Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 15 marca 2005 r. (II SA/Kr 2609/02), po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] (nr [...]) w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego – oddalił skargę.
Decyzją z dnia [...] Dyrektor Miejskiego zarządu Dróg odmówił M. S. wyrażenia zgody na zlokalizowanie jej obiektu handlowego w pasie drogowym, uznając taki obiekt we wskazanym miejscu za niepożądany z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Stwierdził także brak przesłanek do potraktowania wniosku jako szczególnie uzasadnionego. W miejscu gdzie M. S. zamierzała wybudować pawilon handlowy, inny podmiot posiadał zezwolenie na posadowienie przyczepy gastronomicznej ale ponieważ stwarzała ona utrudnienia i zagrożenie dla ruchu drogowego, zezwolenie nie zostało przedłużone. Inne osoby prowadzące działalność na wskazanym terenie, znajdują się w nieco innej sytuacji, część działa na terenach prywatnych, kiosk biletowy jest uzasadniony potrzebami komunikacyjnymi a kiosk Lotto działa w oparciu o wcześniejsze i nadal ważne zezwolenie. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono także, że opinia biegłego, sporządzona z inicjatywy skarżącej, została potraktowana jako stanowisko strony i nie wpłynęła na zmianę stanowiska organu bo pierwszeństwo dano oględzinom.
Samorządowe Kolegium odwoławcze utrzymało w mocy tę decyzję, podnosząc że zezwolenie na zajęcie pasa drogowego może być udzielone w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Takich szczególnych okoliczności nie stwierdzono i dlatego, działając w ramach uznania, organ mógł wniosek M. S. załatwić odmownie. Stwierdzono także, że zasada obiektywizmu nie została naruszona a wniosek o wyłączenie Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w [...] z uwagi na wydanie decyzji negatywnej oraz zainicjowanie postępowania mandatowego nie mógł odnieść skutku.
W skardze do Sądu na tę decyzję M. S. zarzuciła naruszenia proceduralne: m.in. niedopuszczenie do oględzin, nieuwzględnienie opinii rzeczoznawcy bez należytych powodów i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę wskazał, że uznaniowy charakter kompetencji do wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia działalności handlowej sprawia, że organ może odmówić wydania zezwolenia a strona nie ma bezwzględnego roszczenia do jego uzyskania.Zgoda na takie zajęcie pasa drogowego jest wyjątkiem od zasady negatywnego załatwiania wniosków tego typu, a dodatkowe zaostrzenie wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (wskazana lokalizacja objęta jest granicami obszaru funkcjonalnego 10.KS, o pow. 1,14 ha. Z określenia w planie wynika "Istniejący parking jednopoziomowy na ok.40 miejsc postojowych. Zieleń wysoka i niska. Zakaz lokalizacji wszelkich obiektów stałych i tymczasowych." Działka 133/2 i 133/3 są użytkami drogowymi.
Zdaniem Sądu, strona niezasadnie domaga się uwzględnienia opinii rzeczoznawcy, skoro z jego opinii wynika że jej obiekt może być zlokalizowany poza parkingiem a teren wskazany przez M. S. jest na planie oznaczony jako parking. Opinia ta nie podważyła ustalenia, że lokalizacja wskazana przez stronę mieści się w granicach parkingu w rozumieniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w [...].
Odnosząc się do zarzutu braku obiektywizmu i niewyłączenia organu I instancji, Sąd stwierdził że skarżąca nie wykazała okoliczności uzasadniających wyłączenie w świetle k.p.a.
Zdaniem Sądu, skarżąca uczestniczyła czynnie w postępowaniu i wprawdzie w oględzinach nie uczestniczyła, ale dokonane tam ustalenia (dotyczące działalności innych przedsiębiorców) nie były ani kluczowe dla sprawy, ani przez stronę kwestionowane.
Pełnomocnik M. S. zaskarżył powyższy wyrok. W skardze kasacyjnej wnosił o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art.39 ustawy o drogach publicznych, polegającą na przyjęciu że w pasie drogi publicznej, wskazanym przez M. S. jako miejsce lokalizacji kiosku, nie może być usytuowany tenże kiosk i na błędnej interpretacji opinii rzeczoznawcy, z której zdaniem Sądu wynika, że obiekt może być zlokalizowany jedynie poza parkingiem a w sprawie udowodniono, że teren ten jest oznaczony jako parking. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik polemizował z oceną Sądu I instancji w kwestii rozumienia sformułowań zawartych w uzasadnieniu opinii rzeczoznawcy, ustanowionego przez skarżącą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw, ponadto została sformułowana wadliwie. Prawidłowe określenie podstaw skargi kasacyjnej jest niezbędne w sytuacji gdy Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, w myśl art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz.1270 ze zm.),w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko przesłanki nieważności. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia prawa materialnego art. 39 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (w dacie orzekania Dz.U. Nr 14, poz.60 ze zm., obecnie tj. z 2004 r., Nr 204, poz.2086 ze zm.) poprzez błędną wykładnię podczas gdy z uzasadnienia zarzutu wynika, że nie chodzi o błędną wykładnię powołanego przepisu ale raczej o jego niewłaściwe zastosowanie a to nie są zarzuty tożsame. Przepis art. 39 pow. ustawy ma rozbudowaną konstrukcję, składa się z wielu jednostek technicznych z których nie wskazano konkretnej, którą miałby naruszyć Sąd. Można jednak domniemywać, że chodzi o ust.3 pow. przepisu. Z tymże naruszeniem prawa materialnego związany jest w skardze kasacyjnej zarzut błędnej interpretacji przez Sąd opinii rzeczoznawcy, do którego odnosi się uzasadnienie tej skargi. Ten zarzut nie może być uznany za zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego a brak powołania właściwego przepisu proceduralnego, naruszonego przez Sąd, nie pozwala na jego ocenę.
Zważywszy, że innych zarzutów skarga kasacyjna nie zawierała a zarzut naruszenia prawa materialnego nie mógł być uznany za zasadny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.