Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 12/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę Gminy B. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie odwołania z funkcji dyrektora szkoły.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, iż w dniu 28 sierpnia 2009 r. Wójt Gminy B. wydał zarządzenie Nr [...] w sprawie odwołania z dniem 28 sierpnia 2009r. D. T. ze stanowiska Dyrektora Szkoły Podstawowej w O., wskazując jako podstawę prawną art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. Nr 256 z 2004 r. ze zm.).
Dnia 15 października 2009 r. Wojewoda Kujawsko –Pomorski na podstawie art. 91 ust. 2 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142 z 2001 r., poz. 1591 ze zm.) wszczął postępowanie nadzorcze i w dniu 3 listopada 2009 r. w oparciu o ww. przepis wydał rozstrzygnięcie nadzorcze nr [...] stwierdzające nieważność ww. zarządzenia.
Wskazał, że choć Wójt Gminy B. nie nazwał wprost wydanego aktu o odwołaniu D. T. ze stanowiska dyrektora zarządzeniem, to w istocie jest ono tego rodzaju aktem i dlatego podlega nadzorowi Wojewody.
W ocenie organu nadzoru doszło do rażącego naruszenie art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty i dlatego należało stwierdzić nieważność zarządzenia Wójta Gminy B..
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniósł Wójt Gminy B. wskazując, że rozstrzygnięcie zostało podjęte z przekroczeniem granic kompetencji i tym samym w sposób jaskrawy narusza sformułowaną w art. 7 Konstytucji zasadę demokratycznego podziału władz i narusza ustawowo gwarantowaną samodzielność gminy, jest więc z mocy ustawy nieważne ze względu na rozstrzygnięcie o charakterze administracyjnym przyjęte w sprawie mającej charakter sprawy z zakresu prawa pracy i dlatego winno zostać uchylone.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie wywodząc, że nie wykroczył poza swoje kompetencje i nie naruszył Konstytucji.
Wydając zaskarżony wyrok Sąd I instancji podniósł, iż analiza treści pisma Wójta Gminy B. z dnia [...] sierpnia 2009 r. – Nr [...] prowadzi Sąd do jednoznacznego wniosku iż mimo, że nie nosi ono miana zarządzenia, to niewątpliwie w istocie swej ma ono wszelkie cechy zarządzenia.
Sąd I instancji podał, że poza sporem jest, iż sprawa odwołania Dyrektora Szkoły Podstawowej w miejscowości O., czyli kierownika gminnej jednostki organizacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, z dotychczas pełnionej funkcji należy do zagadnień z dziedziny i przepisów prawa pracy.
Podkreślił jednak, że legitymacja do nawiązywania i rozwiązywania stosunków pracy przez organ gminy (w rozpatrywanej sprawie Wójta) wynikająca z przepisów prawa, znalazła swoją regulację w ustawie z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Zgodnie z przepisami tej ustawy odwołanie ze stanowiska dyrektora gminnej jednostki organizacyjnej należy rozumieć jako sprawę publiczną o znaczeniu lokalnym. Wniosek taki można wysnuć na podstawie art. 6 tej ustawy, zgodnie z którym do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, które nie zostały zastrzeżone na rzecz innych podmiotów. O ile więc ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzyganie w tych sprawach należy do gminy.
Ponadto zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy, wśród których znajdują się m.in. sprawy edukacji publicznej (art. 7 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy o samorządzie gminnym). Zgodnie z tą ustawą w celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne (art. 9), których to kierowników może zwalniać i zatrudniać wójt. Jego kompetencje w tym zakresie wynikające z zadań organu gminy, zawarte zostały w art. 30 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy o samorządzie gminnym. Przepis ten expressis verbis stanowi, że do zadań wójta należy w szczególności zatrudnianie i zwalnianie kierowników gminnych jednostek organizacyjnych.
Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że zwolnienie przez wójta kierownika i gminnej jednostki organizacyjnej, stanowiło sprawę publiczną o znaczeniu lokalnym, a więc należącą do zakresu działania gminy, w rozumieniu art. 6 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.
Wyjaśnił, iż ustawa o samorządzie gminnym, w art. 85 stanowi, że nadzór nad działalnością gminny sprawowany jest na podstawie kryterium zgodności z prawem. Organy nadzoru do których należy wojewoda, mogą wkraczać w działalność gminną tylko w przypadkach określonych ustawami. Jest to niewątpliwie bardzo szeroki katalog spraw. Ustawodawca nie precyzuje ustawami z jakiej gałęzi prawa lub jakiej dziedziny prawa jest przy nadzorze ograniczony wojewoda.
W ocenie Sądu I instancji, gdy Wojewoda Kujawsko -Pomorski pozyskał - co wynika z akt - informację w rozpatrywanej sprawie, że zostały naruszone przez Wójta Gminy B. przepisy prawa, z mocy art. 85 i art. 87 ustawy o samorządzie gminnym, miał prawo co więcej miał także i ustawowy obowiązek wdrożyć postępowanie nadzorcze w celu zbadania sprawy. Dodał, że Wojewoda Kujawsko - Pomorski wydając zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze w rozpatrywanej sprawie nie naruszył właściwości kompetencyjnej. Mimo, iż zarządzenie Wójta Gminy B. stanowiło oświadczenie woli pracodawcy o odwołaniu pracownika ze stanowiska, było - co istotne- jednocześnie aktem administracyjnym podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej. Stąd należy wywieść obowiązek organu nadzoru do zbadania treści zarządzenia oraz sposobu jego podjęcia pod kątem zgodności z prawem i ostatecznej jego oceny, czy nie doszło do naruszenia prawa materialnego i proceduralnego.
Według art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym "Uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały i lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90". Przepis ten z kolei określa także sposób wykonywania nadzoru oraz skutek prawny stwierdzenia nieważności uchwały czy zarządzenia. Organ nadzoru ma obowiązek stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia, które w sposób istotny naruszają prawo.
Zdaniem Sądu zarządzenia dotyczące odwołania pracownika z dotychczas pełnionej funkcji podlegają nadzorowi pod względem legalności, ponieważ z treści art. 90 i art. 91 przywoływanej ustawy o samorządzie gminnym nie można wywieść, że zarządzenia wójta (burmistrza), poza porządkowymi, nie podlegają nadzorowi.
Sąd wojewódzki powołał uchwałę Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 września 1994 r., W. 10/93, OTK ZU 1994, Nr 2, poz. 46), w której Trybunał stwierdził, że "akty prawne (uchwały) organów gminy odpowiadające prawnej charakterystyce aktów administracji, nawet jeżeli mają na celu wywołanie skutków w sferze prawa cywilnego, mogą być kontrolowane i kwestionowane w trybie nadzoru, w rozumieniu przepisów rozdziału 10 ustawy o samorządzie gminnym." W tej samej uchwale Trybunał Konstytucyjny wyraził na pogląd, że "jeżeli akt woli organu gminy otrzymał formę prawną aktu władczego wydawanego na podstawie przepisów -m.in. kompetencyjnych - prawa administracyjnego, to niezależnie od charakteru kształtowanych nim stosunków prawnych oraz ewentualnych skutków -także w dziedzinach regulowanych prawem cywilnym - podlega procedurze nadzoru zwanego administracyjnym".
Rozstrzygnąwszy kwestię kompetencyjną Wojewody jako organu nadzorczego Sąd I instancji stwierdził, że stosownie do treści przepisów art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy.
Z akt sprawy wynika natomiast, że otrzymawszy informacje o wydaniu przedmiotowego zarządzenia przez Wójta Gminy B. Wojewoda zwrócił się do Wójta o dodatkowe informacje. Następnie Wojewoda Kujawsko -Pomorski pismem z dnia 15 października 2009 r. zawiadomił Wójta Gminy B. o wszczęciu postępowania nadzorczego. Wójt Gminy B. pismem z dnia 19 maja 2009 r. zwrócił się do Kuratora Oświaty o opinię, o której mowa w ww. przepisie art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty. Kujawsko-Pomorski Kurator Oświaty z zachowaniem 5 - dniowego terminu ustawowego wydał negatywną opinię pismem z dnia 27 maja 2009 r. (błędnie wpisany w nagłówku opinii miesiąc czerwiec). Kurator Oświaty uzasadniając swoje negatywne stanowisko wskazała, że w świetle art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty przyczyną odwołania nauczyciela ze stanowiska kierowniczego bez wypowiedzenia, jest szczególnie uzasadniony przypadek, musi to być okoliczność, która uniemożliwia nauczycielowi sprawowanie funkcji z przyczyn od niego niezależnych lub leżących po jego stronie powodując, że placówka zostaje pozbawiona kierownictwa, co uniemożliwia jej funkcjonowanie, a że taka sytuacja w niniejszym przypadku nie zachodzi.
Pomimo negatywnej opinii Wójt Gminy B. zarządzeniem z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] odwołał Danutę Tyraj ze stanowiska Dyrektora Szkoły Podstawowej w O.. Następnie pismem z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...] poinformował odwołaną, że wycofuje to zarządzenie, stwierdzając jedynie, że na obecnym etapie postępowania nie ma ono zastosowania.
W świetle przedstawionych rozważań Sąd wojewódzki podniósł, że powyższa opinia Kuratora Oświaty z dnia 27 maja 2009 r. została już raz wykorzystana w związku z odwołaniem Dyrektora Szkoły w dniu 25 czerwca 2009 r. Raz pozyskana opinia, o której mowa w art. 38 wykorzystana tylko w postępowaniu na użytek którego została pozyskana nie może być wielokrotnie wykorzystywana. Nie jest bowiem dopuszczalna sytuacja, że jedna i ta sama opinia będzie służyła jako podstawa do odwołania dyrektora szkoły kilkakrotnie w kolejnych postępowaniach, tym bardziej że kolejne zarządzenie o odwołaniu Dyrektora Szkoły będące przedmiotem niniejszej sprawy zostało wydane po upływie znacznego czasu od dnia uzyskania opinii, a Wójt Gminy B. w każdym ze swoich aktów jako szczególnie uzasadniony przypadek odwołania wskazywał na odmienne okoliczności.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Wójt Gminy B..
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę przepisów prawa procesowego w postaci art. 7 i 177 w zw. z art. 175 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 183 § 2 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - ze zm.) w zw. z art. 1 Kodeksu Pracy, art. 1,2 i 459 k.p.c. skutkującą nieważnością postępowania, a wynikającą z rozpoznania przez sąd administracyjny sprawy należącej do właściwości sądu powszechnego - sądu pracy.
Powołując się na wymienione podstawy skargi kasacyjnej skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Kujawsko- Pomorskiego.
W motywach skargi kasacyjnej Wójt Gminy B. podniósł, iż oświadczenie woli organu prowadzącego o odwołaniu z funkcji dyrektora szkoły nawet, gdyby nazwane było zarządzeniem już przez ten tylko fakt, nie stałoby się rozstrzygnięciem, co do którego zasadnie można by użyć stwierdzenia, że stanowi ono sprawę publiczną o znaczeniu lokalnym. W obowiązującym systemie prawnym nie istnieje takie rozwiązanie, przepis lub wskazówka, które pogląd taki mogłoby uprawnić. O charakterze prawnym decyzji, rozstrzygnięcia lub innego rodzaju czynności prawnej nie przesądza bowiem fakt jej nazwania, lecz treść i zakres jej oddziaływania w sferze konkretnego stosunku (lub stosunków) prawnych. O ile czynność taka ma znaczenie i wywołuje skutki w zakresie prawa pracy, to - siłą rzeczy - podlega ocenie i kontroli w przewidzianym przepisami prawa postępowania cywilnego trybie przed właściwym sądem powszechnym - sądem pracy, W tym stanie rzeczy przypisywanie sobie przez sądy administracyjne kompetencji do rozstrzygania tych spraw w sposób rażąco jaskrawy narusza przede wszystkim konstytucyjną zasadę rozdziału kompetencji pomiędzy poszczególne organy Państwa.
Organ stwierdził, że próba wykazywania tego rodzaju charakteru odwołania nauczyciela z funkcji dyrektora w oparciu o przepis art. 30 ust. 2 pkt. 5 ustawy o samorządzie gminnym również jest chybiona, albowiem pojęcie jednostki organizacyjnej gminy obejmuje swoim zakresem wszelkie podmioty podległe, nadzorowane lub kierowane przez gminę. Dotyczy to zarówno jednostek wyposażonych w przymiot osobowości prawnej, jak i tej osobowości pozbawionych, a wśród tych ostatnich - jednostki i zakłady budżetowe. O ile zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny uznaje, iż z powiązanie tej kompetencji wójta gminy z normą art. 9 powołanej ostatnio ustawy przesądza o publicznym charakterze decyzji o powołaniu (odwołaniu) kierownika takiej jednostki organizacyjnej, to konsekwentnie należałoby przyjąć, iż do tej samego kategorii czynności prawnych wójta należałoby zaliczyć oświadczenie woli o powołaniu, bądź odwołaniu zarządu spółki prawa handlowego stanowiącej wyłączną własność gminy, kierownika (dyrektora), zakładu budżetowego prowadzącego działalność gospodarczą (w zakresie publicznych zadań gminy). Tego rodzaju pogląd jest jednak całkowicie nieuzasadniony.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, iż kwestia charakteru prawnego rozstrzygnięcia wójta gminy dotyczącego odwołania dyrektora szkoły, w stosunku do której gmina wykonuje funkcje organu prowadzącego była przedmiotem szeregu rozstrzygnięć Sądu Najwyższego, przede wszystkim zaś Kolegium Kompetencyjnego przy SN, które w postanowieniu z dnia 25 stycznia 1995 r. (III PO 12/94 -OSNAPiUS 1995/9, poz. 114} jednoznacznie przesądziło, iż: Do rozpoznania sprawy z powództwa nauczyciela - o roszczenie z tytułu odwołania z funkcji dyrektora szkoły podstawowej jest sąd rejonowy - sąd pracy. Rozstrzygnięcie kompetencyjne potwierdziło i zarazem utwierdziło jednolitą linię orzeczniczą SN w tej kwestii.
Fakt, iż coś - w tym przypadku oświadczenie woli, którego cywilnoprawny charakter nie budzi żadnych wątpliwości ani w doktrynie, ani orzecznictwie sądowym - określa się zwyczajowo mianem zarządzenia nie zmienia charakteru prawnego tego rodzaju czynności z cywilnoprawnego na administracyjnoprawny.
Z treści wyroku SN z 9 grudnia 2004 r. (I PK 100/2004) wynika, iż: Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalający skargę /.../ na rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody, stwierdzające nieważność odwołania dyrektora szkoły, nie dotyczy stron stosunku pracy i nie prowadzi do nieważności odwołania nauczyciela ze stanowiska kierowniczego jako czynności modyfikującej treść stosunku pracy.
W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, powyższe uwagi szczególnego znaczenia nabierają w kontekście ogólnej zasady konstytucyjnej wynikającej wprost z treści art. 177 Konstytucji RP, który ustanawia zasadę domniemania (prawnego) właściwości sądów powszechnych w zakresie sprawowania wymiaru sprawiedliwości, zaś właściwość pozostałych musi wyraźnie wynikać z przepisów szczególnych, które ustawowo są do ich właściwości zastrzeżone. O ile zatem przyjąć w ślad za brzmieniem art. 175 Konstytucji, iż sądy administracyjne nie mieszczą się w pojęciu sądownictwa powszechnego, a niewątpliwie pozostają w kręgu tego pojęcia sądy pracy oraz -że wszelkie wyjątki, zgodnie z ogólną zasadą wykładni prawa nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej - nie można kwestionować faktu, iż kompetencja i właściwość sądu administracyjnego do rozpoznania konkretnej sprawy musi wynikać w sposób niewątpliwy i jednoznaczny z konkretnej delegacji ustawowej.
Co więcej - z treści art. 177 Konstytucji wynika wprost, że to sąd powszechny rozstrzyga problem właściwości i, jeżeli nie odmówi przyjęcia konkretnej sprawy do rozpoznania, właściwość sądu administracyjnego jest w takiej sytuacji wykluczona. Jeżeli zatem w jednolitym orzecznictwie Sądu Najwyższego nie pozostawia się żadnych niedomówień co do charakteru prawnego rozstrzygnięcia organu prowadzącego o odwołaniu nauczyciela z funkcji dyrektora szkoły podstawowej, to nie ulega kwestii, że tego rodzaju kompetencja w przypadku sadu administracyjnego jest wyłączona. Konsekwentnie zatem należy przyjąć, iż związane to również jest z faktem naruszenia treści art. 7 Konstytucji przez wojewodę ingerującego w trybie nadzoru w treść tego rodzaju rozstrzygnięcia.
W tym stanie rzeczy zarówno rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Kujawsko -Pomorskiego, jak i zaskarżone orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy - jako naruszające obowiązujący w Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny -ostać się nie mogą i winny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego.
Wójt Gminy B. dodał, że w chwili obecnej przed Sądem Rejonowym - Sądem Pracy we Włocławku, na skutek powództwa odwołanej z funkcji dyrektora szkoły D. T. skierowanego przeciwko Wójtowi Gminy B., Urzędowi Gminy w B. i Szkole Podstawowej w O., gm. B., powiatu R., zawisła sprawa o uznanie za bezskuteczne odwołanie z tej funkcji, przekształcona następnie -na skutek zmiany powództwa - w roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona, albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy nie naruszył żadnego z przepisów, na których skarga kasacyjna została oparta.
Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej koncentrują się na kwestii dopuszczalności stwierdzenia przez organ nadzoru tj. Wojewodę Kujawsko-Pomorskiego na podstawie art. 91 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr. 142, poz.1591 ze zm) nieważności odwołania D. T. ze stanowiska dyrektora Szkoły Podstawowej w O.. Zdaniem skarżącego odwołanie w/wym przez Wójta Gminy B. z zajmowanego stanowiska stanowiło czynność z zakresu prawa pracy, która nie podlegała kontroli organu nadzoru, ani sądu administracyjnego.
Ze stanowiskiem zaprezentowanym w skardze kasacyjnej nie można się zgodzić. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego od wielu lat ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym odwołanie nauczyciela ze stanowiska kierowniczego ma charakter kompetencji władczej związanej z wykonywaniem publicznoprawnych zadań w zakresie oświaty, określonych w przepisach mających charakter publicznoprawnych. Personalny charakter aktu odwołania z funkcji kierowniczej nie stanowi zatem o jego prywatnoprawnym charakterze, gdyż obsada stanowiska kierowniczego w szkole jest formą zarządzania szkołą publiczną, a zarządzanie szkołą wchodzi w zakres administracji publicznej.
Zarządzenie wójta w sprawie odwołania z funkcji dyrektora szkoły jest aktem o charakterze administracyjnoprawnym. Jako taki podlega więc kontroli wojewody oraz właściwości sądów administracyjnych, a nie powszechnych. W wyroku z dnia 30 czerwca 2004r. w sprawie OSK 439/04 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, zgodnie z którym zarządzenia obok decyzji administracyjnych są prawną formą w jakiej wójt może podejmować władcze rozstrzygnięcia. Skoro art.38 ustawy o systemie oświaty nie wskazuje formy decyzji administracyjnej dla odwołania dyrektora szkoły, to oznacza to, że następuje ono w formie zarządzenia wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Powołanie bądź odwołanie dyrektora szkoły jest sprawą z zakresu administracji publicznej z wszystkimi tego konsekwencjami, łącznie ingerencją nadzorczą wojewody. Dlatego zarządzenie burmistrza w sprawie odwołania dyrektora szkoły podlega nadzorowi wojewody.
Trzeba wskazać, iż akt powierzenia nauczycielowi stanowiska dyrektora szkoły jak i odwołanie z tego stanowiska mają charakter administracyjnoprawny, nie są natomiast czynnościami prawa pracy. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 16 grudnia 1996r. OPS 6/96 (ONSA 1997/2/48), powierzenie stanowiska dyrektora szkoły jak i jego odwołanie należy traktować jako władczą wypowiedź organu administracji w sprawie należącej do zakresu zadań publicznych. Zakwalifikowanie tego aktu do kategorii aktów administracyjnoprawnych wskazuje tym samym na tryb i zakres kontroli tego aktu. Akt administracyjny wywołujący dodatkowo pewne skutki w sferze regulowanej prawem pracy (w stosunku pracy) nie przestaje być aktem administracyjnym. Stąd, jeśli wola organu gminy otrzymała formę prawną aktu władczego opartego na przepisach prawa administracyjnego, to niezależnie od charakteru kształtowanych stosunków prawnych i ich skutków, akt ten podlega nadzorowi administracyjnemu.
Nadzór ten służy badaniu zarządzeń wójta, jako aktu administracji, w celu zapewnienia zgodności z prawem w interesie zarówno państwa jak i osób zainteresowanych, podczas gdy kontrola sądowa uruchamiana tylko na wniosek osób zainteresowanych ma na celu jedynie ochronę ich praw. Ponadto zarządzenie wójta w sprawie odwołania z funkcji dyrektora szkoły jest aktem o charakterze administracyjnoprawnym, co powoduje, że podlega on kontroli wojewody oraz właściwości sądów administracyjnych.
Stąd zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art.7 i art.177 w zw. z art. 175 Konstytucji RP nie mógł zostać uznany za usprawiedliwiony. Identycznie należało ocenić zarzut naruszenia art.183§ 2 pkt.1 Ppsa w zw. z art.3§ 2 pkt. 4 tej ustawy.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.