Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2007r., sygn. akt II SA/Kr 1257/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, wskazując, że skarga ta została złożona po terminie.
Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną złożyła J. M., wnosząc o jego przekazanie Sądowi pierwszej instancji celem rozpoznania skargi.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:
- naruszenie art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), poprzez nieprzywrócenie terminu do złożenia skargi,
- naruszenie art. 6 wskazanej ustawy poprzez niepouczenie skarżącej o ewentualnej możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że skarżąca działała w przeświadczeniu, że dochowała terminu, a źródłem jej pomyłki był fakt, że miesiąc październik ma 31 (a nie 30) dni. Dlatego też skarżąca składając skargę w dniu 10 listopada 2006r. (w skardze kasacyjnej błędnie podane:2007r.) na decyzję otrzymaną w dniu 10 października 2006r. (w skardze kasacyjnej błędnie podane:2007r), sądziła, że dokonała czynności w terminie.
Podniesiono, że w związku z powyższym, Sąd powinien przyjąć, iż skarżąca w sposób dorozumiany stara się o przywrócenie uchybionego terminu i biorąc pod uwagę brak winy w uchybieniu terminu – przywrócić termin do złożenia skargi, a w takiej z kolei sytuacji Sąd był zobowiązany na podstawie art. 6 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pouczyć skarżącą o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Wskazać należy, że na zasadzie art. 86 §1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przywrócenie uchybionego terminu możliwe jest w sytuacji, gdy nie było ono przez stronę zawinione i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, przy czym podkreślić należy, że brak odpowiedniej wiedzy prawniczej, nie stanowi nadzwyczajnej przeszkody, o której mowa w powołanym przepisie. Uchybienia terminu nie usprawiedliwia również błędne przekonanie strony o dacie złożonego pisma, bowiem nieuwagi, czy zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu.
Wskazać należy, że to na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, o czym stanowi art. 87 § 2 powołanej ustawy.
Kwestię oceny braku winy ustawodawca pozostawił do uznania sądu. Daje to sądowi możliwość wzięcia pod uwagę wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, które uzna za istotne, przy uwzględnieniu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem.
Naczelny Sąd Administracyjny pragnie jednak podkreślić, że przywrócenie terminu może nastąpić jedynie na wniosek podmiotu, który uchybił terminowi, sąd nie może z urzędu wydać postanowienia w przedmiocie przywrócenia terminu. Nie jest zatem zasadny zarzut skargi kasacyjnej, stanowiący, że "sąd winien był przyjąć, iż skarżąca w sposób dorozumiany stara się o przywrócenie uchybionego terminu i biorąc pod uwagę brak winy w uchybieniu terminu – przywrócić termin do złożenia skargi".
Odnośnie drugiego z zarzutów skargi kasacyjnej, tj. naruszenia w zaskarżonym postanowieniu art. 6 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdzić należy, że nie jest on zasadny, bowiem skarżąca w pouczeniu znajdującym się przy otrzymanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., została wyczerpująco poinformowana o przysługujących jej środkach zaskarżenia.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzić zatem należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie słusznie uznał, iż skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.