Uzasadnienie
ZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 grudnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. C. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] wydane na podstawie art. 135r ust. 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 i. o Policji –(Dz. U z 2002 r. Nr 7, poz.
58. z późn. zm.), którym utrzymano w mocy postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] odmawiające wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego orzeczeniem Komendanta Głównego Policji dnia 21 lutego 2000 r., o uznaniu sierż. Z. C. winnym popełnienia przewinienia i wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, połączonej z karą zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 12 miesięcy.
W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji wskazał, iż orzeczeniem Komendanta [...] Policji w Warszawie z dnia 21 grudnia 1999 r. utrzymanym w mocy orzeczeniem Komendanta Głównego Policji z dnia 21 lutego 2000 r., sierż. Z. C. został uznany winnym popełnienia przewinienia i ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby, połączoną z karą zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 12 miesięcy za to, że w dniu 16 października 1999 roku, ok. godz. 3.25 w [...] na ulicy [...], znajdując się w stanie nietrzeźwości (1,7 %0 we krwi), kierował samochodem osobowym m-ki Volkswagen Jetta, rej. [...], czym naruszył przepis określony w art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń.
Z. C. wnioskiem z dnia 23 października 2003 r., powołując się na art. 145a k.p.a., wystąpił do Komendanta Głównego Policji o wznowienie prawomocnie zakończonego postępowania dyscyplinarnego z uwagi na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2002 r. (sygn. akt K 36/00) stwierdzający o niezgodności art. 139 ust. 2 ustawy o Policji w części dotyczącej postępowania dyscyplinarnego z Konstytucją RP.
Komendant Główny Policji zaskarżonym postanowieniem odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego, wobec uchybienia przez zainteresowanego terminowi do żądania wznowienia postępowania dyscyplinarnego.
Powyższe orzeczenie organu w ocenie Sądu I instancji zasługuje na akceptację, bowiem wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2002 r. sygn. akt K 36/00, stwierdzający niezgodność z Konstytucją art. 139 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, został opublikowany w Dzienniku Ustaw z dnia 23 października 2002 r. W tym też dniu nastąpiło wejście w życie tego orzeczenia. Zgodnie z art. 145a § 2 kpa termin do wznowienia postępowania w tej sprawie z powodu wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny upłynął w miesiąc po publikacji orzeczenia. Skarżący wniósł skargę o wznowienie w dniu 23 października 2003 r., a więc uchybił on terminowi przewidzianemu w omawianym przepisie.
Mając powyższe okoliczności na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił wniesioną skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik skarżącego Z. C. adwokat E. Z. stwierdzając, iż zaskarża wyrok w całości i jako podstawę skargi kasacyjnej wskazał "art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych".
W skardze kasacyjnej po przytoczeniu uzasadnienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącego adwokat E. Z. stwierdził, iż nie można podzielić argumentacji tegoż Sądu w kontekście zasad wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Pełnomocnik skarżącego wskazał, iż organy administracji publicznej mają obowiązek:
Po pierwsze, udzielania stronie informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Obowiązek ten wynika z pierwszej normy prawnej zawartej w art. 9 Kpa. Naruszenie tej zasady przejawia się w odmowie udzielenia informacji stronie oraz w nienależycie udzielonej informacji, poprzez udzielenie informacji niejasnej lub błędnej oraz udzielenie informacji niewyczerpującej, tj. takiej, która pomija okoliczności faktyczne i prawne, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy. Skutki prawne udzielenia nieprawidłowej informacji nie powinny obciążać strony.
Drugim obowiązkiem organu administracji publicznej jest obowiązek organu czuwania "nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek".
W ocenie pełnomocnika strony skarżącej w postępowaniu dotyczącym Z. C. organ administracji uchybił zasadzie wynikającej bezpośrednio z treści art. 9 k.p.a.. Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie zauważył, iż Kodeks postępowania administracyjnego nie precyzuje pojęcia "wejścia w życie" orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, a skoro tak to Komendant Główny Policji powinien rozbieżności w interpretacji przepisów rozstrzygać na korzyść strony zgodnie z zasadami obowiązującymi w Kpa. Skoro tego nie uczynił i nie wskazał Z. C. odpowiedniego trybu rozpatrzenia jego wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego to obarczył swoją decyzję wadą kwalifikowaną uniemożliwiającą pozostawienie jej w obrocie prawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 ustawy, (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak) to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie trzeba stwierdzić, iż jest ona pozbawiona całkowicie podstaw, a jej treść uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu merytoryczne odniesienie się do trafności zaskarżonego wyroku.
Wprawdzie wnosząc skargę kasacyjną pełnomocnik strony skarżącej przytoczył przepis art. 174 pkt 1, ale błędnie przy tym wskazał, iż jest to przepis "ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych". Gdyby nawet przyjąć, że przez nieuwagę zawarto zapis dotyczący "ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych", zamiast powołania ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to w dalszej części skargi kasacyjnej nie został wskazany żaden przepis prawa materialnego, którego naruszenie zarzucałaby wniesiona skarga kasacyjna przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.
Tymczasem zgodnie z art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt2). To obowiązkiem autora skargi kasacyjnej w przypadku oparcia tej skargi na art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest wskazanie, jaki konkretny przepis prawa materialnego naruszony został przez Sąd i w czym strona skarżąca upatruje jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.
Fakt, że w skardze kasacyjnej przedstawiono zarzuty skierowane do organu, a wynikające w ocenie pełnomocnika skarżącego z uchybienia przez organ dyspozycji zawartej w przepisie art. 9 k.p.a. w żadnym wypadku nie może być przyjęte za skuteczne zakwestionowanie zaskarżonego wyroku, bowiem istota skargi kasacyjnej polega na tym, że przedmiotem tej skargi jest właśnie wyrok Sądu I instancji. Przytoczenie zarzutu naruszenia przez organ art. 9 k.p.a. polegające na braku pouczenia strony o możliwości usunięcia z obrotu prawnego kwestionowanego orzeczenia z jednoczesnym stwierdzeniem, iż skarżący zgadza się z poglądem Sądu, nie może być uznane jako przytoczenie podstaw kasacyjnych w rozumieniu art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Ze wskazanych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił na mocy art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.