Postanowienie NSA z 24 stycznia 2008 r., I OSK 8/08

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 24 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. F.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 lipca 2007 r. sygn. akt II SAB/Gl 16/07 odrzucającego skargę M. F. i M. F. na bezczynność Starosty Ż. w przedmiocie niezałatwienia

Skład

Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska

Sprawa

sprawy o oddanie nieruchomości w użytkowanie p o s t a n a w i a: oddalić skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 18 lipca 2007 r. sygn. akt II SAB/Gl 16/07 odrzucił skargę M. F. i M. F. na bezczynność Starosty Ż. w przedmiocie niezałatwienia sprawy o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste.

W uzasadnieniu wskazano, iż przedmiot wniesionej w sprawie skargi leży poza zakresem właściwości sądu administracyjnego wyznaczonym w art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.). To zaś oznacza, że skarga jest niedopuszczalna.

Kwestie związane z oddawaniem nieruchomości w użytkowanie wieczyste zostały uregulowane w przepisach Rozdział 3 Działu II ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Z treści art. 27 tej ustawy wynika, że sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego i potwierdzane jest stosownym wpisem w księdze wieczystej. Niewątpliwie zatem – w ocenie Sądu I instancji – wskazane w tym przepisie czynności mają charakter cywilnoprawny i są dokonywane w drodze dokonania dwustronnej czynności prawnej (zawarcia umowy). Nie sposób tym samym przyjąć, iż należą do sfery administracji publicznej, nad którą kontrolę sprawują sądy administracyjne. Stąd ewentualne zaniechania Starosty Ż., w opisanym wyżej zakresie, nie noszą znamion bezczynności, o której jest mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.

M. F. złożył skargę kasacyjną od powyższego postanowienia zarzucając naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 134 i art. 135 P.p.s.a., poprzez uchylenie się przez Sąd I instancji od podjęcia środków określonych w tym przepisie. Istotnym uchybieniem – wskazała strona – było także naruszenie art. 58 powołanej ustawy, gdyż nie zaistniały przesłanki wymienione w tym przepisie, uzasadniające odrzucenie skargi. Uchybienia te miały zaś wpływ na wynik sprawy.

Istota uzasadnienia skargi kasacyjnej sprowadza się natomiast do stwierdzenia, że Sąd I instancji wydał rozstrzygnięcie oparte na błędnym założeniu, że skarżący chcieli jedynie uzyskać prawo użytkowania gruntów Skarbu Państwa objętych budowlą pasażu spacerowego stanowiącego ich własność.

W ocenie skarżących zignorowany został fakt, że warunkiem koniecznym dla otworzenia możliwości dla ustanowienia prawa użytkowania wieczystego dla wskazanych gruntów było bezwzględnie najpierw ich wyodrębnienie z tych części działek gruntowych, które nie są pokryte wodami Jeziora Ż.. Sama zaś wniesiona w sprawie skarga nie dotyczyła jedynie oddania skarżącym w użytkowanie wieczyste nieruchomości Skarbu Państwa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy.

Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany podstawami kasacyjnymi zawartymi w złożonej skardze kasacyjnej, a z urzędu może brać pod rozwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania sądowego. Przy czym zgodnie z art. 176 powołanej ustawy, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać, m.in.: przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Podstawy te może stanowić – w świetle art. 174 ustawy – naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszenie przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Strona zatem, zarzucając – w sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika skardze kasacyjnej – naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną jego wykładnię, czy też naruszenie przepisów postępowania, powinna wskazać przepisy prawa naruszone przez Sąd I instancji. Oznacza to, że w skardze kasacyjnej należy powołać konkretne przepisy, określonego aktu prawnego, zważywszy na przedstawione powyżej związanie Sądu, podanymi przez stronę skarżącą granicami tej skargi.

Tymczasem w niniejszej sprawie, jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano wyłączenie naruszenie art. 134, 135 i 58 P.p.s.a., bez podania konkretnej jednostki redakcyjnej przepisów. Zważywszy zaś że, zarówno art. 134, jak i art. 58 podzielone są m.in. na paragrafy, niezbędnym było precyzyjne określenie norm, które w ocenie skarżącego, zostały naruszone. Skarga kasacyjna sporządzana jest bowiem przez profesjonalnego pełnomocnika, stąd zasadnym jest wymóg dokładnego formułowania zarzutów umożliwiający rozpoznanie wnoszonego środka odwoławczego. W związku z tym, biorąc pod uwagę, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej i nie może domniemywać treści jej zarzutów, podniesione przez stronę naruszenia art. 134 i art. 58 P.p.s.a. nie mogą zostać rozpoznane.

Ustosunkowując się natomiast do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 135 P.p.s.a. należy zaznaczyć, że nie ma on usprawiedliwionej podstawy. Zgodnie bowiem z tym przepisem, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której skarga dotyczy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Zatem przesłanką zastosowania powyższego unormowania jest stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie tylko w zaskarżonym akcie lub czynności, ale także w aktach lub czynnościach je poprzedzających. Nie mniej jednak, przepis ten może być przez sąd stosowany wyłącznie w sytuacji kiedy dochodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy.

Biorąc zaś pod uwagę, że w niniejszej sprawie Sąd I instancji odrzucił wniesioną skargę z przyczyn formalnych, powołując się na brak kognicji sądu administracyjnego, niewątpliwym jest, iż do merytorycznego rozpoznania sprawy nie doszło, i sąd nie mógł zastosować i też nie stosował, wymienionego art. 135 P.p.s.a. Stąd zarzut ten nie może zostać uwzględniony.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 w związku z art. 182 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.