Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 marca 2011 r., sygn. akt III SA/Gd 43/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę I. S. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że I. S. otrzymał i zapoznał się z treścią zaskarżonego rozkazu personalnego w dniu 21 listopada 2010 r., a zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał 21 grudnia 2010 r. Skarga została złożona natomiast w dniu 22 grudnia 2010 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym), a więc po upływie ustawowego terminu.
Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniósł I. S., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, a ponadto przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentu – oświadczenia z dnia 14 marca 2011 r.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności przepisów:
- - art. 53 § 1 oraz art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako P.p.s.a. przez uznanie, że skarga nie została wniesiona do sądu z zachowaniem terminu 30 dni.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd I instancji w błędny sposób ustalił stan faktyczny, bowiem zaskarżony rozkaz personalny został doręczony w dniu 22 listopada 2010 r. Bezpośrednio przed dniem 21 listopada 2010 r. skarżący przebywał na urlopie i pierwszym dniem jego pracy miał być 22 listopada 2010 r. Ze względu jednak na szczególne potrzeby służby, skarżący został wezwany w dniu 21 listopada 2010 r. Służbę tę pełnił w godzinach 14 – 22. Tego dnia wedle wiedzy skarżącego nie pracował sekretariat Komisariatu Policji nr [...] w G. i nie został mu doręczony zaskarżony rozkaz personalny.
Dopiero następnego dnia, tj. 22 listopada 2010 r. do pokoju skarżącego w Komisariacie przyszedł osobiście Komendant Komisariatu [...] Policji w G. i wręczył mu rozkaz personalny z dnia [...] listopada 2010 r. Skarżący zaś omyłkowo, potwierdzając odbiór wpisał datę 21 listopada 2010 r.
Na dowód powyższego I. S. złożył oświadczenie. Do skargi kasacyjnej dołączono również oświadczenie D. G., iż w dniu 21 listopada 2010 r. pełnił służbę wraz ze skarżącym, a ponadto w tym dniu nie był świadkiem doręczenia I. S. jakiegokolwiek dokumentu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
W niniejszej sprawie należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a., bowiem rozkaz personalny został doręczony skarżącemu w dniu 21 listopada 2010 r. (karta 25 akt administracyjnych), a skarga została nadana w dniu 22 grudnia 2010 r. (data stempla pocztowego – karta 14 akt sądowych).
Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w skardze kasacyjnej wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie nadesłanych oświadczeń nie może stwierdzić prawdziwości zawartych w nich twierdzeń. Dołączone do skargi kasacyjnej oświadczenia stanowią w istocie dokumenty prywatne. Zgodnie art. 245 kodeksu postępowania cywilnego, dokument prywatny stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Jak podkreślono w doktrynie "formalna moc dowodowa dokumentu prywatnego wyraża się w tym, że zawarte w nim oświadczenie pochodzi od osoby, która złożyła podpis na dokumencie, jednakże nie rozciąga się ona na okoliczności towarzyszące złożeniu oświadczenia. Nie przesądza ona sama przez się o mocy materialnej dokumentu (kwestii jego ważności, skuteczności, a także prawdziwości). Dokument prywatny nie jest więc dowodem rzeczywistego stanu rzeczy". (T. Demendecki [w:] J. Bodio, T. Demendecki, A. Jakubecki, O. Marcewicz, P. Telenga, M. P. Wójcik, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, Oficyna, 2008, wyd. III, komentarz do art. 245).
I. S. w dołączonym do skargi kasacyjnej oświadczeniu wskazał, że w dniu 21 listopada 2010 r. nie został mu doręczony zaskarżony rozkaz personalny. Oświadczył również, że w tym dniu nie pracował sekretariat Komisariatu Policji nr [...] w G., a rozkaz personalny z dnia [...] listopada 2010 r. został mu doręczony osobiście przez nadkomisarza T. C. w dniu 22 listopada 2010 r. W oświadczeniu D. G. wskazano natomiast jedynie, że policjant nie był świadkiem wręczenia przedmiotowego rozkazu personalnego.
Jednocześnie data doręczenia w dniu 22 listopada 2010 r. kwestionowana jest przez organ, bowiem jak wynika z odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku podnosił, że strona z rozkazem zapoznała się w dniu 21 listopada 2010 r., co osobiście potwierdziła na rozkazie.
Uwzględniając przedstawiony stan faktyczny, Naczelny Sąd Administracyjny nie uznaje twierdzeń przedstawionych przez I. S. za wiarygodne. Przede wszystkim dlatego, że strona nie podjęła próby wyjaśnienia daty doręczenia decyzji, która jest istotna z punktu widzenia terminu do wniesienia skarg i nie przedstawiła dowodów na powyższą okoliczność.
W istniejącym stanie, załączone do skargi kasacyjnej oświadczenia I. S. i D. G. należy uznać za nieznajdujące potwierdzenia w aktach sprawy. Stosownie zaś do art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 166 P.p.s.a. i art. 193 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny wydaje orzeczenie na podstawie akt sprawy.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.