Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1917/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. S. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...], nr [...], w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: rozkazem personalnym z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), Komendant Rejonowy Policji [...] [...] zawiesił S. S. w czynnościach służbowych od dnia 26 maja 2006 r. do dnia 25 sierpnia 2006 r. i nadał tej decyzji, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., rygor natychmiastowej wykonalności.
Policjantowi zarzucono naruszenie dyscypliny służbowej określone w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w związku z § 13 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, art. 132 ust. 3 pkt 1 wymienionej ustawy w związku z pkt 43 zarządzenia Komendanta Głównego Policji Nr 11/98 z dnia 20 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia do użytku służbowego Regulaminu ogólnego i musztry Policji oraz art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji, to jest niepoinformowanie Komendanta Rejonowego Policji [...] [...] o fakcie wszczęcia przeciwko skarżącemu postępowania karnego, odmowa wykonania polecenia służbowego oraz spożywanie alkoholu w budynku Komendy Rejonowej Policji [...] [...].
Postanowieniem z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 135e ust. 10 powołanej ustawy o Policji, Komendant Rejonowy Policji [...] [...], zmienił zarzuty, przedstawiając zarzuty polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z § 13 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, naruszeniu zasad etyki zawodowej policjanta określone w § 16 załącznika do zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. nr 805 w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta, naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji, to jest spożywanie alkoholu w czasie służby.
Na rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] [...] z dnia [...] o zawieszeniu w czynnościach służbowych, S. S. złożył odwołanie.
Rozkazem personalnym z dnia [...], nr [...], Komendant [...] Policji utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny, uznając iż jest on rozstrzygnięciem słusznym i prawidłowym.
Na ten rozkaz S. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podnosząc między innymi, że nie został mu zapewniony udział w postępowaniu.
Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1917/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. S. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...], nr [...], w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że art. 39 ust. 2 powołanej ustawy o Policji daje możliwość zawieszenia policjanta na maksymalny okres do trzech miesięcy. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie, mając na uwadze charakter zarzucanych czynów oraz pełnioną funkcję, należy uznać, że zakreślony okres zawieszenia w czynnościach jest zasadny i zgodny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa oraz nie narusza słusznego interesu policjanta. Organy orzekające w niniejszej sprawie wyczerpująco bowiem wskazały, że dobro służby zostało naruszone przez niewłaściwe, nieetyczne zachowanie się policjanta, tym bardziej, że skarżący jest oficerem Policji pełniącym funkcję kierowniczą. Z tego też powodu obowiązany jest do przestrzegania zasad etyki oraz utrzymywania dyscypliny służbowej podległych mu funkcjonariuszy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że przedmiotowe postępowanie jest, na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 39 ust. 4 powołanej ustawy o Policji, odrębnie uregulowane w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120, poz. 1029). Rozporządzenie to nie przewiduje czynnego udziału policjanta w postępowaniu z wyjątkiem możliwości składania odwołań. W związku z tym należy stwierdzić, iż organ nie uchybił przepisom postępowania administracyjnego, a tym samym prawo skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu w sprawie zawieszenia w czynnościach nie zostało naruszone.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2007 r., skargę kasacyjną złożył pełnomocnik S. S., radca prawny W. K., wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wniesiono także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego to jest art. 10 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak ich zastosowania w niniejszej sprawie, w sytuacji, gdy postępowanie w sprawie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych jest postępowaniem administracyjnym w dosłownym tego słowa znaczeniu, zaś ani w Kodeksie postępowania administracyjnego, ani w innych przepisach prawa nie występuje pojęcie "postępowania wpadkowego".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że postępowanie w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych jest takim samym postępowaniem administracyjnym, jak np. postępowanie dotyczące mianowania na stanowisko służbowe, przyjęcie do służby w Policji czy zwolnienie z tej służby.
Podniesiono, że zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120, poz. 1029), zawieszenie policjanta w czynnościach następuje w formie rozkazu personalnego zwanego decyzją, czyli jest to decyzja, która ingeruje w trwający stosunek administracyjno prawny.
W ocenie autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji dokonał sztucznego, nieumocowanego w prawie, podziału na postępowanie klasyczne i "wpadkowe", natomiast według Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli dane postępowanie jest postępowaniem administracyjnym, to należy stosować w nim wszystkie przepisy tego kodeksu, w tym art. 10 i art. 107 § 3 k.p.a.
Pełnomocnik skarżącego podniósł ponadto, że rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych, jest aktem niższego rzędu i nie może ograniczać praw strony określonych w aktach wyższego rzędu, jakim jest Kodeks postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, pełnomocnik organu wskazał między innymi, że zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych nastąpiło na podstawie art. 39 ust. 2 powołanej ustawy o Policji, a nie jak podano w uzasadnieniu skargi, na podstawie art. 39 ust.
- Podano także, że nigdy nie jest tak, iż w postępowaniu administracyjnym stosuje się "wszystkie przepisy k.p.a." lecz tylko te, które mają zastosowanie w danym konkretnym przypadku.
Ponadto organ podniósł, że nie można stawiać znaku równości między rozkazem personalnym a decyzją administracyjną, mimo licznych podobieństw i elementów wspólnych. Rozkaz personalny jest bowiem aktem prawnym kierowanym wyłącznie do określonej grupy osób - policjantów i jest jednocześnie instrumentem kierowania wewnętrznego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Odnośnie wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa procesowego, przypomnieć należy, że nie każde naruszenia przepisów postępowania sądowego może stanowić podstawę kasacyjną, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem stawiając zarzut, należy wskazać, że gdyby nie doszło do naruszenia przepisów, to wyrok tego Sądu byłby odmienny.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie nie wykazano, aby zarzuty naruszenia prawa procesowego, podniesione w skardze kasacyjnej, miały istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić należy, że skuteczne zakwestionowanie prawidłowości sprawowanej kontroli przez sąd administracyjny pierwszej instancji jest możliwe w przypadku wskazania przepisów prawa, które naruszył sąd, a następnie powiązanie zarzutów z nimi związanych z odpowiednimi normami prawa procesowego bądź materialnego, które wadliwie zastosowano w postępowaniu administracyjnym.
Sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut warunków tych nie spełnia. Zarzut naruszenia art. art. 10 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego odnosi się wyłącznie do postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny nie stosuje bowiem przepisów tego kodeksu, lecz ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Treść zarzutu uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę jego zasadności.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.