Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 listopada 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wa 341/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi W. Sp. z o.o. z siedzibą w Wolsztynie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Cyfryzacji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku, odrzucił skargę.
W uzasadnieniu postanowienia podano, że w piśmie z dnia 12 sierpnia 2016 r. W. Sp. z o.o. z siedzibą w Wolsztynie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Cyfryzacji w nierozpatrzeniu wniosku skarżącej z dnia 29 czerwca 2016 r. w przedmiocie wyjaśnienia i udzielenia informacji w zakresie skutków prawnych pism wysłanych do Prezesa Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem platformy ePUAP.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę.
W uzasadnieniu podano, że sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu.
Sąd ten przytoczył art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j-t. Dz. U. 2016, poz. 1066). Zaznaczył, że zakres skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 - 4 i pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.).
Sąd I instancji podał, że w niniejszej sprawie skarżąca zarzuca Ministrowi Cyfryzacji przewlekłe prowadzenie postępowania w udzieleniu odpowiedzi na pismo z dnia 29 czerwca 2016 r. w przedmiocie udzielenia wyjaśnień i informacji w sprawie skutków prawnych pism wysłanych do Prezesa Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem platformy ePUAP. W sprawie nie mamy więc do czynienia z istnieniem ustawowego obowiązku organu administracji do dokonania określonej czynności. Analiza treści skargi prowadzi do konstatacji, że przedmiot zaskarżenia nie jest objęty kognicją sądu administracyjnego. Zaskarżona w rozpoznawanej sprawie przewlekłość prowadzenia postępowania nie mieści się w kategorii aktów i czynności z zakresu administracji publicznej wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 i pkt 4a p.p.s.a., których zaniechanie podlega skardze na przewlekłe prowadzenie postępowania, a zatem nie może być przedmiotem kontroli tegoż sądu.
Z tego powodu powyższa skarga nie przysługuje na przewlekłe prowadzenie postępowania, bowiem zakres skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a, w świetle których zaskarżenie przewlekłego prowadzenia postępowania jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowienia oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 1101/08, LEX nr 552736).
W skardze kasacyjnej W. Sp. z o.o. z siedzibą w Wolsztynie zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów wpisu od skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, kosztów wpisu od skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz kosztów zastępstwa procesowego i kosztów opłat skarbowych, według norm przepisanych.
Postanowieniu zarzucono naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie tej normy prawnej w niniejszej sprawie, podczas gdy ten właśnie przepis powinien być podstawą rozpoznania sprawy oraz art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu w sprawie i w związku z tym błędne przyjęcie, że zaskarżona w niniejszej sprawie przewlekłość i bezczynność organu nie może być przedmiotem kontroli Sądu.
W uzasadnieniu podniesiono, że Sąd w zaskarżonym postanowieniu odniósł się tylko do pkt 1-4 i 4a § 2 art. 3, którego dotyczy pkt 8 tego przepisu p.p.s.a, uznając, że wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie mieści się w kategorii aktów i czynności z zakresu administracji publicznej wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1-4 i 4a p.p.s.a., których zaniechanie podlega skardze na przewlekłe prowadzenie postępowania, bowiem zakres skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. i z tego powodu powyższa skarga nie przysługuje na przewlekłe prowadzenie postępowania.
Skarżąca podniosła, że Sąd nie wziął pod uwagę możliwości zastosowania w niniejszej sprawie pkt 9 § 2 art. 3 p.p.s.a, który powinien był zastosować.
W wyniku nowelizacji ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658) wyłączono z pkt. 4 § 2 art. 3 akty lub czynności podjęte w ramach postępowania administracyjnego i zmieniono brzmienie pkt 8, zawężając odnośnie pkt 4a jego zakres jedynie do przewlekłości postępowania, Na skutek wskazanej nowelizacji dodano jednak pkt 9 § 2 art. 3 p.p.s.a, poddając kontroli sądów administracyjnych bezczynność lub przewlekłość prowadzenia postępowania w sprawach innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej.
Skarżąca podniosła, że na podstawie art. 19a ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. 2005 r. Nr 64, poz. 565 z późn. zm.) minister właściwy do spraw informatyzacji zapewnia funkcjonowanie ePUAP. Zatem Minister Cyfryzacji był zobowiązany dokonać odpowiednich czynności weryfikacyjnych i udzielić odpowiedzi na pismo skarżącej z dnia 29 czerwca 2016 r, z prośbą o wyjaśnienie sprawy pism wysłanych za pośrednictwem platformy ePUAP do Prezesa Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu, których to pism adresat nie otrzymał.
W Sądzie Apelacyjnym skarżąca dochodziła uprawnień wynikających z czynności wykonanych za pośrednictwem platformy ePUAP, zatem odpowiedź Ministra Cyfryzacji w sprawie skuteczności pism wysłanych za pośrednictwem ePUAP była niezbędna dla potwierdzenia uprawnień skarżącej wynikających czynności dokonanych za pośrednictwem ePUAP, a Minister Cyfryzacji był zobowiązany prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej oraz działać wnikliwie i szybko.
Zdaniem skarżącej, skoro Minister nie odpowiedział na prośbę o wyjaśnienie skutków wysłania pism za pośrednictwem ePUAP, a adresat pism wysłanych na ePUAP twierdził, że pism nie otrzymał, zasłaniając się "prawdopodobną usterką techniczną" ePUAP, należy stwierdzić, iż skarga jest dopuszczalna, albowiem zarzucana przez skarżącą bezczynność i przewlekłość dotyczy braku udzielenia odpowiedzi w ustawowym terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.; Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a., jak również nie ma podstaw do zastosowania art, 189 P.p.s.a., które to okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod uwagę z urzędu, dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną orzeczenia Sądu pierwszej instancji. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę w granicach zakreślonych zarzutami skargi kasacyjnej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Kluczowym zagadnieniem jest rozważenie, czy brak odpowiedzi w ustawowym terminie przez Ministra Cyfryzacji na pismo skarżącej z dnia 29 czerwca 2016 r. w przedmiocie udzielenia wyjaśnień i informacji w sprawie skutków prawnych pism wysłanych do Prezesa Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem platformy ePUAP jest przewlekłym prowadzeniem postępowania mogącym być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 lub 9 P.p.s.a. W związku ze stanowiskiem zajętym przez stronę skarżącą w skardze kasacyjnej, nie ulega wątpliwości, że zaskarżone w niniejszej sprawie przewlekłe prowadzenie postępowania nie dotyczy przewlekłego prowadzenia postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłego prowadzenia postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, a zatem przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Trafnie w tej sytuacji Sąd I instancji uznał, że przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie wszczętej pismem skarżącej z dnia 29 czerwca 2016 r. nie może być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. W tej sytuacji za chybiony uznać należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.
Do rozważenia zatem, w związku z zarzutem skargi kasacyjnej dotyczącym naruszenia art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, pozostaje czy sprawa wszczęta wnioskiem skarżącej kasacyjnie z dnia 29 czerwca 2016 r. jest sprawą o jakiej mowa w tymże art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a. Mając na względzie treść ww. przepisu prawa wskazać należy, że nie ulega wątpliwości, że sprawa niniejsza nie dotyczy przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie dotyczącej innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy tejże ustawy.
Wbrew jednak odmiennemu w tym względzie stanowisku strony skarżącej kasacyjnie, sprawa niniejsza nie dotyczy przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie dotyczącej innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy tego Kodeksu. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, ze w wyniku rozpatrzenia pisma skarżącej z dnia 29 czerwca 2016 r. organ miałby podjąć inny niż określony w pkt 1-3 art. 3 § 2 P.p.s.a. akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego lub postępowania, do którego mają zastosowanie przepisy tego Kodeksu.
Wskazać należy, że w piśmie z dnia 29 czerwca 2016 r. skierowanym do organu skarżąca domagała się udzielenia wyjaśnień i informacji w sprawie skutków prawnych pism wysłanych do Prezesa Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem platformy ePUAP. Wbrew zarzutom skarżącej kasacyjnie, nieudzielenie przez Ministra Cyfryzacji w ustawowym terminie odpowiedzi na pismo skarżącej z dnia 29 czerwca 2016 r. nie można zakwalifikować jako przewlekłość postępowania w sprawie, o jakiej wyżej mowa, to jest w sprawie dotyczącej uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa, podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego lub postępowania, do którego mają zastosowanie przepisy tego Kodeksu.
W tej sytuacji za nietrafny także uznać należało podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie.
Skoro zatem podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się niezasadne, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 P.p.s.a.