Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 842/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w punkcie I oddalił skargę M.M., zwanej dalej skarżącą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w. z dnia [.] maja 2018 r. w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane i zwrotu świadczenia z funduszu alimentacyjnego, w punkcie II przyznał i nakazał wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat A.Ś. kwotę 240 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 20 września 2011 r. skarżąca złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na okres świadczeniowy 2011/2012, umieszczając w składzie rodziny siebie oraz swoją matkę G. P. Po rozpoznaniu wniosku, decyzją Prezydenta Miasta Ł. z [..] września 2011 r. przyznano stronie prawo do wnioskowanych świadczeń na okres od 1 października 2011 r. do 30 września 2012 r. w wysokości 500 zł miesięcznie.
W dniu 23 października 2012 r. skarżąca złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na okres świadczeniowy 2012/2013, umieszczając w składzie rodziny siebie oraz swoją matkę G. P. Po rozpoznaniu wniosku, decyzją Prezydenta Miasta Ł. z [.]. października 2012 r. przyznano stronie prawo do wnioskowanych świadczeń na okres od 1 października 2012 r. do 30 września 2013 r. w wysokości 500 zł miesięcznie.
W dniu 5 kwietnia 2013 r. do Centrum Świadczeń Socjalnych w Ł. wpłynął odpis skrócony aktu małżeństwa z [.]. kwietnia 2013 r., Nr [.] wydany przez Urząd Stanu Cywilnego w Ł., z którego wynika, iż [.]. czerwca 2010 r. matka strony G.. M. zawarła związek małżeński z T. P., przyjmując nazwisko męża.
Powołując się na art. 2 pkt. 12 ustawy z 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 489 ze zm., dalej w skrócie: u.p.o.u.a.) organ uznał zatem, że od października 2011 r. do składu rodziny skarżącej należy zaliczyć również męża matki T. P. i po ponownej analizie dokumentów dołączonych do wniosku o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego z 20 września 2011 r. ustalił, iż miesięczny dochód rodziny strony wynosi 3.556,64 zł, a miesięczny dochód w przeliczeniu na osobę w rodzinie 1.185,55 zł, a zatem przekracza ustawowy próg dochodowy 725 zł, wynikający z art. 9 ust. 2 u.p.o.u.a.
Po dokonaniu weryfikacji dokumentów dotyczących analogicznego wniosku z 23 października 2012 r., dotyczącego okresu świadczeniowego 2012/2013 ustalono, iż miesięczny dochód rodziny strony wynosi 2.930,65 zł, a miesięczny dochód w przeliczeniu na osobę w rodzinie 976,88 zł, a zatem przekracza wyżej wymieniony ustawowy próg dochodowy.
W wyniku wznowienia postępowania, Prezydent Miasta Ł.decyzjami z [..] maja 2013 r. uchylił w całości decyzję z [.] września 2011 r. i odmówił skarżącej prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego od 1 października 2011 r. oraz uchylił w całości decyzję z [..] października 2012 r. i odmówił prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego od 1 października 2012 r.
Pismami z 6 listopada 2013 r. strona złożyła odwołania od wyżej wymienionych decyzji, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., postanowieniami z [..] grudnia 2013 r. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołań, jednak w wyniku skargi na powyższe rozstrzygnięcia, wyrokami Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi z 21 października 2014 r. zaskarżone postanowienia zostały uchylone.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z [..] czerwca 2015 r. przywróciło termin do wniesienia odwołań i decyzjami z [.]. czerwca 2015 r. uchyliło zaskarżone decyzje Prezydenta Miasta Ł. z [.]. maja 2013 r., przekazując sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Prezydent Miasta Ł. odrębnymi decyzjami z [..] lipca 2015 r. odmówił M. M. prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na okres od 1 października 2011 r. oraz na okres od 1 października 2012 r. Powyższe decyzje zostały również wyeliminowane z obrotu prawnego na skutek stwierdzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. ich nieważności.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy w wyniku wznowienia postępowania, Prezydent Miasta Ł. decyzją z..] kwietnia 2016 r. uchylił w całości własną decyzję z [.] września 2011 r. i ponownie odmówił stronie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego od 1 października 2011 r. Analogicznie w wyniku wznowienia postępowania dotyczącego drugiego okresu zasiłkowego, decyzją z dnia [..] kwietnia 2016 r. organ uchylił w całości własną decyzję z [..] października 2012 r. i odmówił stronie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego od 1 października 2012 r.
Pismem z 28 kwietnia 2016 r. strona wniosła odwołanie od obydwu wyżej wymienionych decyzji, jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., decyzjami z [.]. lipca 2016 r. utrzymało je w mocy, a wyrokami o sygn. akt II SA/Łd 699/16 oraz II SA/Łd 700/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargi M. M. Wobec powyższego, decyzją z [..] marca 2018 r. Prezydent Miasta Ł. wydał decyzję o uznaniu za nienależnie pobrane świadczenia z funduszu alimentacyjnego w wysokości 500 zł miesięcznie za okres od 1 października 2011 r. do 31 marca 2013 r. oraz o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia z funduszu alimentacyjnego za okres od 1 października 2011 r. do 31 marca 2013 r. w łącznej wysokości 9.000 zł.
Organ stwierdził, że w związku z nowym brzmieniem art. 23 ust. 2 i ust. 4 u.p.o.u.a., nadanym ustawą z 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz ustawy o świadczeniach rodzinnych, zasadne było wydanie jednej decyzji orzekającej o uznaniu i zwrocie nienależnie pobranych świadczeń dotyczących dwóch okresów zasiłkowych. Zdaniem organu, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego strona nienależnie pobrała świadczenia z funduszu alimentacyjnego za okres od 1 października 2011 r. do 31 marca 2013 r., a zatem zasadnym było zobowiązanie strony do ich zwrotu.
Odwołanie od tej decyzji wniosła M. M. Decyzją z [..] maja 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w., po rozpatrzeniu odwołania skarżącej od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [.]. marca 2018 r. orzekło:
- o uznaniu za nienależnie pobrane świadczeń z funduszu alimentacyjnego za okres od 1 października 2011 r. do 31 marca 2013 r. w wysokości 500 zł miesięcznie;
- o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia z funduszu alimentacyjnego za okres od 1 października 2011 r. do 31 marca 2013 r. w łącznej wysokości 9.000 zł.
Odnosząc się do zarzutu błędnego ustalenia przez organ kręgu osób stanowiących jej rodzinę, organ podkreślił, że jednoznaczne zdefiniowanie w słowniczku ustawowym pojęcia "rodzina" uwzględnia jej status prawny, a nie stan faktyczny, czy przesłankę wspólnego gospodarowania. Organ powtórzył, że w myśl art. 2 pkt 12 u.p.o.u.a, małżonek rodzica osoby uprawnionej jest członkiem rodziny osoby uprawnionej, którego dochód uwzględnia się przy ustalaniu prawa do świadczenia alimentacyjnego, niezależnie od tego, jak faktycznie układają się stosunki między poszczególnymi członkami rodziny. Ustawodawca nie uzależnił przyznania prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego od ustalenia, iż wnioskodawca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, wyraźnie określił okoliczności, które obligatoryjnie organ musi wyjaśnić, a wśród nich m.in. dochód poszczególnych członków rodziny w rozumieniu art. 2 pkt 12 u.p.o.u.a.
Ustosunkowując się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, organ wskazał, że w jego ocenie w przedmiotowym postępowaniu działał z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego, a ustalony stan sprawy znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające, a wydana w sprawie decyzja jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa.
Na powyższe rozstrzygnięcie M. M. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że stosownie do treści art. 2 pkt 7 lit. c u.p.o.u.a. za nienależnie pobrane świadczenia uważa się świadczenia z funduszu alimentacyjnego wypłacone bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, jeżeli stwierdzono nieważność decyzji przyznającej świadczenie albo w wyniku wznowienia postępowania uchylono decyzję przyznającą świadczenia i odmówiono prawa do świadczenia. Obowiązek zwrotu świadczeń nienależnie pobranych z funduszu alimentacyjnego reguluje natomiast przepis art. 23 ust. 1 ustawy. Według tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, osoba, która pobrała nienależnie świadczenia, jest obowiązana do ich zwrotu, w sytuacjach określonych w tym przepisie - wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie.
Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie jest bezsporne, że dwiema decyzjami z dnia [..] kwietnia 2016 r., po wcześniejszym wznowieniu postępowań, Prezydent Miasta Ł.uchylił dwie swoje wcześniejsze decyzje, odpowiednio z [..] września 2011 r. i z [.]. października 2012 r. o przyznaniu skarżącej prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego odpowiednio od dnia 1 października 2011 r. i od 1 października 2012 r. i odmówił prawa do tych świadczeń. Wskazane decyzje pozostają w obrocie prawnym, bowiem zostały utrzymane w mocy decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [.]. lipca 2016, a skargi wniesione od tych decyzji zostały oddalone wyrokami z 3 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 699/16 i II SA/Łd 700/16. Oba wyroki są prawomocne. Tak więc nie może budzić żadnych wątpliwości, że zaistniała podstawa do wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 23 w związku z art. 2 pkt 7 lit. c ustawy.
Sąd wskazał, że nie był uzasadniony zarzut naruszenia art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem organy ani tego przepisu nie stosowały, ani nie powinny go stosować. Przepis ten dotyczy przedawnienia zobowiązań podatkowych, a nienależnie pobrane świadczenie alimentacyjne, które skarżąca zobowiązana jest zwrócić, nie wynika z jakiejkolwiek ustawy regulującej zobowiązania podatkowe. Kwestia przedawnienia należności będących przedmiotem w tej sprawie została uregulowana w art. 23 ustawy. Zgodnie z ust. 2 i 3 tego przepisu należności z tytułu nienależnie pobranych świadczeń ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat, licząc od dnia, w którym decyzja o ustaleniu i zwrocie nienależnie pobranych świadczeń stała się ostateczna. Bieg przedawnienia przerywa:
- odroczenie terminu płatności należności,
- rozłożenie spłaty należności na raty,
- zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym dłużnik został powiadomiony
- przy czym po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo odpowiednio od dnia następującego po dniu odroczenia terminu płatności należności, rozłożenia spłaty należności na raty lub zastosowania środka egzekucyjnego, o którym dłużnik został powiadomiony.
Natomiast zgodnie z ust. 5 tego artykułu decyzja o ustaleniu i zwrocie nienależnie pobranych świadczeń nie jest wydawana, jeżeli od terminu ich pobrania upłynęło więcej niż 10 lat.
Zdaniem Sądu, nie było przeszkody do wydania decyzji o ustaleniu i zwrocie nienależnie pobranych świadczeń, gdyż od chwili ich pobrania bezspornie nie upłynęło więcej niż 10 lat, natomiast trzyletni termin przedawnienia tych należności jeszcze nie upłynął, gdyż rozpoczął swój bieg od dnia 26 czerwca 2018 r. W tym bowiem dniu decyzja SKO z dnia [..] maja 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [.]. marca 2018 r. o uznaniu za nienależnie pobrane i o zwrocie świadczeń z funduszu alimentacyjnego została doręczona M.M., czyli weszła do obrotu prawnego, a więc uzyskała status decyzji ostatecznej.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w tym poprzez błędne określenia członków gospodarstwa domowego skarżącej i błędne wyliczenie dochodów osób zaliczonych przez organ do rodziny, a przez to błędne stwierdzenie przekroczenia ustawowych progów dochodowych, organ stwierdził, iż podkreślenia wymaga, że tak określona istota sporu była przedmiotem procedowania przez organy administracji w obu instancjach i ostatecznie wyrokowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokami z 3 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 699/16 i II SA/Łd 700/16, które są prawomocne. Właśnie w tych odrębnych postępowaniach administracyjnych wszczętych w trybie wznowienia postępowania ustalona została wiążąco kwestia dochodu rodziny w przeliczeniu na jedną osobę i nieprzysługiwania M. M. prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Sąd nie miał obecnie możliwości dokonywania ponownej kontroli tych kwestii, bo nie były one bezpośrednio przedmiotem sprawy obecnie rozpatrywanej przez Sąd.
Sąd wskazał, że stosownie do treści art. 23 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 7 lit. c u.p.o.u.a. konsekwencją uprawomocnienia się decyzji uchylającej, wydanej w wyniku wznowienia postępowania, decyzję przyznającą świadczenie jest uznanie świadczeń za nienależnie pobrane i ich zwrot. W świetle powyższego, rozstrzygnięcie podjęte przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w zaskarżonej decyzji w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł.z dnia [.]. marca 2018 r. orzekającej o uznaniu za nienależnie pobrane świadczeń z funduszu alimentacyjnego i zwrocie nienależnie pobranych świadczeń z tego funduszu za okres od 1 października 2011 r. do 31 marca 2013 r. jest prawidłowe. Na podstawie wskazanych wyżej przepisów ustawy organy były zobowiązane do wydania decyzji o ustaleniu i zwrocie nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, skoro odpadła podstawa do ich przysługiwania i wypłacenia.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła M. M., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:
- Na podstawie art. 176 i art. 174 pkt.1 p.p.s.a. naruszenie przepisu art. 2 pkt. 12 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów w zw. z § 2 pkt 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania, sposobu ustalania dochodu oraz wzoru wniosku, zaświadczeń i oświadczeń o ustalaniu prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji oddalenie skargi skarżącej.
- Na podstawie art. 176 i art. 174 pkt.2 p.p.s.a.:
- naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., polegające na nieuwzględnieniu skargi i niewzięciu pod uwagę całokształtu materiału dowodowego i niewyjaśnienie całego stanu faktycznego sprawy oraz dokonanie w związku z tym błędnych ustaleń faktycznych, a także przyznanie prymatu interesu społecznego nad indywidualny strony, w sytuacji gdy skarżąca wskazała, że nie prowadzi gospodarstwa domowego z T. P., jest z nim skłócona, nie może zatem przedstawić dokumentów fiskalnych jego dotyczących
- naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez niezasadne oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy administracyjne art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzące w konsekwencji do ustaleń nieznajdujących oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie, w tym poprzez naruszenie zasady ważenia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, a także pominięcie wyjaśnień ustnych skarżącej złożonych przed pracownikiem organu.
Wskazując na powyższe, wniesiono o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Skarżąca zrzekła się przeprowadzenia rozprawy w tej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec niestwierdzenia przesłanek nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny podstaw i zarzutów kasacyjnych.
W myśl art. 2 ust. 12 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów pojęcie "rodzina" oznacza rodziców osoby uprawnionej, małżonka rodzica osoby uprawnionej, osobę, z którą rodzic osoby uprawnionej wychowuje wspólne dziecko, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia oraz dziecko, które ukończyło 25. rok życia otrzymujące świadczenia z funduszu alimentacyjnego lub legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2220 i 2354 oraz z 2019 r. poz. 60 i 303) albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2017 r. poz. 2092), a także osobę uprawnioną.
Istotą sporu w niniejszej sprawie stanowi interpretacja pojęcia rodziny. W art. 2 ust. 12 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów ustawodawca zawarł krąg osób tworzących rodzinę. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu I instancji, że z treści tego przepisu nie wynika, aby zaliczenie do członków rodziny obwarowane było dodatkowymi warunkami. Istotne jest czy dana osoba zalicza się do kręgu osób wymienionych w tym przepisie. Zatem bez znaczenia dla potrzeb ustalenia uprawnienia do otrzymywania świadczenia alimentacyjnego jest pozostawanie z osobą uprawnioną do świadczeń we wspólnym gospodarstwie domowym, czy też w bliskich relacjach. Znaczenie i zakres pojęcia "rodziny" pozostaje bowiem, na potrzeby spraw dotyczących świadczeń alimentacyjnych w oderwaniu od rozumienia języka potocznego lub prawnego (definicji przyjętych w innych aktach prawnych). Stanowisko takie ugruntowane jest w orzecznictwie i w pełni aprobuje je Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w przedmiotowej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 2228/14, wyrok NSA z dnia 23 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2430/16) ustawodawca ukształtował znaczenie i zakres pojęcia "rodziny" w oderwaniu).
Z uwagi na to, iż definicja rodziny na potrzeby spraw dotyczących świadczeń z funduszu alimentacyjnego nie bazuje wyłącznie na kryteriach pokrewieństwa, czy obowiązku alimentacyjnego zatem małżonek rodzica osoby uprawnionej jest zaliczony do rodziny w myśl art. 2 ust. 12 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Bez znaczenia pozostaje brak prowadzenia wspólnego gospodarstwa z osobą uprawnioną do świadczeń, czy wzajemne relacje między tymi osobami. Celem niniejszej regulacji było bowiem uwzględnienie przy udzielaniu pomocy przez Państwo osobom uprawnionym do alimentów sytuacji finansowej osób zobowiązanych do takiej alimentacji nie zaś wykreowanie grupy osób cechującej się bliskością i wspólnotą (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt I OSK 715/17). Z tych też przyczyn odnoszenie się do naruszenia przepisów § 2 pkt 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania, sposobu ustalania dochodu oraz wzoru wniosku, zaświadczeń i oświadczeń o ustalaniu prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego jest bezprzedmiotowe.
Z tych względów zarzut naruszenia prawa materialnego nie mógł zostać uznany za zasadny.
Zarzuty naruszenia przepisów procesowych są nieuzasadnione.
Ustalony w sprawie stan faktyczny jest bezsporny. Wbrew ocenie skarżącej, postępowanie wyjaśniające przed organami administracji publicznej przeprowadzone zostało z zachowaniem standardów wyznaczonych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego powołanymi w zarzucie kasacyjnym. Prowadząc postępowanie w przedmiocie uznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego za nienależnie pobrane przez skarżącą i zobowiązania jej do ich zwrotu, organy administracji publicznej prawidłowo zastosowały art. 2 pkt 7 u.p.o.u.a. i ustaliły na jego podstawie, że za nienależnie pobrane świadczenie uważa się świadczenie wypłacone bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, jeżeli stwierdzono nieważność decyzji przyznającej świadczenie albo w wyniku wznowienia postępowania uchylono decyzję przyznającą świadczenie i odmówiono prawa do świadczenia. Na podstawie akt sprawy organy prawidłowo stwierdziły, że w wyniku wznowienia postępowania, Prezydent Ł. decyzją z dnia [.]. kwietnia 2016 r. uchylił w całości własną decyzję z [.] września 2011 r. przyznającą skarżącej prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na okres od 1 października 2011 r. do 30 września 2012 r. i odmówił jej prawa do wnioskowanych świadczeń. Analogicznie w wyniku wznowienia postępowania dotyczącego drugiego okresu zasiłkowego, decyzją z dnia [..] kwietnia 2016 r. organ uchylił w całości decyzję z [..] października 2012 r. i odmówił stronie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego od 1 października 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzjami z [..] lipca 2016 r. utrzymało te decyzje w mocy, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargi M. M. od tych decyzji. Postępowanie dowodowe w ramach postępowania administracyjnego toczącego się po wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi doprowadziło zatem organy do prawidłowego wniosku o spełnieniu w tym postępowaniu przesłanki nienależnie pobranego świadczenia z funduszu alimentacyjnego, jaką jest wypłacenie świadczeń bez podstawy prawnej w wyniku uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji przyznającej świadczenie i odmówienia prawa do świadczenia. W skardze kasacyjnej nie powołano żadnych okoliczności faktycznych, czy dowodów, które organ powinien był przeprowadzić w toku postępowania administracyjnego w przedmiocie uznania świadczeń z funduszu alimentacyjnych za nienależnie pobrane, a czego bezpodstawnie i z naruszeniem prawa nie dokonał. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania wyjaśniającego są bardzo ogólnikowe, nie odnoszą się w zasadzie do okoliczności niniejszej sprawy, a nawet jeżeli dotyczą sprawy skarżącej, to takich okoliczności, które nie powinny być badane na obecnym etapie postępowania administracyjnego, tj. po uzyskaniu waloru prawomocności przez decyzje o uchyleniu decyzji o przyznaniu prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego i odmowie przyznania skarżącej prawa do świadczeń wskutek oddalenia skargi skarżącej od tych decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi.
Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
Skarga kasacyjna rozpoznana została na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona która ją wniosła zrzekła się rozprawy, a pozostała strona, w terminie 14 dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.