Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 18 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 77/11

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 482/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...]stycznia 2010 r. nr [...]oraz decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...]listopada 2009 r. nr [...]w przedmiocie zwolnienia ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego decyzją z dnia [...]lipca 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 58 ust. 1 i art. 54 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. Nr 104, poz. 708 ze zm.) oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 października 2006 r. w sprawie warunków i trybu przenoszenia funkcjonariuszy do dyspozycji Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego i na podstawie rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego (Dz. U. Nr 177, poz. 1311), z dniem 3 lipca 2009 r. odwołał agenta Zarządu Operacyjno – Śledczego CBA W.P. z zajmowanego stanowiska i na okres 4 miesięcy przeniósł go do dyspozycji Szefa CBA.

Następnie Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego decyzją z dnia [...]listopada 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 54 ust. 1 i 3 oraz art. 58 ust. 3 ustawy oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego (Dz. U. Nr 177, poz. 1311), z dniem 3 listopada 2009 r. przeniósł skarżącego (uposażenie zasadnicze obejmujące stawkę uposażenia zasadniczego 4200 zł, kwotę 630 zł stanowiącą 15% stawki uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat i premię w wysokości 10% uposażenia zasadniczego, tj. kwotę 483 zł) na stanowisko inspektora Departamentu Logistyki CBA i przyznał mu stawkę uposażenia zasadniczego w kwocie 2850 zł, kwotę 427,50 zł stanowiącą 15% stawki uposażenia z tytułu wysługi lat oraz premię w wysokości 1% uposażenia zasadniczego w wysokości 32,78 zł. W uzasadnieniu podano, że przeniesienie następuje z uwagi na wydanie decyzji z dnia 10 czerwca 2009 r. nr 3/2009 w przedmiocie odmowy wydania poświadczenia bezpieczeństwa upoważniającego do dostępu do informacji niejawnych oznaczonych klauzulą ściśle tajne i zgodnie z podanym w podstawie decyzji rozporządzeniem oraz rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 września 2006 r. w sprawie stanowisk w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym oraz wymagań w zakresie wykształcenia i stanowisk zawodowych, jakie powinni spełniać funkcjonariusze na poszczególnych stanowiskach (Dz. U. Nr 161, poz. 1135).

Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego decyzją z dnia [...]listopada 2009 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję z dnia 2 listopada 2009 r. nr 2158 w sprawie przeniesienia skarżącego na stanowisko inspektora w Departamencie Logistyki CBA z uposażeniem zasadniczym obejmującym stawkę uposażenia zasadniczego 4.200 zł, kwotę 630 zł stanowiącą 15% stawki uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat i premię w wysokości 10% uposażenia zasadniczego, tj. kwotę 483 zł. W uzasadnieniu – powołując się na stan faktyczny oraz argumenty opisane już wyżej – podał, że skarżący zakwestionował jedynie decyzję o odmowie wydania poświadczenia bezpieczeństwa, zaś skoro w dniu 2 listopada 2009 r. upłynął okres, na który został przeniesiony do dyspozycji, to zgodnie z treścią art. 58 ust. 3 ustawy przeniesiono go na określone stanowisko, zaś "określone" stanowisko determinuje brak poświadczenia bezpieczeństwa i w tej sytuacji nie może on pełnić służby w CBA na stanowisku łączącym się z ewentualnym dostępem do informacji niejawnych.

W tym stanie rzeczy Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego decyzją z dnia [...]listopada 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 58 ust. 3 oraz art. 54 ust. 1 i 2 cytowanej już wyżej ustawy oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego, z dniem [...]listopada 2009 r. zwolnił skarżącego ze służby na stanowisku agenta Zarządu Operacyjno – Śledczego w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym z uposażeniem zasadniczym obejmującym stawkę uposażenia zasadniczego 4.200 zł, kwotę 630 zł stanowiącą 15% stawki uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat i premią w wysokości 10% uposażenia zasadniczego, tj. kwotę 483 zł. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że skarżący pisemnie nie wyraził zgody na wyznaczenie go na stanowisko inspektora (decyzja z dnia [...]listopada 2009 r. nr [...]) i w tej sytuacji zwolnienie ze służby jest obligatoryjne.

We wniosku z dnia 10 grudnia 2009 r. do Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to art. 7, art. 8, art. 16 § 1 zd. 1 i § 2, art. 57 § 3, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 ust. 3 oraz art. 54 ust. 1 i 3 cytowanej już wyżej ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym.

Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego decyzją z dnia [...]stycznia 2010 r. nr [...], mając za podstawę art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny i na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji – podał, że skarżący pozostawał w dyspozycji do dnia 3 listopada 2009 r., a skoro decyzja została mu doręczona w dniu 4 listopada 2009 r., zatem został on skutecznie przeniesiony na to stanowisko z tym właśnie dniem. Natomiast wobec braku poświadczenia bezpieczeństwa mógł on pełnić służbę jedynie w jednostce niezajmującej się przetwarzaniem informacji niejawnych, zaś zapis w treści art. 58 ust. 3 ustawy o 4 miesięcznym okresie pozostawania w dyspozycji nie oznacza, że musi on przebywać przez ten okres w dyspozycji. Niezależnie od powyższego wskazano, że czym innym jest przeniesienie na niższe stanowisko służbowe w trybie art. 61 ustawy, a przeniesienie na stanowisko "określone", o czym mowa w dyspozycji art. 58 ust. 3 ustawy. Na zakończenie zaś podano, że funkcjonariusz zwalniany w tym trybie jest uprawniony do otrzymania świadczeń pieniężnych, które otrzymuje funkcjonariusz zwalniany ze służby w związku z uzyskaniem pełnej wysługi emerytalnej, tj. odprawy, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz nagrody rocznej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący W.P. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i ich niewłaściwe zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 ust. 3 w zw. z art. 58 ust. 2 ustawy, § 18 ust. 2 pkt 7 i 11 oraz § 18 ust. 1 w zw. z § 18 ust. 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, 7, 8, 16 § 1 zd. 1 i § 2, art. 57 § 3, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 3 i art. 15 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędną wykładnię tych przepisów i ich nieprawidłowe zastosowanie.

W odpowiedzi na skargę Szef CBA wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wydając zaskarżony wyrok Sąd pierwszej instancji wskazał, iż Stosownie do treści art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. Nr 104, poz. 798 ze zm.), funkcjonariusza można odwołać z zajmowanego stanowiska i przenieść do dyspozycji Szefa CBA. Z kolei w myśl art. 58 ust. 2 ustawy, funkcjonariusz może pozostawać w dyspozycji szefa CBA nieprzerwanie nie dłużej niż 4 miesiące. Zatem ustawodawca w tym ostatnim przepisie zakreślił maksymalny okres pozostawania w dyspozycji przełożonego. Ponieważ pozostawanie funkcjonariusza w dyspozycji jest szczególnym rodzajem służby chociażby ze względu na ograniczony charakter wykonywanych zadań, o czym mowa w § 5 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 października 2006 r. w sprawie warunków i trybu przenoszenia funkcjonariuszy do dyspozycji Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego (Dz. U. Nr 190, poz. 1404), przeto czasokres tego rodzaju warunków służby nie może być domniemany z ustawy, bowiem sformułowanie "nie dłużej niż 4 miesiące" oznacza jedynie graniczny (maksymalny) termin pozostawania w dyspozycji. W tej sytuacji, to właśnie w decyzji o przeniesieniu do dyspozycji należy ów termin skonkretyzować.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że decyzją Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...]lipca 2009 r. nr [...], z dniem 3 lipca 2009 r. odwołano skarżącego z zajmowanego stanowiska agenta Zarządu Operacyjno – Śledczego CBA i skonkretyzowano termin pozostawania w dyspozycji szefa CBA na okres 4 miesięcy.

Natomiast według brzmienia art. 58 ust. 3 zd. 1 ustawy, który stanowił materialnoprawną podstawę decyzji z dnia [...]listopada 2009 nr [...]i utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...]listopada 2009 r. nr [...], po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2, funkcjonariusza przenosi się na określone stanowisko służbowe.

Analizując powyższy przepis Sąd wojewódzki podniósł, że przeniesienie skarżącego na określone stanowisko, a w tej konkretnej sprawie na stanowisko inspektora, mogło nastąpić dopiero w dniu 4 listopada 2009 r. Z tego mianowicie powodu, że mocą decyzji z dnia 3 lipca 2009 r., pozostawał on w dyspozycji Szefa CBA przez okres 4 miesięcy. Stosownie zaś do treści art. 57 § 3 k.p.a., terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu. Skoro skarżący z dniem 3 lipca 2009 r. został przeniesiony do dyspozycji na wskazany w decyzji okres 4 miesięcy, to okres ten kończył się w dniu 3 listopada 2009 r. o godz. 24.00, zaś sformułowanie "po upływie okresu" oznacza, że przeniesienie mogło nastąpić dopiero z dniem 4 listopada 2009 r.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, ustawodawca zezwalając mocą wspomnianego przepisu przenieść funkcjonariusza na stanowisko służbowe, używa pojęcia na "określone" stanowisko, nie definiując jednocześnie tego stanowiska.

W rozpoznawanej sprawie skarżący przed przeniesieniem do dyspozycji pełnił służbę na stanowisku agenta, o którym mowa w § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 września 2006 r. w sprawie stanowisk służbowych w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym oraz wymagań w zakresie wykształcenia i kwalifikacji zawodowych, jakie powinni spełniać funkcjonariusze na poszczególnych stanowiskach i w poz. 9 załącznika "Wymagania kwalifikacyjne w zakresie wykształcenia i kwalifikacji zawodowych, jakie powinni spełniać funkcjonariusze Centralnego Biura Antykorupcyjnego na poszczególnych stanowiskach służby" (Dz. U. 161, poz. 1135). Natomiast zaskarżoną decyzją przeniesiono go na stanowisko inspektora, a które zostało opisane pod pozycją 10 załącznika. Jeśli się przeanalizuje powyższy załącznik, to – w ocenie Sądu – jego systematyka jest uporządkowana hierarchicznie i stanowisko inspektora jest bezspornie stanowiskiem niższym od stanowiska agenta. Potwierdzeniem takiego stanu rzeczy jest porównanie stawki uposażenia zasadniczego agenta pod poz. 11 (3.600 – 4.400 zł) ze stawką inspektora pod poz. 12 (2.850 zł) załącznika "Tabela stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego" do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 12 lipca 2006 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (Dz. U. Nr 128, poz. 895).

Skoro zatem, w ocenie Sądu, stanowisko inspektora jest stanowiskiem niższym, aniżeli stanowisko agenta, to należało sobie zadać pytanie, czy ustawodawca używając pojęcia stanowisko "określone", uwzględniał również pod tym pojęciem stanowisko niższe i na tak postawione pytanie odpowiedź – zdaniem Sądu – jest negatywna.

W wyroku z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 701/09, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną w sprawie przeniesienia do dyspozycji, a więc w podobnej sprawie, funkcjonariusza Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego stwierdził m.in., że: "Przepis art. 57 ustawy pragmatycznej reguluje przypadki przeniesienia na niższe stanowisko służbowe funkcjonariusza pozostającego na określonym stanowisku służbowym. Przeniesienie następuje w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Natomiast art. 54 ustawy pragmatycznej dotyczy sytuacji szczególnej, tj. funkcjonariusza przeniesionego uprzednio do dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, któremu po okresie 12 miesięcy ustawodawca nakazał zaproponowanie stanowiska służbowego, jednocześnie nie nakazując, aby stanowisko to było stanowiskiem co najmniej równorzędnym do stanowiska uprzednio zajmowanego. Skoro zatem ustawodawca posłużył się w treści art. 54 ust. 3 ustawy pragmatycznej ogólnym wyrażeniem "określone stanowisko służbowe", nie ma podstaw, aby zawężać jego znaczenie i odnosić wyłącznie do stanowisk co najmniej równorzędnych".

Sąd podkreślił, że chociaż przepis art. 54 ust. 3 powyższej ustawy pragmatycznej posługuje się również określeniem "określone" stanowisko, to jednak nie można tracić z pola widzenia treści § 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 marca 2003 r. w sprawie przenoszenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego do dyspozycji (Dz. U. Nr 52, poz. 453), w myśl którego przeniesienie funkcjonariusza do dyspozycji Szefa może nastąpić w przypadku przewidywanego wyznaczenia funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe, a według § 4, przy przeniesieniu do dyspozycji uwzględnia się: dotychczasowy przebieg służby funkcjonariusza, posiadane kwalifikacje zawodowe oraz predyspozycje, jak również istniejące możliwości etatowe i potrzeby mianowania na inne stanowisko służbowe. Reasumując, prawodawca w sytuacji tych funkcjonariuszy konsekwentnie posługuje się pojęciem "inne stanowisko służbowe", co w zestawieniu z treścią art. 54 ust. 3 tej ustawy, jest równoznaczne ze stanowiskiem "określonym".

Wyjaśnił, iż zupełnie inaczej rzecz się przedstawia z funkcjonariuszami Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Otóż stosownie do treści § 2 cytowanego już wyżej rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie warunków i trybu przenoszenia funkcjonariuszy do dyspozycji Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego, przeniesienie funkcjonariusza do dyspozycji Szefa CBA może nastąpić w przypadku przewidywanego wyznaczenia funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe, jednakże w myśl § 3 – i tutaj już nie występuje analogia do funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego – dokonując przeniesienia funkcjonariusza do dyspozycji, uwzględnia się dotychczasowy przebieg służby funkcjonariusza, posiadane przez niego kwalifikacje zawodowe oraz predyspozycje, jak również istniejące możliwości etatowe i potrzeby ewentualnego mianowania danego funkcjonariusza na inne równorzędne stanowisko służbowe. Zatem przenosząc funkcjonariusza do dyspozycji uwzględnia się łącznie wszystkie przesłanki, o których mowa w § 3, w tym i potrzebę ewentualnego mianowania danego funkcjonariusza nie tyle na inne, co na inne – i to właśnie wymaga podkreślenia – równorzędne stanowisko służbowe.

U podstaw sformułowania w art. 58 ust. 3 ustawy "określone" stanowisko służbowe, legła – na mocy powyższego rozporządzenia – konieczność wyznaczenia funkcjonariusza na inne równorzędne stanowisko służbowe, a nie na inne stanowisko służbowe. Skoro zaś organ, co już wyżej wykazano, przeniósł skarżącego na niższe stanowisko służbowe (z agenta na inspektora), to tym samym również naruszył w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy dyspozycję wspomnianego już wyżej przepisu prawa materialnego.

Sąd wojewódzki stwierdził, że mocą art. 58 ust. 3 zd. 2 ustawy, który stanowił materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, funkcjonariusza – jeżeli nie wyraził pisemnej zgody na przeniesienie na stanowisko i po spełnieniu przeanalizowanych już wyżej przesłanek z art. 58 ust. 3 zd. 1 (przeniesienie na określone stanowisko po upływie okresu przebywania w dyspozycji) – zwalnia się ze służby z zachowaniem uprawnień przewidzianych dla funkcjonariuszy zwalnianych na podstawie art. 64 ust. 2 pkt 4, chyba że spełnia warunki do zwolnienia ze służby na korzystniejszych zasadach.

Prawdą jest, że skarżący nie zgodził się pisemnie na przeniesienie na stanowisko inspektora, lecz skoro przeniesienie owo, jako niezbędna przesłanka wydania zaskarżonej decyzji, naruszyło prawo w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, to w konsekwencji samo zwolnienie ze służby również jest skażone powyższą wadą prawną.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł szef CBA zarzucając mu naruszenie prawa materialnego tj.

1. art. 58 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym w zw. z art. 110 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego przez ich błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że skarżący został przeniesiony na stanowisko inspektora z dniem 3 listopada 2009 r., a przez to uznanie, że samo zwolnienie funkcjonariusza ze służby naruszyło prawo w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy;
2. art. 58 ust. 3 ustawy w zw. z § 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 października 2006 r. w sprawie warunków i trybu przenoszenia funkcjonariuszy do dyspozycji Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego, przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że po okresie dyspozycji istnieje konieczność wyznaczenia funkcjonariusza na inne równorzędne stanowisko służbowe, a nie na inne stanowisko służbowe.

Ponadto organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 153 P.p.s.a., przez brak wskazania szczegółowych podstaw rozstrzygnięcia wyroku oraz brak wskazania co do dalszego postępowania przez organ administracji w przedmiotowej sprawie.

Powołując się na powyższe Szef CBA wniósł o uchylenie w całości wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych.

W motywach skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie podniósł, iż skarżący decyzją nr [...]Szefa CBA z dnia [...]listopada 2009 r. został przeniesiony z dniem 3 listopada 2009 r. na stanowisko inspektora w Departamencie Logistyki. Należy jednak podkreślić, że skarżący otrzymał przedmiotową decyzję w dniu 4 listopada 2009 r. o czym świadczy adnotacja na egzemplarzu decyzji. Zaproponowanego stanowiska skarżący nie przyjął.

Zgodnie z przepisem art. 110 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Data tego doręczenia stanowi datę wprowadzenia decyzji do obrotu prawnego i datę związania organu treścią decyzji. W związku z powyższym przeniesienie na stanowisko służbowe, będące następstwem zakończenia pozostawania w dyspozycji Szefa CBA, mogło wywołać skutek prawny i wywołało w dniu 4 listopada 2009 r., a więc po upływie 4-miesięcznego okresu pozostawania w dyspozycji Szefa CBA.

Organ dodał, iż w niniejszej sprawie Sąd wyraźnie położył akcent na wyrażenie "równorzędne", pomijając wyraźnie wyrażenie "ewentualnego mianowania", co ma decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Mianowanie na równorzędne stanowisko będzie miało miejsce, gdy będzie taka możliwość etatowa w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Jeśli takiej możliwości nie ma, bo dane stanowisko zostało zlikwidowane w strukturze Biura lub decyzja etatowa danej jednostki organizacyjnej nie przewiduje takiego stanowiska, nie będzie faktycznej i prawnej możliwości mianowania funkcjonariusza na takie równorzędne stanowisko. Trudno sobie wyobrazić sytuację, że po przeniesieniu np. dyrektora jednostki do dyspozycji i likwidacji takiej jednostki, po zakończeniu pozostawania w okresie dyspozycji, będzie istniał dalej obowiązek mianowania takiego funkcjonariusza na równorzędne stanowisko dyrektora jednostki, mimo tego, że taka jednostka została zlikwidowana. Idąc argumentacją Sądu dochodzimy do absurdalnego wniosku, że w takim przypadku należałoby utworzyć specjalnie na taką okoliczność nową jednostkę organizacyjną. by móc mianować funkcjonariusza na równorzędne stanowisko, a jednocześnie czynić zadość przepisom prawa.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zdaniem organu, dokonał błędnej wykładni przepisu § 3 rozporządzenia pomijając fakt, że proponowane funkcjonariuszowi stanowisko będzie równorzędne, jeżeli zaistnieje ewentualnie taka potrzeba i jak się wydaje również możliwość.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania.

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają podstawy na jakich skarga kasacyjna została oparta.

Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie nie posiada usprawiedliwionych podstaw, albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydając zaskarżony wyrok nie naruszył wymienionych w niej przepisów prawa materialnego tj. art. 58 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. Nr. 104, poz. 708 ze zm.) w zw. z art. 110 Kpa i § 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 października 2006r. w sprawie warunków i trybu przenoszenia funkcjonariuszy do dyspozycji Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego (Dz. U. nr. 190, poz. 1404).

Chybione są również kierowane pod adresem zaskarżonego wyroku zarzuty o charakterze procesowym, dotyczące naruszenia przez Sąd i instancji art. 141 § 4 Ppsa zw. z art. 153 Ppsa, poprzez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku podstaw rozstrzygnięcia sprawy i brak wskazówek co do dalszego postępowania przed organem administracji w rozpoznawanej sprawie.

Nadto analiza skargi kasacyjnej złożonej w niniejszej sprawie pozwala stwierdzić, że w zasadzie wszystkie zarzuty skierowane są pod adresem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanego w sprawie o sygn. II SA/Wa 142/10, w której przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Szefa CBA w sprawie przeniesienia funkcjonariusza na stanowisko służbowe. Nie uniemożliwia to jednak kontroli wyroku zaskarżonego w niniejszej sprawie, jako że obie sprawy są ze sobą ściśle powiązane. Od oceny legalności decyzji o przeniesieniu W.P. na stanowisko inspektora zależała ocena decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w CBA wobec nie wyrażenia przez niego zgody na objęcie nowego stanowiska służbowego.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów związanych z naruszeniem przez Sąd I instancji przepisów postępowania trzeba podkreślić, że zaskarżony wyrok, na co wyraźnie wskazano uwagę w jego uzasadnieniu, został wydany na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a Ppsa, a więc wobec stwierdzenia przez Sąd że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego.

Oznacza to, że wbrew zarzutom skargi kasacyjnej podstawa prawna rozstrzygnięcia sprawy został przez Sąd I instancji powołana i należycie uzasadniona.

Wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie zawarł wskazówek co do dalszego postępowania administracyjnego, jednakże uchybienie to nie miało żadnego znaczenia w rozpoznawanej sprawie. Uchylenie przez Sąd I instancji decyzji Szefa CBA w przedmiocie przeniesienia skarżącego na stanowisko inspektora w Departamencie Logistyki CBA pozostawia organowi swobodę w podjęciu decyzji w tym zakresie, z tym jednak zastrzeżeniem, że organ zobowiązany jest uczynić to zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Oznacza to, że Szef CBA uprawniony jest do przeniesienia W.P. na określone stanowisko służbowe, o jakim mowa w art. 58 ust. 3 ustawy o CBA, musi to być jednak stanowisko równorzędne do zajmowanego przez funkcjonariusza przed skierowaniem do dyspozycji Szefa CBA.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie mógł naruszyć art. 153 Ppsa, ponieważ przepis ten jest kierowany do sądu ponownie rozpoznającego sprawę oraz organu. Z mocy art. 153 Ppsa Szef CBA wydając ponownie decyzję w sprawie, zobowiązany jest do uwzględnienia wykładni art. 58 ust. 3 ustawy o CBA dokonanej przez Sąd w zaskarżonym wyroku.

W wyroku tym Sąd I instancji zaprezentował zasługujący na akceptację pogląd prawny, zgodnie z którym przez użyte w art. 58 ust. 3 ustawy o CBA sformułowanie "określone stanowisko służbowe " należy rozumieć inne stanowisko równorzędne.

Zgodnie z art. 58 ust. 1 ustawy o CBA funkcjonariusza można odwołać z zajmowanego stanowiska i przenieść do dyspozycji Szefa CBA.

Funkcjonariusz może pozostawać w dyspozycji Szefa CBA nieprzerwanie nie dłużej niż 4 miesiące - ust. 2.

Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2, funkcjonariusza przenosi się na określone stanowisko służbowe, a w przypadku niewyrażenia przez niego pisemnej zgody na przeniesienie na to stanowisko, funkcjonariusza zwalnia się ze służby z zachowaniem uprawnień przewidzianych dla funkcjonariuszy zwalnianych na podstawie art. 64 ust. 2 pkt 4, chyba że spełnia warunki do zwolnienia ze służby na korzystniejszych zasadach – ust. 3.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji co do tego, że po okresie przebywania przez funkcjonariusza CBA w dyspozycji, może on zostać przeniesiony wyłącznie na stanowisko równorzędne do stanowiska zajmowanego przez funkcjonariusza przed skierowaniem do dyspozycji Szefa CBA.

Wykładnia art. 58 ust. 3 ustawy O CBA powinna bowiem uwzględniać całość regulacji zawartych w ustawie, a dotyczących zmiany stosunku służbowego funkcjonariuszy CBA.

Stosownie do art. 61 ust. 1 i ust. 2 ustawy funkcjonariusza przenosi się na niższe stanowisko służbowe w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku:

1. orzeczenia przez właściwą komisję lekarską trwałej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku służbowym, jeżeli nie ma możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne;
2. nieprzydatności na zajmowanym stanowisku służbowym, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej;
3. niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym, stwierdzonego w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych;
4. likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego, gdy nie ma możliwości mianowania go na równorzędne stanowisko służbowe.

Cytowany przepis enumeratywnie wymienia przypadki w jakich organ może lub musi przenieść funkcjonariusza CBA na niższe stanowisko służbowe. Zamknięty katalog tych przypadków oznacza, że w innych, niewymienionych w przepisie sytuacjach przeniesienie funkcjonariusza na niższe stanowisko jest niezgodne z prawem.

Sytuacja uregulowana w art. 58 ust. 3 ustawy o CBA nie mieści się w dyspozycji art. 61 ust. 1 i ust. 2, co oznacza że przeniesienie o jakim mowa w art. 58 ust. 3 ustawy dotyczy stanowiska równorzędnego.

Takie rozumienie art. 58 ust. 3 ustawy potwierdza treśc § 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 października 2006r. w sprawie warunków i trybu przenoszenia funkcjonariuszy do dyspozycji Szefa CBA.

Stosownie do § 3 rozporządzenia dokonując przeniesienia funkcjonariusza do dyspozycji uwzględnia się dotychczasowy przebieg służby funkcjonariusza, posiadane przez niego kwalifikacje zawodowe oraz predyspozycje, jak również istniejące możliwości etatowe i potrzeby mianowania danego funkcjonariusza na inne równorzędne stanowisko służbowe.

Inne stanowisko służbowe, o jakim mowa w rozporządzeniu to stanowisko równorzędne do zajmowanego przed skierowaniem do dyspozycji Szefa CBA. Tak też należy rozumieć użyte w art. 58 ust. 3 ustawy o CBA pojęcie "określone stanowisko służbowe".

Z tych względów zarzut opisany w pkt. II ppkt.1 lit. b skargi kasacyjnej jest nieuzasadniony.

Nietrafny jest również zarzut przedstawiony w pkt. II ppkt. 1 lit. a skargi kasacyjnej związany z nieprawidłowym przyjęciem przez Sąd I instancji, że skarżący został przeniesiony na stanowisko inspektora z dniem 3 listopada 2009r., chociaż należy zgodzić się ze skargą kasacyjną, że data 4 listopada 2009r. jako data doręczenia funkcjonariuszowi decyzji z dnia [...]lipca 2009r. powinna być prawidłowo ustalona jako data wejścia przedmiotowej decyzji do obiegu prawnego.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nieprawidłowe ustalenie przez Sąd daty przeniesienia funkcjonariusza na stanowisko inspektora pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Dla oceny bowiem legalności decyzji o przeniesieniu W.P. na stanowisko inspektora w pierwszej kolejności konieczne jest ustalenie okresu w jakim w/wym przebywał w dyspozycji, a to dlatego, że przeniesienie o jakim mowa w art. 58 ust. 3 ustawy o CBA może nastąpić dopiero po upływie okresu pozostawania funkcjonariusza w dyspozycji.

Z akt administracyjnych wynika, że decyzja Szefa CBA z dnia [...]lipca 2009r., mocą której funkcjonariusz został przeniesiony do dyspozycji została mu doręczona w dniu 13 lipca 2009r.

Stosownie do art. 57 § 1 Kpa W.P. w dyspozycji pozostawał zatem do dnia 14 listopada 2009r. Oznacza to, że przed tą datą organ nieuprawniony był do wydania decyzji na podstawie art. 58 ust. 3 ustawy o przeniesieniu funkcjonariusza na określone stanowisko służbowe.

Tym samym również decyzja podjęta przez organ wobec nie wyrażenia przez funkcjonariusza pisemnej zgody na przeniesienie, o zwolnieniu go ze służby w CBA, podjęta została z naruszeniem w/wym. przepisu prawa.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Ppsa w zw. z art. 204 pkt. 2 Ppsa oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr. 163, poz. 1348 ze zm.) orzekł jak w sentencji.