Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 11 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 80/12

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 września 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 651/11 oddalił skargę M.T. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stopień służbowy rachmistrza celnego w korpusie podoficerów Służby Celnej.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Dyrektor Izby Celnej w Rz. decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. wydaną na podstawie art. 223 ust. 1 i 5 oraz art. 115 ust. 1 pkt 2 lit. "e" ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323), mianował M.T. z dniem 30 listopada 2009 r. na stopień służbowy rachmistrza celnego w korpusie podoficerów Służby Celnej.

Na skutek złożonego przez wyżej wymienionego odwołania sprawę rozpoznawał Szef Służby Celnej, który decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy, w zakresie określenia korpusu.

W uzasadnieniu decyzji podał, że obowiązek nadania nowego stopnia służbowego funkcjonariuszom Służby Celnej w terminie do dnia 30 listopada 2009 r. wynikał z art. 223 ust. 1 cyt. ustawy o Służbie Celnej. Przepis ten stanowi, że w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie ustawy kierownik urzędu dokona mianowań funkcjonariuszy na stopnie służbowe. Regulacja ta była wyrazem wpływu nowej ustawy o Służbie Celnej w zakresie stopnia służbowego na stosunek służbowy funkcjonariusza celnego, powstały pod rządami dotychczasowej ustawy. Mechanizm przypisywania funkcjonariuszom stopni w poszczególnych korpusach został uregulowany w art. 223 ust. 2 – 6 tej ustawy. W świetle powołanych przepisów, zadaniem organu było umieścić danego funkcjonariusza w odpowiednim korpusie, precyzyjnie wskazanym w ustawie, w zależności od dotychczasowego stopnia lub zajmowanego stanowiska bądź pełnionych obowiązków.

Szef Służby Celnej badając zasadność mianowania M.T. na stopień w korpusie podoficerów Służby Celnej stwierdził, że art. 223 ust. 3 pkt 2 omawianej ustawy nie miał w tej sprawie zastosowania. Przepis ten dotyczy bowiem funkcjonariusza, który spełniał wskazane w nim wymogi w okresie bezpośrednio poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, tj. dzień 31 października 2009 r. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że w tej dacie M.T. zajmował stanowisko inspektora celnego i posiadał stopień służbowy rewidenta celnego. Wobec powyższego, obowiązkiem Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie było mianowanie zainteresowanego na stopień w korpusie podoficerów Służby Celnej – zgodnie z dyspozycją art. 223 ust. 5 ustawy o Służbie Celnej.

Odnosząc się do argumentów zawartych w odwołaniu wyjaśnił, że użyty w art. 223 ust. 3 pkt 2 cyt. ustawy o Służbie Celnej zwrot "przed dniem wejścia w życie ustawy" nie powinien być rozumiany jako dowolny okres poprzedzający jej wejście w życie, gdyż art. 223 ustawy został umiejscowiony w Rozdziale 14 zatytułowanym "Przepisy przejściowe". Umiejscowienie ww. przepisu w tym rozdziale, oznacza, że jest to przepis regulujący wyłącznie sytuacje, które mogą pojawiać się na tle wprowadzania w życie nowych uregulowań. Na takie rozumienie wyrażenia "przed dniem wejścia w życie ustawy" wskazuje również wykładnia językowa. Gdyby bowiem uznać, iż art. 223 ust. 3 pkt 2 cyt. ustawy o Służbie Celnej odnosi się do stanu istniejącego w dowolnym czasie przed dniem wejścia w życie przedmiotowej ustawy, a nie wyłącznie do stanu bezpośrednio poprzedzającego ten dzień, doszłoby do podważenia sensu tej regulacji i prowadziłoby do rozwiązań, które nie dają się pogodzić z zasadami logiki i założenia racjonalności prawodawcy.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi M.T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 223 ust. 3 pkt 2 cyt. ustawy o Służbie Celnej, poprzez jego błędną wykładnię w zakresie pojęcia "przed dniem wejścia w życie ustawy", co miało wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i 4, K.p.a. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji.

W uzasadnieniu skargi stwierdził, że w działaniach organów administracji publicznej wykładnia językowa powinna odgrywać rolę podstawową. Zgodnie z regułami języka normatywnego, w aktach normatywnych należy się posługiwać poprawnymi wyrażeniami językowymi w ich podstawowym i powszechnie przyjętym znaczeniu i unikać posługiwania się określeniami specjalistycznymi, jeśli mają odpowiednik w języku powszechnym. Wskazał, że art. 223 ust. 3 pkt 2 cyt. ustawy o Służbie Celnej nie stanowi i nie może stanowić podstawy do przyjętego przez organ drugiej instancji limitowania zakresu jego zastosowania, z uwagi na okres, w jakim spełniona miała zostać przesłanka zajmowania stosownego stanowiska. Konstrukcja tego przepisu nie nasuwa bowiem żadnych wątpliwości w zakresie ustalenia, w drodze wykładni językowej, treści stanowionej przez niego normy prawnej. W związku z takim rozumieniem użytych przez ustawodawcę wyrażeń językowych, skarżący podniósł, że ww. przepis wymieniając przesłankę zajmowania określonego stanowiska, nie określał, iż zakres czasowy, w jakim taka przesłanka powinna zaistnieć dla powstania określonych skutków prawnych, musiał obejmować wyłącznie dzień wejścia w życie ustawy. Nie wskazywał również, poprzez konieczne w tej sytuacji użycie stosowanych wyrażeń językowych, na limitowanie zakresu czasowego, wynikającego wprost z powszechnego znaczenia użytego przyimka "przed". W szczególności zaś nie posłużył się, jak próbuje to wykazać organ, niedookreślonym wyrażeniem "bezpośrednio". Gdyby ustawodawca chciał uregulować przedmiotową kwestię w sposób przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, to wówczas użyłby zwrotu "w dniu wejścia w życie" albo "do dnia wejścia w życie".

Szef Służby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W uzasadnieniu wyroku podał, że istota rozpoznawanej sprawy dotyczy wykładni art. 223 ust. 3 pkt 2 cyt. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Przepis ten stanowi, że funkcjonariuszowi celnemu - który przed dniem wejścia w życie ustawy zajmował stanowisko, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, bądź pełnił obowiązki na tym stanowisku oraz pełnił służbę w służbie stałej w stopniu innym, niż wymieniony w pkt 1 i w ust. 2 - określa się stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że wykładnia językowa użytego w tym przepisie zwrotu "przed dniem wejścia w życie ustawy zajmował stanowisko" nie prowadzi do jasnego i jednoznacznego rezultatu i wniosku. Może bowiem oznaczać zarówno moment bezpośrednio poprzedzający wejście w życie ustawy, jak też dowolny okres przed wejściem w życie ustawy. W tej sytuacji należy odwołać się do reguł wykładni systemowej oraz celowościowej, które służą rozstrzyganiu wątpliwości, jakie może nasuwać wykładnia językowa, a w szczególności pozwalają uzasadnić wybór między różnymi możliwościami interpretacji językowej danego zwrotu czy przepisu.

Z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, wynika, że miała ona na celu m.in. uporządkowanie obszaru w zakresie stanowisk i stopni służbowych funkcjonariuszy celnych, w tym stworzenie korpusów stopni służbowych na wzór innych służb mundurowych. Przepisy przejściowe tej ustawy miały zapewnić płynną i transparentną zmianę dotychczasowych stosunków służbowych funkcjonariuszy celnych w stosunki kreowane tą ustawą.

Art. 223 cyt. ustawy został zawarty w Rozdziale 14. zatytułowanym "Przepisy przejściowe". W przepisach art. 223 ust. 2-6 zostały szczegółowo określone zasady przyporządkowania funkcjonariuszy celnych, z uwzględnieniem posiadanych przez nich "przed dniem wejścia w życie ustawy" stopni służbowych, do określonych korpusów, bez pozostawienia tych kwestii uznaniu administracyjnemu. Dotychczasowe stopnie służbowe funkcjonariuszy celnych, określone w art. 8 ust. 1 poprzedniej ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 ze zm.), zostały w tych przepisach przyporządkowane do określonych korpusów.

Przypisania funkcjonariuszy do określonych korpusów ustawodawca nie uzależnił od okresu ich służby, posiadanych kompetencji i doświadczenia, lecz tylko od stopnia, w jakim pełnili służbę "przed dniem wejścia w życie ustawy", a zatem regulacja ta nie miała na celu awansowania funkcjonariuszy z uwzględnieniem dotychczasowego przebiegu służby, lecz tylko płynne przeniesienie ich w realia nowej regulacji prawnej.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że zgodnie z zasadami wykładni systemowej, przepisów prawa nie można interpretować w sposób prowadzący do ich sprzeczności z innymi przepisami, a przy wykładni przepisów należy brać pod uwagę ich miejsce w systematyce wewnętrznej aktu normatywnego. Zawarty w przepisach przejściowych art. 223 ust. 2-6 zwrot "przed dniem wejścia w życie ustawy" musi być zatem interpretowany w taki sam sposób w odniesieniu do wszystkich przepisów przejściowych, w których został użyty w tym artykule. Skoro celem regulacji zawartej w przepisach przejściowych ustawy o Służbie Celnej z dnia 27 sierpnia 2009 r. było zapewnienie płynnej i transparentnej zmiany dotychczasowych stosunków służbowych funkcjonariuszy celnych w stosunki kreowane tą ustawą, to zwrot "przed dniem wejścia w życie ustawy" nie może być odczytywany inaczej, niż jako odnoszący się do momentu bezpośrednio poprzedzającego wejście w życie ustawy. Interpretacja, że chodzi w nim o dowolny okres przed wejściem w życie tej ustawy, prowadziłaby do uznaniowości w zakresie przyporządkowania funkcjonariuszy do określonych korpusów, w zależności od tego, jaki okres służby danego funkcjonariusza, poprzedzający wejście w życie ustawy, kierownik urzędu wziąłby pod uwagę.

Taki sposób rozumienia tego zwrotu, wbrew sugestiom skarżącego, nie prowadzi także do sprzeczności w rozumieniu przepisów przejściowych, zawartych w innych artykułach tej ustawy, w których został on użyty. Przykładowo art. 226 ust. 1omawianej ustawy stanowi, że do funkcjonariusza celnego, który przed dniem wejścia w życie ustawy (czyli do dnia 30 października 2009 r.) rozpoczął i nie zakończył służby przygotowawczej, stosuje się przepisy dotychczasowe, zaś stosownie do treści art. 227 tej ustawy, do postępowań dyscyplinarnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy (czyli do dnia 30 października 2009 r.) stosuje się przepisy Rozdziału 11 ustawy.

W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, że organy orzekające w sprawie przyjmując, że art. 223 ust. 3 pkt 2 cyt. ustawy o Służbie Celnej odnosi się jedynie do funkcjonariuszy celnych, którzy bezpośrednio przed dniem wejścia w życie ustawy zajmowali stanowisko, które wiązało sięz podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, bądź pełnili obowiązki na takim stanowisku, dokonały prawidłowej wykładni tego przepisu.

Przyjęcie odmiennego poglądu oznaczałoby, że każdy funkcjonariusz celny, który – nawet incydentalnie i to na wiele lat przed wejściem w życie ustawy z 2009 r. – zajmował stanowisko, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, bądź pełnił obowiązki na takim stanowisku, powinien być mianowany na stopień służbowy w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. Taka wykładnia omawianego przepisu pozostawałaby w sprzeczności nie tylko z celem tej regulacji, ale nade wszystko w sposób nieuprawniony promowałaby tych funkcjonariuszy celnych, którzy – bez względu na przyczynę – stanowisk tych zostali jednak pozbawieni przed dniem wejścia w życie ustawy, bądź przed tą datą stanowiska te utracili. To zaś wskazuje jednoznacznie, że w art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej mianowanie na stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej ustawodawca zastrzegł jedynie dla tych funkcjonariuszy celnych, którzy w dniu bezpośrednio poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy zajmowali stanowisko, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, bądź pełnili obowiązki na takim stanowisku.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł M.T. reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając go w całości zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 223 ust. 3 pkt. 2 cyt. ustawy o Służbie Celnej poprzez niewłaściwą interpretację oraz błędną wykładnię w zakresie pojęcia "przed dniem wejścia w życie ustawy", a także jego niezastosowanie przy rozstrzyganiu sprawy;
2. naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

• art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez naruszenie obowiązku sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej;
• art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a oraz c w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi skarżącego, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 6, art. 7 oraz art. 8 K.p.a.;
• art. 2 Konstytucji RP poprzez działanie organu wbrew zasadzie demokratycznego państwa prawnego;
• art. 7 Konstytucji RP poprzez brak działania organu państwa na podstawie i w granicach prawa;
• art. 6 K.p.a. poprzez obrazę zasady praworządności przez nieuwzględnienie przepisu prawa powszechnie obowiązującego tj. art. 223 ust. 3 pkt. 2 cyt. ustawy o Służbie Celnej;
• art. 7 oraz art. 77 K.p.a. poprzez wydanie decyzji bez niezbędnego wyjaśnienia stanu faktycznego w postaci zajmowania przez skarżącego stanowiska związanego z podporządkowaniem funkcjonariusza celnego;
• art. 8 K.p.a. poprzez naruszenie zaufania obywatela do organów Państwa przez prowadzenie postępowania z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i decyzji organów obu instancji, a także nakazanie Dyrektorowi Izby Celnej w R. określenie skarżącemu stopnia w korpusie oficerów młodszych i wypłatę zaległej różnicy w dodatku za stopień wraz z odsetkami ustawowymi oraz zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji wykładni systemowej i celowościowej art. 223 ust. 3 pkt 2 omawianej ustawy nie wyjaśnia, co należy rozumieć pod pojęciem "bezpośrednio przed dniem wejścia w życie ustawy", tzn. czy jest to 1, a może 2 lub 3 dni przed dniem 31 października 2009 r. Oznacza to, że organ dokonujący przemianowania stopni służbowych ma swobodę wyboru, jeżeli chodzi o czasookres, na podstawie którego dokona określenia stopnia w korpusie oficerów młodszych, a to z kolei oznacza dowolność rozstrzygnięcia. Przedstawiona przez Sąd wykładnia prowadzi zatem do uznaniowości, którą ten sam Sąd wyklucza.

W ocenie autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji w istocie dokonał wykładni contra legem, albowiem zawarty w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wywód stoi w oczywistej sprzeczności z brzmieniem spornego przepisu. W świetle tego przepisu o określeniu stopnia w korpusie oficerów młodszych decyduje nie tylko stopień, ale także zajmowane stanowisko. Zdaniem skarżącego nie ma również sprzeczności pomiędzy spornym zwrotem zawartym w art. 223 ust. 3 pkt 2 omawianej ustawy a czasokresami wynikającymi ze wskazanych przez Sąd przepisów art. 226 ust. 1 i art. 227 tej ustawy, lecz nie z uwagi na takie samo znaczenie ww. zwrotów, ale dlatego, że dotyczą one różnych okresów czasu. Ponadto ze zwrotów zawartych w ostatnio wymienionych przepisach wynika, że stan o jakich w nich mowa musi trwać do dnia wejścia w życie nowej ustawy. A zatem utożsamianie czasokresu wynikającego ze spornego zwrotu z ww. czasokresami jest nieporozumieniem.

Autor skargi kasacyjnej stwierdził, że w przypadku uznania, iż w sprawie występują wątpliwości, to zgodnie z określoną w art. 8 K.p.a. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, powinny być one rozstrzygane, na korzyść obywateli, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie ważny interes społeczny. W praktyce powinno to oznaczać określenie stopnia w korpusie oficerów młodszych wszystkim funkcjonariuszom celnym (o ile nie spełniają warunku mianowania do korpusu oficerów starszych), którzy w okresie od dnia 15 września 1999 r. do dnia 30 października 2010 r. zajmowali "stanowisko kierownicze" bez względu na długość zajmowania tego stanowiska, a następnie z tej grupy powinna zostać wyselekcjonowana grupa osób po ukończeniu szkolenia, o którym mowa w art. 223 ust. 9 tej ustawy.

Na taki sposób wykładni wskazał Sąd Okręgowy w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 czerwca 2011 r. sygn. VIII Pa 24/11, w którym stwierdził, że "niejednoznaczność i nieprecyzyjność sformułowania "przed dniem wejścia w życie ustawy" użytego przez ustawodawcę w art. 223 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej w żaden sposób nie może obciążać obywatela - funkcjonariusza celnego. Takie bowiem przerzucanie na obywatela konsekwencji być może nawet nie zamierzonego przez ustawodawcę braku precyzji sformułowań ustawowych godziłoby w jedną z fundamentalnych zasad ustroju konstytucyjnego Rzeczypospolitej Polskiej wywodzoną z treści art. 2 Konstytucji - zasadę zaufania obywatela do Państwa". Sąd ten przyjął, że w sytuacji, gdy w tym samym akcie normatywnym ustawodawca posługuje się dwoma różnymi określeniami tj.: "w dniu wejścia w życie ustawy" (art. 222 ust.

1. oraz "przed dniem wejścia w życie" (w art. 223 ust. 3), to z całą pewnością nie miał na myśli tej samej treści. Dla oznaczenia jednakowo brzmiących pojęć używa się bowiem jednakowych określeń i niedopuszczalne jest nadinterpretowanie założeń legislacyjnych przyjętych przez ustawodawcę.

W państwie prawa obywatele mają prawo polegać na tym, co ustawodawca w tekście prawnym rzeczywiście powiedział, a nie na tym co chciał powiedzieć." (L. Morawski, Wykładnia w orzecznictwie sądów. Komentarz, Toruń, 2002r.).

W ocenie autora skargi kasacyjnej nie do zaaprobowania jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, że określenia "przed dniem wejścia w życie", "bezpośrednio przed dniem wejścia w życie", czy też "w dniu wejścia w życie" są tożsame. Takie stanowisko jest bowiem sprzeczne z ujętą w § 10 Zasad techniki prawodawczej, zasadą jednoznaczności. Zgodnie z tą zasadą, różnych pojęć nie oznacza się tymi samymi określeniami. Przepis art. 223 ust. 3 nie wskazuje dodatkowego kryterium odnoszącego się do "bezpośredniości" okresu zajmowania stanowiska, czy pełnienia obowiązków funkcjonariusza celnego.

Zdaniem skarżącego stosując w tej sprawie wykładnię językową uznać należy, że skoro przepis nie precyzuje w jakim dokładnie okresie przed dniem wejścia w życie ustawy funkcjonariusz, o którym mowa w art. 223 powinien był zajmować stanowisko bądź pełnić obowiązki na takim stanowisku, to należy przyjąć, że dotyczy to dowolnego okresu przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie okresu "bezpośrednio przed". Zauważył, że wprawdzie w tej sprawie Sąd pierwszej instancji nie jest związany wyrokiem sądu powszechnego, to jest jednak związany art. 2 Konstytucji, którego zasadną wykładnię przedstawił ten Sąd. Skarżący powołując się na treść art. 32 Konstytucji stwierdził, że nie może ponosić negatywnych konsekwencji dokonania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmiennej wykładni przepisu.

Reasumując skarżący stwierdził, że akt mianowania wynikający z art. 223 cyt. ustawy o Służbie Celnej, w części dotyczącej określenia przynależności danego funkcjonariusza do określonego korpusu Służby Celnej ma charakter deklaratoryjny, ponieważ potwierdza jedynie prawo funkcjonariusza do określenia stopnia służbowego w określonym korpusie, które nie wynika z treści decyzji organu, ale wprost brzmienia przepisu ustawy, który należy interpretować zgodnie z założeniem przyjętym przez racjonalnego ustawodawcę. Przedstawiona przez Sąd pierwszej instancji wykładnia systemowa i celowościowa jest w istocie subiektywnym poglądem wyrażonym przez ten Sąd, a z pewnością nie prowadzi do jednoznacznego wyniku. Utożsamia bowiem sporny zwrot "przed dniem wejścia w życie" ze zwrotem "do dnia wejścia w życie".

Skarżący uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy podał, że wbrew twierdzeniu Sądu pierwszej instancji stan faktyczny sprawy jest sporny. Wskazał, że złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu z treści prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku, sygn. VIII PA 24/11, lecz wniosek ten nie został rozstrzygnięty. Ponadto Sąd pierwszej instancji rozpoznający sprawę nie zastosował przepisów Konstytucji RP i doprowadził do sytuacji, w której został on potraktowany odmiennie, pomimo posiadania tej samej cechy co funkcjonariusz w sprawie o sygnaturze VIII PA 24/11, co stanowiło naruszenie art. 32 Konstytucji RP. Powyższe uchybienia Sądu pierwszej instancji tj. fakt zlekceważenia wykładni sformułowanej przez Szefa Służby Celnej oraz zastosowanie przez Sąd powszechny przepisu Konstytucji wpłynęły na treść rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie, co uzasadnia zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.

W części dotyczącej zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 P.p.s.a. skarżący podniósł, że Sąd pierwszej instancji oddalił skargę, pomimo naruszenia przez organy art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a. Wydane w tej sprawie decyzje, a zwłaszcza ich uzasadnienia zostały oparte na piśmie Szefa Służby Celnej z dnia 28 października 2009 r. nr JSC4/033/5/09/FRD/1578SC. Taka sytuacja podważa sens zasady zaufania do przepisów prawa, gdyż okazuje się, że brzmienie konkretnego przepisu ustawy nie ma znaczenia, gdyż liczy się tylko pogląd jaki sformułuje organ umiejscowiony wyżej w hierarchii.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 8 K.p.a. skarżący podał, że Szef Służby Celnej najpierw wydał pisemne wyjaśnienie (pismo z dnia 10 listopada 2010 r. nr SC6/0681/341/10/9286), z którego jednoznacznie wynika, że uchyli akt mianowania, następnie określi stopień w korpusie oficerów młodszych. Potem publicznie (treść wywiadu) przedstawił swój sposób rozumienia spornego przepisu ustawy o Służbie Celnej (art. 223), z którego również jednoznacznie wynika, iż dokona uchylenia aktu mianowania, po czym orzeka zupełnie odmiennie. Stanowi to naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, a także naruszenie zasady zaufania obywateli do państwa (art. 2 Konstytucji RP).

Zdaniem autora skargi kasacyjnej konsekwencją błędów z zakresu wykładni spornego przepisu cyt. ustawy o Służbie Celnej i przyjętego sposobu prowadzenia postępowania administracyjnego jest uproszczona, dokonana przez organy obydwu instancji z naruszeniem art. 7 K.p.a. ocena materiału dowodowego.

W konkluzji skarżący stwierdził, że Sąd pierwszej instancji uchybił wynikającemu z art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych obowiązkowi kontroli działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, gdyż pominął ocenę sposobu prowadzenia przez organy postępowania administracyjnego z naruszeniem art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji RP, art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 P.p.s.a. w tej sprawie nie występują. Sąd ten kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. Zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Autor skargi kasacyjnej zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r. sygn. akt FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli działania organów celnych nie może odnieść zamierzonego skutku. Zgodnie z art.1 § 1 cyt. ustawy - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. W myśl § 2 art. 1 tej ustawy kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 1 jest przepisem ustrojowym normującym zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne i jako taki nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Może być on skutecznie wskazany jako naruszenie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej jedynie w powiązaniu z konkretnie oznaczonymi przepisami ustawy procesowej (por. wyroki NSA z dnia 26 lutego 2009 r. sygn. akt II FSK 1660/07, z dnia 11 marca 2009 r. sygn. akt II FSK 103/08, z dnia 23 listopada 2010 r. sygn. akt I GSK 445/10).W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 1 §1 cyt. ustawy przepisu tego nie powiązał z żadnym z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji powoduje to nieskuteczność tego zarzutu.

Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt. 1 lit c w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 6, art. 7, art.77 oraz art. 8 K.p.a. Argumentacja autora skargi kasacyjnej w zakresie tego zarzutu sprowadza się do zakwestionowania stanowiska zajętego przez Sąd pierwszej instancji, który nie dopatrzył się naruszenia przez organy celne przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przypomnieć należy, że podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. może być tylko naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem polegającym zaskarżeniu musi zachodzić związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. Takiego zaś naruszenia przepisów postępowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie nie sposób się dopatrzeć.

Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia art.141§4 P.p.s.a. uznać należy, iż jest on niezasadny. Analizując pisemne motywy zaskarżonego wyroku stwierdzić należy, iż spełnia ono wymogi określone w tym przepisie. Okoliczność, że stanowisko zajęte w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez skarżącego nie oznacza, że uzasadnienie nie odpowiada wymogom zawartym w tym przepisie.

Z kolei art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Pp.s.a. stanowi, że Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienia, uchyla je w całości lub w części, jeżeli stwierdzi inne niż dotyczące wznowienia postępowania naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem w przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji nie stwierdził żadnego naruszenia przez organy celne przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a przy rozpoznawaniu sprawy niewątpliwie uwzględnił przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego regulujące postępowanie, w którym wydano zaskarżoną decyzję - czemu dał wyraz w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

Brzmienie cyt. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że obejmuje on wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów prawa procesowego, to najprawdopodobniej zapadłby wyrok o innej treści. Skutecznie można zatem zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenie tego przepisu tylko wówczas, gdyby stwierdził on naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie spełniłby dyspozycji owej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonej decyzji. Jeśli zatem z wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to uznać należy, iż rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją owej normy prawnej i wbrew zarzutowi autora skargi kasacyjnej, wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności zostały wyjaśnione.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaaprobowanie przez Sąd pierwszej instancji stanowiska organów celnych sprowadzającego się do rozumienia zawartego w art. 223 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej sformułowania "funkcjonariusz celny, który przed dniem wejścia w życie ustawy", w ten sposób, że odnosi się ono do stanu faktycznego - zajmowania stanowiska, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, bądź pełnieniem obowiązków na tym stanowisku oraz pełnieniem służby w służbie stałej w stopniu innym niż wymieniony w pkt 1 i w ust. 2 - istniejącego w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej tj. w dniu 31 października 2009 r. nie stanowiło naruszenia art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a.

Natomiast przepis art.145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. stanowi, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia tego przepisu nie powiązał jednak z odpowiednimi przepisami prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez Sąd pierwszej instancji naruszone. Przede wszystkim jednak zarzutu tego nie uzasadnił (art.174 pkt1 P.p.s.a. w zw.

z art.176 P.p.s.a.) Z tego względu ocena przez Sąd drugiej instancji zasadności tego zarzutu nie była możliwa.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jako nietrafny ocenić należy zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji RP.

Zgodnie z art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Z kolei, przyjęta w art. 6 K.p.a. zasada praworządności jest powtórzeniem zasady praworządności przyjętej w Konstytucji RP. W myśl art. 6 K.p.a., organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Działanie na podstawie prawa w postępowaniu administracyjnym obejmuje dwa zasadnicze elementy, a mianowicie ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, Wyd. 11, str. 46 i nast.) W orzecznictwie sądowoadministracyjnym powstałym na tle tego przepisu konsekwentnie przyjmuje się, że podstawę materialnoprawną decyzji administracyjnej może stanowić tylko ustawa bądź przepisy wykonawcze wydane na podstawie i w ramach wyraźnego upoważnienia zawartego w ustawie, które stanowią źródło prawa powszechnie obowiązującego. Zamkniętą listę źródeł prawa powszechnie obowiązującego wyznaczają przepisy rozdziału III "Źródła prawa" Konstytucji RP. Zgodnie z art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji źródłami obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia, a na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego.

Mając powyższe na uwadze, co do zasady należy zgodzić się z poglądem, że wyjaśnienia, instrukcje i pisma resortowe nie należą do źródeł prawa powszechnie obowiązującego, a zatem nie mogą stanowić podstawy dla wydania decyzji administracyjnej. Nie oznacza to jednak, iż organ administracji rozstrzygając indywidualną sprawę administracyjną, przy wykładni przepisów prawnych budzących wątpliwości nie może w ogóle posługiwać się wskazówkami interpretacyjnymi organów nadrzędnych, a zwłaszcza organów centralnych. Tak sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Stanowisko Szefa Służby Celnej zawarte w piśmie z dnia 28 października 2009 r. nr JSC4/033/5/09/FRD/1578SC miało bowiem charakter wyjaśniający. Dodatkowo zauważyć należy, iż ustawodawca zobowiązując kierownika urzędu do przemianowania funkcjonariuszy na nowe stopnie służbowe przedstawił jedynie ogólny katalog przesłanek, jakimi powinien posługiwać się organ przy dokonywaniu przedmiotowych aktów mianowania. W art. 223 ust. 7 omawianej ustawy wskazał, że określenie stopni służbowych, o których mowa w ust. 2-6, uzależnione jest od okresu służby w Służbie Celnej albo zatrudnienia w administracji celnej lub skarbowej oraz posiadanego doświadczenia i wykształcenia w sprawach z zakresu zadań Służby Celnej. Powyższe kryteria nie zostały zmienione a jedynie uściślone przez Szefa Służby Celnej działającego na podstawie art. 10 ust. 3 pkt. 1 i 3 ustawy. Wyjaśnienia Szefa Służby Celnej i opracowane przez niego kryteria punktowe zmierzały do ustalenia jednolitych, jawnych, czytelnych oraz bardziej szczegółowych zasad przy dokonywaniu mianowania funkcjonariuszy na stopnie służbowe na podstawie art. 223 cyt. ustawy o Służbie Celnej. To, że były one stosowane pomocniczo w procesie transformacji, oprócz ogólnego katalogu określonego przez ustawodawcę, nie oznacza jeszcze, że to one stanowiły podstawę materialnoprawną podejmowanych decyzji. W sprawie jest bowiem niesporne, że decyzje także w przedmiocie mianowania skarżącego na nowy stopień służbowy zostały wydane na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Nie można zatem twierdzić, że organy administracji naruszyły zasadę praworządności wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP i art. 6 K.p.a., a w konsekwencji także zasadę demokratycznego państwa prawnego, o której mowa w art. 2 Konstytucji RP. Z tych względów zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji powołanych przepisów przez nieuchylenie decyzji organów administracji, które miały być wydane z naruszeniem powołanych przepisów, uznać należy za bezpodstawny. Z kolei, odnosząc się do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 8 K.p.a. stwierdzić należy, iż wprawdzie publiczne wypowiedzi Szefa Służby Cywilnej nie mają znaczenia dla wyniku sprawy, aczkolwiek w świetle zapadłych decyzji o odmiennej treści podważają zasadę zaufania obywateli do organów państwa. Są to w każdym razie wypowiedzi, które nie wiążą sądów w zakresie wykładni prawa i nie wpływają na ocenę legalności decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej przez jego błędną wykładnię i niezastosowanie w tej sprawie. Zgodnie z tym przepisem funkcjonariuszowi celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy zajmował stanowisko, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, bądź pełnił obowiązki na tym stanowisku oraz pełnił służbę w służbie stałej w stopniu innym niż wymieniony w pkt 1 i w ust. 2, określa się stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej.

Istota tego zarzutu sprowadza się do wyjaśnienia, czy użyte w powołanym przepisie pojęcie " przed dniem wejścia w życie ustawy ‘’ oznacza czas bezpośrednio poprzedzający wejście w życie nowych przepisów prawnych, czy też odnosi się ono do dowolnego okresu poprzedzającego wejście w życie ustawy.

Zauważyć należy, iż sformułowanie "przed dniem wejścia w życie ustawy" nie precyzuje konkretnej daty, z jaką wiąże się dalej uregulowany skutek. Może zatem oznaczać czas bezpośrednio (który to zwrot także nie jest pojęciem "ostrym", a więc zarówno dzień wejścia w życie ustawy, jak i dni bardziej odległe w przeszłości) poprzedzający dzień, w którym wchodzi ona w życie, jak też wcześniejszy - dzień, dwa i dalej, przedtem. Wieloznaczność tej konstrukcji gramatycznej prowadzi do wniosku, iż zwrot ten jest na tyle nieprecyzyjny, że wbrew stanowisku skarżącego wykładnia językowa jest niewystarczająca dla ustalenia jego sensu i znaczenia.

Z tego względu stwierdzić należy, iż Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że niezbędne jest odwołanie się do innych metod wykładni.

Przy dokonywaniu wykładni systemowej omawianego przepisu ustawy o Służbie Celnej trafnie wskazał, że znalazł się on w rozdziale "Przepisy przejściowe". Istota tego rodzaju przepisów polega na tym, że odnoszą się one do stosunków prawnych zastanych w momencie wprowadzenia w życie nowej regulacji prawnej i mają na celu ich uregulowanie w świetle wchodzących w życie nowych przepisów prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 544/06, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zawierają one reguły intertemporalne, czyli reguły prawne służące rozgraniczeniu czasowych zakresów zastosowania i normowania reżimów dawnego i nowego prawa oraz określaniu wpływu nowej regulacji na stany faktyczne, stosunki prawne oraz skutki powstałe i trwające pod rządami dotychczasowej regulacji (Marcin Kamiński w: Prawo administracyjne intertemporalne. Warszawa 2011 r., str. 563). Generalnie ich rolą jest uporządkowanie zastanych w dniu wejścia w życie nowej ustawy stosunków prawnych i wprowadzenie ich pod rządy nowego aktu prawnego, w szczególności określenie sposobu i trybu załatwienia spraw dotąd niezakończonych, ewentualne utrzymanie dotychczasowych instytucji prawnych zniesionych przez nowe przepisy, zachowanie uprawnień i obowiązków oraz utrzymanie w mocy dotychczasowych przepisów wykonawczych (§ 30 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz. U. Nr 100, poz.908). Z uwagi na praktyczne trudności (brak niespornych reguł interpretacyjnych) oraz możliwości wieloznacznej interpretacji formułuje się do ustawodawcy postulat rozstrzygania tych kwestii (i to w sposób jednoznaczny), bowiem brak uczynienia tego skutkuje rozwiązaniem problemu przez organy i podmioty stosujące prawo, w tym zwłaszcza orzecznictwo sądowe (Sławomira Wronkowska, Komentarz do zasad techniki prawodawczej. Warszawa, 2004 r., str.81). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego rozważając sporne zagadnienie, należy mieć na względzie systematykę i przepisy danej ustawy. Interpretacja przepisu zależna jest bowiem od każdorazowej specyfiki konkretnej regulacji prawnej.

Z tego względu wskazać należy na pierwszy z przepisów umieszczony w rozdziale "Przepisy przejściowe"- art. 222 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej.

Przypisuje on funkcjonariuszom celnym pełniącym służbę w dniu wejścia w życie ustawy przymiot funkcjonariuszy w rozumieniu nowej ustawy. W tym zakresie jest to przepis nadrzędny w tej części ustawy, zaś dalsze przepisy są jego konsekwencją i mają na celu uszczegółowienie treści nowych stosunków służbowych funkcjonariuszy celnych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego posłużenie się w art. 222 ust. 1 tej ustawy zwrotem "w dniu wejścia w życie ustawy" nie przesądza o celowym znaczeniowym rozróżnieniu go od zwrotu "przed dniem wejścia w życie ustawy" zastosowanym w dalszych przepisach. Brak było bowiem podstaw do zastosowania w tym przepisie innego sformułowania, skoro tylko funkcjonariusz pełniący służbę w dniu 31 października 2009 r. mógł być nadal funkcjonariuszem pod rządami nowej ustawy. Ponadto użycie zwrotu "w dniu wejścia w życie ustawy" w art. 223 ustawy o Służbie Celnej nie miałoby uzasadnienia, albowiem w tej dacie stosunek służbowy o nowej treści został już wykreowany. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że przepis ten mógł obejmować tylko stany sprzed tej daty. Z kolei art. 222 ust. 3 tej ustawy, rozwijając tę kwestię, stanowi o przedstawieniu pisemnej propozycji określającej miejsce pełnienia służby, stanowisko i uposażenie, tym funkcjonariuszom, o których mowa w ust.

1. Zagadnienia te nie są tożsame ze stopniem i korpusem, toteż nie może być poczytane a priori za wadę użycie innego sformułowania w przepisach dotyczących obu tych materii. Podobnie zresztą jak specyfika regulacji uzasadnia zastosowanie przyjętego zwrotu przykładowo w art. 226 ust. 1-3, art. 227, art. 228, art. 231 ust.

1. W art. 223 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej zakreślono miesięczny termin do dokonania mianowania na stopnie służbowe, wedle reguł zawartych w ust. 7 tego przepisu. Przy czym określony stopień generalnie implikuje przydział do danego korpusu. Pierwszy przydział do korpusu miał być dokonany w oparciu o przepisy przejściowe, a więc na zasadzie szczególnej regulacji, wedle ściśle określonych zasad zawartych w ust. 2, 3, 4, 5 i 6 tego przepisu. Ustalając treść stosunku służbowego w tym przedmiocie, nie można zaakceptować poglądu, że rolą kierowników urzędów było poszukiwanie w karierze funkcjonariuszy okresów służby uprawniających do zaliczenia do określonego korpusu. Nie takie było bowiem ratio legis przywołanych przepisów. Intencją ustawodawcy było wydanie decyzji porządkującej zastany stan faktyczny na dzień wejścia w życie nowej regulacji.

Istota podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej sprowadza się do zakwestionowania dokonanej przez Sąd administracyjny pierwszej instancji wykładni tego przepisu odmiennej od tej której dokonał sąd powszechny w sprawie o sygnaturze VIII Pa 24/11. Tymczasem naruszenia tego przepisu nie można upatrywać w odmiennej wykładni przepisów prawa dokonanej przez sądy administracyjne. Podkreślić należy, że na interpretację spornych przepisów nie mogło mieć wpływu wcześniejsze, odmiennie wykładające sporne normy orzeczenia sądu powszechnego, gdyż sądy w Polsce są niezawisłe i mają prawo do odmiennej oceny faktów i prawa. Stan taki nie jest oczywiście pożądany, aczkolwiek w sytuacji stanowienia prawa wymagającego szczególnych zabiegów interpretacyjnych, taki skutek jest łatwy do przewidzenia. Orzeczenia sądów powszechnych nie mają w sprawie niniejszej przesądzającego znaczenia. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela zajętego przez sądy powszechne odmiennego stanowiska w tym przedmiocie. Tym bardziej, że w powołanym przez skarżącego uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt VIII Pa 24/11, wskazując na prymat wykładni językowej, stwierdził niejasność regulacji i brak sprecyzowania co należy rozumieć pod pojęciem "przed dniem wejścia w życie ustawy", dopuszczając więc możliwość różnorodnego jego rozumienia, lecz nie poddając go dogłębnej ocenie.

W konsekwencji nietrafny okazał się także zarzut naruszenia art. 7K.p.a.

i art. 77 K.p.a. poprzez wydanie decyzji bez niezbędnego wyjaśnienia stanu faktycznego w postaci zajmowania przez skarżącego stanowiska związanego z podporządkowaniem funkcjonariusza celnego. W dacie wejścia w życie ustawy M.T. zajmował stanowisko inspektora celnego i posiadał stopień służbowy rewidenta celnego i art. 223 ust. 3 pkt 2 omawianej ustawy nie miał do niego zastosowania.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu.