Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 31 stycznia 2007 r. sygn. akt I V SA/Wr 840/06 oddalił skargę R. N. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji i rozliczeń finansowych.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy:
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 23 czerwca 2004 r. uchylił rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] o zwolnieniu na własną prośbę R. N. ze służby w Policji z dniem 15 kwietnia 2001 r. oraz utrzymującą ten rozkaz w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w W..
W związku z tym R. N. przywrócony został do służby w Policji, na mocy art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2002 r., Nr 7 poz. 58 ze zm.), z dniem 16 listopada 2004r. rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji w L. nr [...] z dnia [...].
W ustawowym terminie wyżej wymieniony złożył pisemnie gotowość niezwłocznego podjęcia służby. Jednakże w dniu [...] orzeczeniem nr [...] uznany został przez Wojewódzką Komisję Lekarską MSWiA w W. za całkowicie niezdolnego do służby w Policji. Orzeczenie zatwierdzone zostało w dniu [...] przez Okręgową Komisję Lekarską MSWiA w K. i jest prawomocne. Tak więc, zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy o Policji zaistniała podstawa do zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 tej ustawy, na mocy rozkazu personalnego z dnia 1 grudnia 2004 r.
W odwołaniu od powyższego rozkazu R. N. podniósł, że nie ma zastrzeżeń co do wydania rozkazu o zwolnieniu ze służby w Policji, "lecz co do jego treści jak i konieczności uregulowania spraw finansowych jeszcze przed zwolnieniem". Zaznaczył, iż przede wszystkim nie została sprecyzowana wysokość świadczenia pieniężnego równego uposażeniu na zajmowanym przez niego stanowisku za okres 6 miesięcy, a właściwym jest przyznanie i wypłacenie mu należności według stawek zaszeregowania na dzień przywrócenia do służby w Policji.
W opinii odwołującego się, w rozkazie nie zawarto również właściwej stawki uposażenia zasadniczego należnego mu na zajmowanym stanowisku, mimo, iż w dniu 29 listopada 2004r. wydane zostało "rozporządzenie MSWiA zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów...", a więc błędnie mogą zostać naliczone wszelkie należności pieniężne (odprawa, równoważnik za urlop, nagroda roczna, emerytura).
Komendant Wojewódzki Policji w W. decyzją z dnia [...] (bez numeru), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W myśl art. 42 ust. 5 ustawy o Policji "policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc". W związku z tym, że świadczenie to związane jest z przywróceniem do służby, prawo do niego zostało określone w rozkazie o przywróceniu do służby (rozkaz personalny nr [...] KMP w L. z dnia [...]). Uwzględniając zatem brzmienie przywołanego przepisu oraz fakt, iż zainteresowany nie odwołał się od wymienionego rozkazu, zarzut o braku zapisu o wysokości i wypłacie wymienionego świadczenia nie jest uzasadniony.
W związku ze zwolnieniem ze służby w Policji w dniu 15 maja 2001 r. R. N. naliczono, zgodnie z art. 114 ustawy o Policji, odprawę w wysokości 6-miesięcznego uposażenia zasadniczego. Odprawa w związku ze zwolnieniem ze służby obwarowana jest kryterium jednorazowości.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu R. N. wniósł o uchylenie powyższej decyzji, powtarzając argumentację zawartą w odwołaniu.
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wskazał, iż sporne kwestie co do elementów koniecznych decyzji o zwolnieniu ze służby reguluje § 22 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002r. w sprawie szczegółowych praw, obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151 poz. 1261). Stanowi on, że rozkaz personalny o zwolnieniu policjanta ze służby odnośnie świadczeń pieniężnych powinien w szczególności zawierać (ust. 1 pkt 7) grupę zaszeregowania ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego oraz przyznane dodatki do uposażenia, a także wysokość miesięcznych stawek uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, jeżeli mają one charakter uznaniowy, ponadto (ust.
- rozkaz ten może określać uprawnienia do nagrody rocznej oraz innych świadczeń pieniężnych, w tym z tytułu zwolnienia ze służby.
Z przepisu powyższego zatem wynika, że obowiązkowe dane, które powinien zawierać rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby to dane wymienione w ust. 1 § 22 powołanego rozporządzenia, przepis ten dopuszcza zamieszczenie innych danych na co wskazuje wyraz "w szczególności".
Poza sporem pozostaje, iż zaskarżony rozkaz personalny zawiera dane wymienione w § 22 ust. 1 rozporządzenia. Innych danych co potwierdza również ust. 2 powołanego rozporządzenia zawierać nie musi i nie zawiera. Informuje tylko, że świadczenia pieniężne, wynikające z art. 114 i art. 117 ustawy o Policji skarżącemu przysługują.
R. N. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku zarzucając naruszenie prawa materialnego tj. § 22 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw, obowiązków i przebiegu służby policjantów w związku z art. 114 i 117 ustawy o Policji, poprzez błędną wykładnię wymienionych przepisów i ustalenie, że rozkaz personalny z dnia 1 grudnia 2004 r. odpowiadał prawu w szczególności zawierał wszystkie niezbędne dane określone w § 22 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że policjant zwalniany ze służby powinien być poinformowany w decyzji o zwolnieniu o wszystkich przysługujących mu świadczeniach pieniężnych z art. 114 i 117 ustawy o Policji ze wskazaniem jakie świadczenia konkretnie mu przysługują oraz w jakiej wysokości. Wskazana w decyzji o zwolnieniu lakoniczna, ogólna informacja, że zwolniony ze służby jest uprawniony do świadczeń pieniężnych z art. 114 i 117 cyt. ustawy nie spełnia warunków zgodności decyzji z prawem i narusza prawa zwalnianego ze służby do pełnej informacji o przysługujących mu świadczeniach jak również uniemożliwia mu dochodzenie ewentualnych roszczeń. Ustawodawca w treści art. 114 i 117 ustawy o Policji wyraźnie stwierdza że zwalniany z Policji "otrzymuje" świadczenia pieniężne wym. w tych przepisach tak więc w momencie otrzymania rozkazu o jego zwolnieniu ze służby winien mieć wskazane i wiedzieć, które z tych świadczeń otrzyma i w jakiej wysokości a których ewentualnie mu odmówiono i dlaczego. Z tych tez względów wniesienie kasacji jest uzasadnione.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną podkreślono m.in., że powołany § 22 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, wbrew temu co twierdzi skarżący nie nakazuje umieścić w rozkazie o zwolnieniu policjanta ze służby uprawnień do nagrody rocznej i innych świadczeń pieniężnych. W świetle ust. 2 tego przepisu określenie tych uprawnień jest fakultatywne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Przede wszystkim należy zaznaczyć, że stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że badając zaskarżony wyrok bierze pod uwagę, poza nieważnością postępowania, wyłącznie wskazane przez stronę zarzuty obejmujące naruszenie przepisów prawa, jakich w jej ocenie dopuścił się sąd I instancji.
W niniejszej sprawie Roman Naumowicz zarzucił naruszenie § 22 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych praw, obowiązków i przebiegu służby policjantów w związku z art. 114 i 117 ustawy o Policji. Powołując się na wskazane zarzuty strona stwierdziła - co stanowi istotę wniesionej skargi kasacyjnej - iż wbrew stanowisku sądu rozkaz personalny z dnia 1 grudnia 2004 r. o zwolnieniu ze służby utrzymany w mocy zaskarżoną decyzją, nie zawierał wszystkich wymaganych wymienionymi przepisami elementów. Stanowisko takie nie znajduje jednak uzasadnienia.
Bowiem - jak już wskazał Sąd I instancji - obowiązkowe dane, które powinien zawierać rozkaz personalny o zwolnieniu policjanta ze służby zostały określone w ust. 1 § 22 wskazanego rozporządzenia. Wymieniony zaś w skardze kasacyjnej ust. 2 tego przepisu - którego naruszenie zarzuca strona - stanowi jedynie, że rozkaz taki może dodatkowo określać uprawnienia do nagrody rocznej oraz innych świadczeń pieniężnych, w tym z tytułu zwolnienia ze służby. Zatem jak wynika z treści ust. 2 § 22 rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw, obowiązków i przebiegu służby policjantów, zawarcie wymienionych tymże przepisie danych w rozkazie personalnym o zwolnieniu ze służby, jest fakultatywne. Oznacza to, że Organ w przedmiotowym rozkazie w ogóle nie musi wskazywać uprawnień policjanta do nagrody rocznej, czy też innych świadczeń pieniężnych w tym także wymienionych w art. 114 i 117 ustawy o Policji - poza wymienionymi w ust. 1 § 22 rozporządzenia - i nie będzie to stanowiło naruszenia powołanej normy.
Tymczasem w niniejszej sprawie, w rozkazie personalnym z dnia 1 grudnia 2004 r., który został utrzymany w mocy zaskarżoną decyzją, zostały zawarte wszystkie dane określone w ust. 1 § 22 cytowanego rozporządzenia, a ponadto zaznaczono, iż skarżącemu przysługują świadczenia pieniężne wynikające z art. 114 i 117 ustawy o Policji. Wskazanie to, dotyczące dodatkowych uprawnień, nie było obowiązkowe i organ w ogóle nie był zobowiązany do zawarcia tejże informacji. Tym bardziej nieuzasadniony pozostaje zarzut skarżącego, iż rozkaz z 1 grudnia 2004 r., nie jest kompletny, tj. nie zwiera wszystkich wymaganych prawem elementów, skoro zawiera dodatkowe, fakultatywnie zamieszczane, informacje.
Na marginesie należy zaznaczyć, że ze względu na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, nie można uznać za prawidłowe sformułowanie zarzutów przez stronę, polegające jedynie na wymieniu art. 114 i 117 ustawy o Policji. Przepisy te składają się bowiem z poszczególnych ustępów zawierających odrębne normy. Strona zatem podnosząc zarzuty naruszenia przepisów przez Sąd I instancji winna była precyzyjnie wskazać, które normy jej zdaniem zostały naruszone. Sąd II instancji nie może, bowiem domniemywać, co wnoszący skargę kasacyjną miał na myśli i dlaczego jego zdaniem wyrok podlega uchyleniu.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.