Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 836/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzie oddalił skargę M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie prawa jazdy kategorii B. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku M. P. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (k. 59- 62 akt sądowych).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, a sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z 14.11.2006 r., II FZ 585/06, cbosa). Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak by przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (postanowienie NSA z 8.11.2006 r., II FZ 666/06, cbosa).
Strona składająca wniosek w trybie art. 61 § 3 ppsa jest obowiązana nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rzeczywistości zachodzą (postanowienie NSA z: 11.4.2014 r., I FZ 76/14; 31.7.2014 r. I OSK 1844/ 14, Lex 1581556).
Podzielając powyższe poglądy należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał w przekonujący sposób, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Twierdzeń skarżącego, że jego obowiązki służbowe wymagają codziennego poruszania się po terytorium całego kraju i jedynym racjonalnym sposobem podróżowania jest samochód, nie można uznać za wystarczające. Z pośród 8 zdarzeń, wskazanych we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 11 grudnia 2013 r., 5 miało miejsce na terenie [...], a jedno w nieodległym [...] (k. 2 akt administracyjnych).
Wniosek skarżącego jest zbyt ogólnikowy, by mógł zostać uwzględniony, a skarżący nie uprawdopodobnił, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji nastąpiłyby skutki w postaci zmiany zawodu. Cofnięcie skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami w następstwie wykonania skarżonej decyzji nie jest wystarczające do przyjęcia, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie przedstawił dostatecznych argumentów przemawiających za wystąpieniem wskazanych przez ustawodawcę, niekorzystnych z punktu widzenia interesów skarżącego następstw wykonania decyzji tj. że poniósłby on znaczną szkodę lub powstałyby trudne do odwrócenia skutki.
Nie bez znaczenia jest również okoliczność, że wstrzymanie wykonania decyzji cofającej uprawnienie do kierowania pojazdami winno być, z uwagi na zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, uzasadnione okolicznościami wyjątkowymi, których w niniejszym wniosku nie wykazano.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ppsa orzekł o oddaleniu wniosku.