Postanowienie NSA z 25 sierpnia 2005 r., I OSK 784/05

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 25 sierpnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Jacka B.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 kwietnia 2005 r. sygn. akt III SA/Lu 188/05

Skład

Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska

Sprawa

w sprawie ze skargi Jacka B. na uchwałę Zarządu Województwa L. z dnia 22 lutego 2005 r. (...) w przedmiocie odwołania ze stanowiska Dyrektora Naczelnego i Artystycznego Teatru Muzycznego w L. p o s t a n a w i a: oddalić skargę.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2005 r., III SA/Lu 188/05 - na podstawie art. 58 par. 1 pkt 1 i par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ - odrzucił skargę Jacka B. na uchwałę Zarządu Województwa L. z dnia 22 lutego 2005 r., (...), w przedmiocie odwołania go ze stanowiska Dyrektora Naczelnego i Artystycznego Teatru Muzycznego w L. W uzasadnieniu Sąd zaznaczył, iż zaskarżona uchwała Zarządu Województwa L. dotyczy odwołania skarżącego ze stanowiska Dyrektora w Teatrze Muzycznym w L., co jest równoznaczne z rozwiązaniem stosunku pracy za wypowiedzeniem /par. 1 i 2 powołanej uchwały/. Jest więc oczywiste - zdaniem Sądu I instancji - że skarżący domaga się poddania kontroli sądowoadministracyjnej rozwiązania łączącego go stosunku pracy, nawiązanego na podstawie powołania. Skoro jednak art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej /Dz.U. nr 114 poz. 493 ze zm./ stanowi podstawę nawiązania stosunku pracy w rozumieniu art. 68 Kodeksu pracy, to ewentualne roszczenia związane z rozwiązaniem tego stosunku należy do drogi postępowania przed sądami administracyjnymi.

Sąd wskazał ponadto, że wobec braku szczególnej normy prawnej w przepisach ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa /Dz.U. 2001 nr 142 poz. 1590 ze zm./, jak i cytowanej ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, wojewódzki sąd administracyjny nie ma kompetencji do orzekania w sprawie zaskarżonej uchwały w trybie określonym w art. 3 par. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Kontrola ta jest przewidziana w art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, jednakże zawężona jedynie do sytuacji naruszenia interesu prawnego lub uprawnienie przez przepis aktu prawa miejscowego, wydany w sprawie z zakresu administracji publicznej, co nie dotyczy zaskarżonej uchwały.

Jacek B. złożył skargę kasacyjną od powyższego postanowienia zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1, 2 i 5 pkt 3 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3 par. 2 i art. 58 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy czym uchybienie to miało decydujący wpływ na odrzucenie skargi.

W uzasadnieniu wskazano, że "skarżona uchwała, a w szczególności jej przesłanki i uzasadnienie, bez wątpienia wydana została z naruszeniem obowiązujących przepisów, co szczegółowo wykazano w skardze (...) i w istocie godzi w szerzej pojęty interes prawny Jacka B. - zarówno jako dyrektora teatru muzycznego, jak i dyrygenta". Natomiast brak szczegółowych norm prawnych we wskazanych przez Sąd ustawach, które włączałyby zaskarżoną uchwałę do kompetencji sądu administracyjnego, nie oznacza, że z samej istoty nie podlega ona jego orzekaniu, jako spełniająca przesłanki z art. 3 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy.

Stosownie do art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach określonych w par. 2 tego przepisu. Mając zatem na uwadze wskazane w skardze kasacyjnej podstawy, Sąd II instancji dokonuje kontroli legalności zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Stąd zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej, winny wskazywać - jak tego wymaga art. 174 powołanej ustawy - na naruszenia czy to przepisów prawa materialnego, czy też przepisów postępowania, których dopuścił się, zdaniem skarżącego, Sąd I instancji.

Profesjonalne i rzetelne przygotowanie skargi kasacyjnej ma ponadto zapewnić, nałożony powołaną ustawą, przymus adwokacko-radcowski, wynikający z jej art. 175.

Tymczasem w niniejszej sprawie, pełnomocnik skarżącego podniósł w złożonej skardze kasacyjnej, zarzut naruszenia art. 15 ust. 1, 2 i 5 pkt 3 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, który to zarzut w świetle powyższego należy uznać za nietrafny. Wskazany bowiem przepis, dotyczy w całości wyłącznie trybu powoływania przez - organizatora - i odwoływania dyrektora instytucji kultury. Nie można zatem powoływać się na naruszenie przez Sąd I instancji, wymienionego art. 15, gdyż takie sformułowanie podstaw kasacyjnych, błędnie wskazuje, iż do kompetencji Sądu należy obsadzanie przedmiotowego stanowiska.

Za nieprawidłowo sformułowany, należy także uznać zarzut naruszenia przez Sąd art. 58 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ przepis ten - składający się z czterech wydzielonych paragrafów - kompleksowo określa instytucję odrzucenia skargi przez sąd administracyjny, tj. przesłanki oraz jej zastosowania. Podczas gdy, pełnomocnik skarżącego nie wskazał, który z czterech paragrafów, czy też sześciu punktów paragrafu pierwszego został naruszony, a jak wskazano powyżej Sąd orzeka w granicach skargi kasacyjnej, i nie może domniemywać co stanowi konkretną jej podstawę.

Z tych samych powodów, nie może zostać uwzględniony, podobnie sformułowany zarzut naruszenia art. 3 par. 2 ww. ustawy.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak wyżej.