Postanowienie NSA z 3 października 2007 r., I OSK 77/07

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 3 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku R. W. i P. S. jako prowadzących [...] s.c. w T. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] Nr (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej

Sprawa

w sprawie ze skargi kasacyjnej R. W. wspólnika "(...)" s.c. [...] w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 9/06 p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji

Skład

Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 9/06, oddalił skargę R. W. wspólnika spółki cywilnej "[...]" [...] z siedzibą w T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

R. W., działając jako wspólnik wymienionej spółki, złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku oraz – pismem z dnia 27 sierpnia 2007 r. – wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji.

W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, iż w pełni zasadnym byłoby "utrzymanie w mocy postanowienia WSA z dnia 28 marca 2006 roku – o wstrzymaniu wykonania przedmiotowej decyzji." Skarżący podniósł, że nadal wyegzekwowanie od niego nałożonej decyzją kary w kwocie [...] zł może – na obecnym etapie rozwoju jego przedsiębiorstwa – doprowadzić do jego zamknięcia, gdyż kwota ta jest, z racji rozmiarów przedsiębiorstwa, bardzo dużą. Stąd w ocenie strony zachodzi wciąż niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co dostrzegł już Sąd I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 61 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.), wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Stąd, w przypadku złożenia wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej, już po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji, zachodzi konieczność oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny nowego wniosku, bez względu na to, czy w postępowaniu przed Sądem I instancji wniosek taki został uwzględniony, czy też nie. Ze względu zaś, na wskazany w cytowanym przepisie "upadek wstrzymania" oraz brak związania Sądu II instancji orzeczeniem pierwszoinstancyjnym, ocena prawna i ustalenia faktyczne zawarte w postanowieniu sądu wojewódzkiego nie mogą być brane pod uwagę przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Tym samym powoływanie się przez wnioskodawcę na zastosowanie - już przez Sąd I instancji - ochrony tymczasowej pozostaje bez wpływu na ocenę nowego w przedmiotowym zakresie wniosku, w którym ograniczono się jedynie do stwierdzenia, że wysokość nałożonej kary pieniężnej może doprowadzić do zamknięcia spółki cywilnej takich rozmiarów oraz przytoczenia treści przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a.

Podczas, gdy w świetle powołanego przez stronę przepisu to właśnie na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, iż w danej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, tj. że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwie przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Nie można zatem uznać, aby strona poprzez oświadczenie, iż wysokość kary pieniężnej może spowodować zamknięcie spółki, bez poparcia tegoż stwierdzenia przytoczeniem jakichkolwiek okoliczności – chociażby dotyczących obrotów spółki -wykazała, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Bowiem konieczność uzasadnienia wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej oznacza, iż strona zobowiązana jest przedstawić wszelkie dostępne jej informacje i dokumenty, które mogą mieć znaczenie przy rozpoznawaniu takiego wniosku. Brak takich informacji uniemożliwia zaś uwzględnienie przedmiotowego wniosku.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak wyżej.