Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 30 stycznia 2015 r., (sygn. akt II SA/Sz 1309/14) odrzucił skargę J. M. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie usunięcia punktów karnych z ewidencji kierowców.
Powyższe postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
J. M., wnioskiem z dnia [...] października 2013 r., zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. o usunięcie z rejestru punktów karnych przyznanych za wykroczenie z dnia [...] września 2012 r. Jednocześnie J. M. zwrócił się o uwzględnienie w rejestrze punktów karnych, prowadzonym dla jego osoby faktu, że w dniu [...] września 2013 r. odbył szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
W odpowiedzi na wniosek, Komendant Wojewódzki Policji w S., pismem z dnia [...] października 2013 r. - doręczonym wnioskodawcy w dniu [...] października 2013 r. - wskazał, że z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego usunięto wyrok Sądu Rejonowego w G. oraz przypisane do rozstrzygnięcia punkty. Odnosząc się do kwestii wskazywanego przez wnioskodawcę szkolenia organ stwierdził, że odbyło się ono w dniu [...] września 2013 r., a więc już po popełnieniu przez wnioskodawcę naruszeń za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby liczbę 24. Tym samym liczba [...] punktów z tytułu odbytego szkolenia nie mogła zostać odliczona w ewidencji.
J. M., po uprzednim złożeniu zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. w przedmiocie załatwienia w drodze decyzji jego wniosku z dnia [...] października 2013 r., w części dotyczącej usunięcia z ewidencji kierowców punktów karnych.
Wyrokiem z dnia 24 lipca 2014 r., sygn. akt II SAB/Sz 60/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił ww. skargę wskazując, że z chwilą wpływu wniosku skarżącego do Komendy Wojewódzkiej Policji powstał, po stronie organu, obowiązek ustosunkowania się do jego treści i podjęcie przewidzianych prawem działań, mających na celu rozstrzygnięcie sprawy. Organ ten dokonał zaś wskazanej czynności – rozumianej jako czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a." - w piśmie z dnia [..] października 2013 r. Nie pozostawał zatem w bezczynności.
Pismem z dnia [...] września 2014 r., J. M., powołując się na ww. wyrok, wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez czynność odmowy zmniejszenia liczby punktów karnych o [...] pkt w związku z odbytym szkoleniem kierowców.
W odpowiedzi na wezwanie, doręczonej wnioskodawcy w dniu [...] października 2014 r., organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.
W dniu 20 listopada 2014 r., J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. – odmowę usunięcia z ewidencji kierowców punktów karnych w związku z odbytym dodatkowym szkoleniem kierowców.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w S. wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że skarżący nie wyczerpał prawem przepisanej procedury do jej wniesienia.
Odrzucając skargę – na podstawie 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał ją za niedopuszczalną.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd Wojewódzki – powołując się na treść art. 52 § 3 oraz art. 53 § 3 P.p.s.a. - stwierdził, że skarżący, przed wniesieniem przedmiotowej skargi był zobligowany - w terminie czternastu dni od dnia, w którym dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o dokonanej czynności – wezwać Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. do usunięcia naruszenia prawa, czego jednak nie uczynił.
Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, powołany wyżej czternastodniowy termin rozpoczął bieg od daty doręczenia skarżącemu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wydanego w dniu 24 lipca 2014 r., w sprawie o sygn. akt II SAB/Sz 60/14, które nastąpiło w dniu [...] sierpnia 2014 r. Do tego bowiem czasu skarżący działał w przekonaniu, że winna być wydana decyzja administracyjna o odmowie wykreślenia punktów. Wątpliwości na tym tle ostatecznie dopiero rozstrzygnął ww. wyrok, w którym Sąd przesądził, że pismo organu z dnia [...] października 2013 r. stanowi rozstrzygnięcie sprawy z wniosku skarżącego z dnia [...] października 2013 r. i jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., podlegającym zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa.
Skierowanie zatem przez J. M. do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa dopiero w dniu [...] września 2014 r. nastąpiło po upływie wskazanego w art. 52 § 3 P.p.s.a. terminu i musiało skutkować odrzuceniem wniesionej przez niego skargi.
J. M. w skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższe postanowienie w całości, zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie:
- - naruszenie art. 53 § 2 i 3 P.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i uznanie, iż skarżący nie dochował terminu do złożenia skargi w przedmiotowej sprawie
- - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, iż skarżący nie dochował terminu do złożenia skargi na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący kasacyjnie wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skarżący kasacyjnie w dniu [...] października 2013 r. złożył wniosek m.in. o usunięcie z ewidencji kierowców punktów karnych naliczonych za popełnione wykroczenie drogowe. W odpowiedzi, pismem z dnia [...] października 2013 roku Komendant Wojewódzki Policji w S. odmówił wykreślenia ww. punktów. Pismem z dnia [...] listopada 2013 roku wnioskodawca zwrócił się do organu o wydanie decyzji administracyjnej w zakresie odmowy wykreślenia punktów karnych. Odnosząc się do tego pisma organ w piśmie z dnia [...] grudnia 2013 roku nie podzielił stanowiska skarżącego, wskazując, że wykreślenie punktów jest tylko czynnością materialno - techniczną i nie wymaga wydanie w tym przedmiocie decyzji administracyjnej, jak również nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej.
Mając powyższe na uwadze skarżący po wcześniejszym wniesieniu zażalenia – na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. – złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność organu, która następnie wyrokiem z dnia 24 lipca 2014 r. (sygn. II SAB/Sz 60/14) została przez ten Sąd oddalona.
Zdaniem skarżącego kasacyjnie, wydanie ww. wyroku wymagało ponownego działania w oparciu o "art. 50 § 2 i 3" P.p.s.a.
Skarżący kasacyjnie podkreślił, że – wbrew twierdzeniom Sądu Wojewódzkiego – dochował terminu do złożenia skargi. Zaznaczył przy tym, że o czynności organu wiedział już przed doręczeniem ww. wyroku. Skarżący z ostrożności zaś złożył ponowne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przy założeniu, że czynność taka jest czynnością materialno-techniczną. Przyjmując inny pogląd właściwie już od pisma z dnia {...] listopada 2013 roku, w którym skarżący wzywał do wydania decyzji administracyjnej w sprawie należałoby liczyć termin do złożenia skargi.
Skarżący kasacyjnie podkreślił, że w uzasadnieniu powoływanego wyżej wyroku nie badano zasadności podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Brak było więc jakiegokolwiek rozstrzygnięcia a nawet sugestii w zakresie jego formy. Dlatego też pismem z dnia [...] września 2014 r. złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi Komendant Wojewódzki Policji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, iż brak było podstaw do wykreślenia punktów na skutek odbytego szkolenia. Stanowisko to wpłynęło do skarżącego w dniu [...] października 2014 roku. Skarga zaś została złożona, w dniu [...] listopada 2014 roku. Stąd jej termin został zachowany.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej, które okazały się nie tylko nieusprawiedliwione, lecz nie zostały również prawidłowo sformułowane.
Podniesione w skardze kasacyjne zarzuty muszą bowiem obejmować przepisy, które – zdaniem skarżącego kasacyjnie – zostały naruszone, czego w przypadku kwestionowania ustaleń faktycznych Sądu Wojewódzkiego, skarżący kasacyjnie nie uczynił, i co w konsekwencji skutkowało brakiem możliwości odniesienia się do tego zarzutu przez Sąd Kasacyjny.
Powoływanie się ponadto przez skarżącego kasacyjnie na treść art. 53 § 3 P.p.s.a. jest o tyle niezrozumiałe, że przepis ten reguluje kwestie określenia terminów wniesienia skarg przez prokuratora, Rzecznika Praw Obywatelskich i Rzecznika Praw Dziecka. Skarżący kasacyjnie nie jest natomiast żadnym z tych podmiotów.
Rozważając z kolei zasadność zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 53 § 2 P.p.s.a. przez pryzmat oceny wniesienia w niniejszym przypadku skargi w zakreślonym do dokonania tej czynności terminie, trzeba wskazać, że zgodnie z tym przepisem w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
W świetle ww. przepisu, terminowe wniesienie skargi w niniejszym przypadku było zatem uzależnione od skutecznego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Biorąc zaś pod uwagę, że przedmiotem wniesionej przez J. M. skargi była czynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., zastosowanie w niniejszym przypadku odnajdował art. 52 § 3 tego aktu według którego jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że bez względu na to, czy wspomniany termin należało liczyć od dnia doręczenia skarżącemu kasacyjnie pisma z dnia [...] października 2013 r. ([...] października 2013 r.), czy też – jak stwierdził Sąd I instancji - od daty doręczenia wydanego w sprawie rozpoznawanej pod sygnaturą akt sygn. II SAB/Sz 60/14 wyroku z dnia 24 lipca 2014 r. ([...] sierpnia 2014 r.), skierowanie do organu w dniu [...] września 2014 r. lub wcześniej w dniu [...] listopada 2013 r. wezwania do usunięcia naruszenia prawa było czynnością spóźnioną. W konsekwencji zaś uniemożliwiało skuteczne wniesienie skargi na powyższą czynność organu, co z kolei musiało skutkować odrzuceniem tego pisma – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Uznając zatem, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji postanowienia.