Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 13 października 2005 r. II SA/Łd 603/05, oddalił skargę Syndyka Masy Upadłości B. w [...], na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] Nr [...], którą - na podstawie art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) - odmówiono stwierdzenia nabycia z mocy prawa, z dniem 5 grudnia 1990 r., przez Wojewódzkie Przedsiębiorstwo U. w [...] (poprzednika prawnego skarżącego B.), prawa użytkowania wieczystego zabudowanego gruntu komunalnego, stanowiącego działkę nr 23/3, o powierzchni 2165 m2, położoną przy ul. [...] w [...].
Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, gdyż podzielił stanowisko orzekających w sprawie organów, że Wojewódzkie Przedsiębiorstwo U. ani nie było następcą prawnym dawnego zarządcy gruntu, ani samo nie otrzymało gruntu w zarząd, w szczególności nie legitymuje się żadnym z pozwalających na stwierdzenie zarządu dokumentów, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 1-10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczeniu osób prawnych nieruchomościami, będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120 ze zm.).
Decyzją Prezydium Rady Narodowej miasta [...] z dnia 6 maja 1963 r. [...], prawo zarządu nieruchomością przy ul. [...] zostało ustanowione na rzecz Dyrekcji Budowy Osiedli [...], będącej jednostką budżetową niemającą osobowości prawnej, ta zaś jednostka, pod nazwą Dyrekcja Inwestycji Miejskich II, weszła w skład Wojewódzkiej Dyrekcji Inwestycji w [...], która została zlikwidowana w 1988 r., natomiast powstało wówczas przedsiębiorstwo użyteczności publicznej, tj. Wojewódzkie Przedsiębiorstwo U., które przejęło wyłącznie będące w toku realizacji, zadania inwestycyjne zlikwidowanej jednostki.
Utworzenie zatem przedsiębiorstwa nastąpiło wprawdzie w miejsce zlikwidowanej jednostki budżetowej (Wojewódzkiej Dyrekcji Inwestycji), lecz nowoutworzone przedsiębiorstwo nie stało się jej następcą prawnym, faktycznie zaś przekazanie mienia tej jednostki nie powodowało przejścia prawa zarządu na przedsiębiorstwo.
Wnosząc skargę kasacyjną Syndyk Masy Upadłości B. w [...], jako jej podstawy przytoczył:
- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie za prawidłowe ustaleń faktycznych, poczynionych przez organy administracji w zakresie ustalenia, iż Wojewódzkie Przedsiębiorstwo U. w [...] nie było następcą prawnym zlikwidowanej Dyrekcji Inwestycji Miejskich oraz błędną ocenę materiału dowodowego, zgromadzonego w sprawie;
- naruszenie prawa materialnego - art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych, dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi w ich zarządzie lub użytkowaniu - poprzez przyjęcie, iż decyzja z 1963 r. o przekazaniu nieruchomości w zarząd nie może być podstawą uwłaszczenia, gdyż wnioskujący o uwłaszczenie nie jest następcą prawnym podmiotu, na rzecz którego wydana została.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono przede wszystkim, że działalność zarówno Wojewódzkiej Dyrekcji Inwestycji w [...], jak też Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa U. była prowadzona z wykorzystaniem tego samego mienia, zwłaszcza nieruchomości przy ul. [...], stanowiącej siedzibę wchodzącego w skład Przedsiębiorstwa Zakładu Nr 2, Przedsiębiorstwo przejęło więc dotychczasowy zarząd przysługujący Dyrekcji Inwestycji Miejskich, jeżeli władało nieruchomością i w 1992 r. przekazało ją skarżącemu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Podstawa pierwsza, obejmująca naruszenie przepisów postępowania, nie podlega ocenie, gdyż nie wskazuje przepisów, których naruszenie zarzuca.
Z kolei podstawa druga, obejmująca naruszenie prawa materialnego, chociaż poprawnie sformułowana, jednak nie jest trafna, gdyż decyzja z 1963 r. o ustanowieniu zarządu na rzecz Dyrekcji Budowy Osiedli [...] (Dyrekcja Inwestycji Miejskich II) dowodzi zarządu tylko tej jednostki, która została zlikwidowana, nie znajduje zaś uzasadnienia przekonanie, aby sama tylko intencja powołania przedsiębiorstwa państwowego w miejsce jednostki budżetowej powodowała następstwo prawne pomiędzy obydwoma podmiotami, zwłaszcza że nie doszło do przekształcenia jednostki budżetowej w przedsiębiorstwo, lecz do jej likwidacji i odrębnego powołania przedsiębiorstwa.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.