta w § 4 ust. 2 zaskarżonej uchwały jest zbyt ogólnikowa i niewystarczająca do zrealizowania zasady racjonalnego gospodarowania mieniem publicznym. Wbrew zatem zarzutom skargi, zaskarżona uchwała zawiera obligatoryjne rozstrzygnięcie dotyczące przeznaczenia mienia likwidowanej jednostki, a zatem nie zostały naruszone przepisy art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
Sąd I instancji doszedł także do przekonania, że spełnione zostały także wszystkie inne ustawowe wymogi warunkujące zgodność z prawem zaskarżonej uchwały, przewidziane w art. 59 ustawy o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o związkach zawodowych i ustawy o finansach publicznych.
W niniejszej sprawie spełniony został ustawowy wymóg zapewnienia możliwości kontynuacji nauki w innej szkole tego samego typu. W § 2 uchwały przewidziano bowiem, że uczniom likwidowanej szkoły w K. możliwość realizacji obowiązku szkolnego zapewnia Szkoła Podstawowa Nr 1 w K.. Prawidłowo zrealizowano też ustawowy wymóg zawiadomienia rodziców uczniów o zamiarze likwidacji Szkoły Podstawowej w K. na co najmniej 6 miesięcy przed terminem jej likwidacji. Dokonano także prawidłowej konsultacji zaskarżonej uchwały ze związkami zawodowymi, czego dowodem są znajdujące się w aktach sprawy pisma organu skierowane do poszczególnych organizacji związkach oraz uzyskane od nich odpowiedzi.
W ocenie Sądu zwrócenie się o opinie do organizacji związkowych, spełnia wymóg przewidziany art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 854 ze zm.). Podjęcie zaskarżonej uchwały poprzedziło również uzyskanie wymaganej przez art. 59 ust. 2 ustawy o systemie oświaty opinii Małopolskiego Kuratora Oświaty (pismo z dnia [...] marca 2011r.)
Także dokonana przez Sąd Wojewódzki kontrola prawidłowości procedury uchwałodawczej nie wykazała istotnego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały. Uchwałę podjęto na prawidłowo zwołanej sesji, z zachowaniem wymogów co do kworum i większości głosów.
Mając to na uwadze Sąd I instancji na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 listopada 2013 r., III SA/Kr 1728/12, wniosła O. S. Zaskarżając wyrok w całości zarzuciła mu naruszenie:
- 1. prawa materialnego, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie
- a) art. 12 ust. 3 (zdanie pierwsze) ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm; dalej u.f.p.), polegające na przyjęciu, że zapis § 4 ust 2 uchwały dnia [...] kwietnia 2011 r. określa przeznaczenie mienia znajdującego się zarządzie Szkoły Podstawowej w K.;
- b) art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594; dalej: u.s.g.) w zw. z art. 12 ust. 3 u.f.p. poprzez nieuznanie, że zaskarżona uchwała jest nieważna z uwagi na brak w niej rozstrzygnięć o przeznaczeniu majątku zlikwidowanej Szkoły Podstawowej w K.;
- 2. przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niezastosowaniu art. 147 § 1 p.p.s.a. i przez to nie stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały pomimo tego, że w sprawie zachodziły przesłanki do podjęcia takiego rozstrzygnięcia.
Podnosząc powyższe skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono miedzy innymi, że Sąd I instancji uznał, iż przepis art. 12 ust. 3 zdanie pierwsze u.f.p. został w niniejszej sprawie zastosowany prawidłowo, albowiem w zaskarżonej uchwale znalazł się zapis, że "mienie znajdujące się dotychczas w zarządzie likwidowanej szkoły, wraca do zasobów gminnych, czyli właściciela, pozostając w jego zarządzie." Tymczasem § 4 pkt 2 zaskarżonej uchwały stanowi, że "Majątek likwidowanej jednostki pozostaje własnością Gminy K.". Zapis ten zawiera jedynie stwierdzenie, że majątek likwidowanej Szkoły należy do Gminy, co w świetle art. 11 u.f.p. jest postanowieniem zupełnie zbędnym, bo oczywistym jest, że Szkoła, jako jednostka budżetowa Gminy, nie posiadała odrębnej osobowości prawnej. Nie mogła zatem być podmiotem praw rzeczowych, a wszelki majątek pozostający w jej dyspozycji, określany w ustawie o finansach publicznych "zarządem", nigdy nie przestał być majątkiem Gminy.
Zgodnie z art. 12 ust. 3 zdanie pierwsze u.f.p. "Likwidując jednostkę budżetową, organ, o którym mowa w ust. 1, określa przeznaczenie mienia znajdującego się w zarządzie tej jednostki, z zastrzeżeniem ust. 7." Przytoczony przepis ustanawia wyraźnie obowiązek wskazania, w jaki sposób mienie pozostające do tej pory w zarządzie likwidowanej jednostki zostanie rozdysponowane. Zapis, że "Majątek likwidowanej jednostki pozostaje własnością Gminy Kozłów", może co najwyższej stanowić potwierdzenie dotychczasowego władztwa Gminy Kozłów nad mieniem powierzonym Szkole Podstawowej w K., lecz nie wyznacza celu, któremu majątek ten ma służyć lub być przeznaczonym.
Nie sposób zgodzić się z Sądem I instancji, że ustawa o finansach publicznych nie zawiera przepisów nakazujących dalsze rozporządzenie mieniem w samej uchwale o likwidacji jednostki budżetowej, skoro w istocie art. 12 ust. 3 zdanie pierwsze u.f.p. taki nakaz właśnie zawiera. Sąd błędnie przyjął, że na przykład przekazanie mienia likwidowanej jednostki do sprzedaży jest kwestią dalszą i drugorzędną z punktu widzenia powołanego przepisu. Właśnie ta regulacja ma na celu racjonalne dysponowanie mieniem publicznym. W razie ewentualnej zmiany planowanego przeznaczenia takiego mienia, organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego może przyjąć po prostu nową uchwałę, na nowo nim rozdysponowując.
Stwierdzić więc należy, że art. 12 ust. 3 zdanie pierwsze u.f.p. zawiera normę prawną nakazującą organowi stanowiącemu jednostki samorządu terytorialnego zdefiniować nowy cel dla majątku do tej pory zarządzanego przez likwidowaną jednostkę budżetową. Tymczasem w zaskarżonej uchwale Rada Gminy Kozłów jedynie stwierdziła fakt i tak wynikający z ustawy o finansach publicznych, że majątek pod zarządem likwidowanej Szkoły był i jest majątkiem Gminy. Zapis ten nie stanowi zatem o rozdysponowaniu mieniem byłej Szkoły.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie było wskazywane, że brak rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 12 ust. 3 zdanie pierwsze u.f.p., uzasadnia stwierdzenie jej nieważności. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 września 2012 r., I OSK 1345/12, stwierdził, że art. 12 ust. 3 zdanie pierwsze ustawy o finansach publicznych ma charakter bezwzględny i obligatoryjny. W związku z czym zaniechanie wypełnienia przez organ podejmujący uchwałę obowiązku wynikającego z tego przepisu stanowi podstawę stwierdzenia nieważności uchwały na podstawie przepisu art. 147 § 1 p.p.s.a.
Powyższe uzasadnia również zarzut naruszenia art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze u.s.g., albowiem § 4 ust. 2 zaskarżonej uchwały nie realizuje postanowień art. 12 ust. 3 zdanie pierwsze u.f.p., pomimo jego obligatoryjnego zastosowania. W konsekwencji, zgodnie z art. 91 ust. 1 u.s.g., oznacza to sprzeczność uchwały z prawem, a zatem jej nieważność. W konsekwencji zaś trafny jest także zarzut naruszenia art. 147 § 1 p.p.s.a. Skoro bowiem w niniejszej sprawie uchwała jest nieważna, to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie powinien stwierdzić ten fakt zaskarżonym wyrokiem, czego nie uczynił.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została udzielona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły.
Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów, które w istocie sprowadzają się do odpowiedzi na pytanie, czy Sąd I instancji właściwie zastosował art. 12 ust. 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.) – dalej: u.f.p. Ocena pozostałych zarzutów – naruszenia art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) i art. 147 § 1 p.p.s.a. – jest bowiem konsekwencją prawidłowego rozstrzygnięcia tej pierwszej, podstawowej kwestii.
Przepis art. 12 ust. 3 zd. pierwsze u.f.p. stanowi, że "Likwidując jednostkę budżetową, organ, o którym mowa w ust. 1, określa przeznaczenie mienia znajdującego się w zarządzie tej jednostki, z zastrzeżeniem ust. 7." Ten ostatni przepis (art. 12 ust.
7) stanowi, że "W przypadku, o którym mowa w ust. 6, organ może również zdecydować o przejęciu należności i zobowiązań likwidowanej jednostki budżetowej przez nowo utworzoną jednostkę." Z kolei "przypadek, o którym mowa w ust. 6" to sytuacja, gdy likwidując jednostkę budżetową, organ postanawia jednocześnie o utworzeniu jednostki o innej formie organizacyjno-prawnej.
Z powołanych przepisów można wyprowadzić wniosek, że likwidując jednostkę budżetową właściwy organ może, ale nie musi postanowić o utworzeniu jednostki o innej formie organizacyjno-prawnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeżeli nie zachodzi przypadek, o którym mowa w art. 12 ust. 6 u.f.p., organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego (ust. 1 pkt 2) nie ma również obowiązku określania skonkretyzowanego przeznaczenia mienia likwidowanej jednostki budżetowej, znajdującego się dotychczas w jej zarządzie. Wystarczy że określi, czy mienie likwidowanej jednostki budżetowej pozostanie dalej mieniem samorządu terytorialnego, czy też samorząd zbywa to mienie jako zbędne, w sposób prawem dopuszczalny. Takie określenie przeznaczenia mienia również wypełnia dyspozycję zdania pierwszego art. 12 ust. 3 u.f.p. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej użycie w § 4 ust. 2 uchwały Rady Gminy Kozłów z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], stwierdzenia, że "majątek likwidowanej jednostki pozostaje własnością Gminy K." jest określeniem przeznaczenia mienia w ten sposób, że mienie pozostaje dalej w dyspozycji właściciela, co oznacza między innymi, że organ stanowiący jednostki samorządowej uznaje to mienie za przydatne do wykonywania zadań publicznych i nie zamierza się go pozbywać, tyle tylko, że na tym etapie, nie tworząc jednocześnie kolejnej jednostki o innej formie organizacyjno-prawnej, nie konkretyzuje jeszcze docelowego przeznaczenia, bo może to uczynić odrębnym aktem.
Przesądza jedynie, że mienie likwidowanej jednostki budżetowej jest potrzebne do dalszych zadań gminnych i nie podlega zbyciu. Jak wynika z protokołu rozprawy przed Sądem I instancji z dnia 19 listopada 2013 r. oraz z pisma pełnomocnika skarżącej z dnia [...] listopada 2013 r., w miejscu zlikwidowanej szkoły działała filia (oddział) Szkoły Podstawowej w K.. Zaskarżona uchwała nie likwidowała zaś ani nie tworzyła jednostki budżetowej w postaci Szkoły Podstawowej w K. lub też nie zmieniała uchwały w tym ostatnim przedmiocie, a więc ewentualne przekazanie mienia na rzecz tej szkoły nie mogło być przedmiotem zaskarżonej uchwały.
Nie jest więc prawdą twierdzenie skarżącej kasacyjnie, że § 4 ust. 2 zaskarżonej uchwały potwierdzał jedynie własność Gminy K. w stosunku do mienia likwidowanej Szkoły Podstawowej w K., co i tak, zdaniem autora skargi kasacyjnej, było oczywiste w świetle norm ustawowych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powołany przepis uchwały wskazując, że majątek likwidowanej jednostki pozostaje własnością Gminy K., określał przeznaczenie mienia jako użytecznego dla zadań gminy, w związku z czym Rada Gminy Kozłów uznała, że nie wyzbywa się tego mienia, a pozostawia je ("pozostaje własnością") w dyspozycji właściciela, jako przydatne do wykonywania zadań publicznych. Docelowe i bardziej szczegółowe przeznaczenie mienia byłoby możliwe, gdyby stosownie do art. 12 ust. 6 u.f.p. organ stanowiący gminy utworzył jednocześnie jednostkę o innej formie organizacyjno-prawnej. Tak się jednak w tym przypadku nie stało, co przesądza o tym, że postanowienie o pozostawieniu majątku likwidowanej jednostki budżetowej w dyspozycji gminy, a nie na przykład wyzbycie się go, wypełnia dyspozycję zdania pierwszego art. 12 ust. 3 u.f.p.
Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2012 r., I OSK 1345/12, na który powołuje się autor skargi kasacyjnej, został wydany w odmiennym stanie faktycznym i prawnym, albowiem w uchwale będącej przedmiotem tamtej sprawy, przesądzającej o likwidacji jednostki budżetowej (innego typu) w ogóle nie postanowiono o przeznaczeniu mienia likwidowanej jednostki, nawet w takiej postaci jak w niniejszej sprawie.
Nie było więc podstaw do uznania zaskarżonej uchwały za sprzeczną z art. 12 ust. 3 u.f.p., a tym samym do stwierdzenia jej nieważności, czy też do stwierdzenia wydania jej z naruszeniem prawa (art. 147 § 1 p.p.s.a. i art. 91 ust. 1 u.s.g.). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.