Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 listopada 2013 r. sygn. akt IV SA/Gl 110/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpatrzeniu skargi Prokuratora Rejonowego [...], stwierdził nieważność § 6 ust. 4 zaskarżonej uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie regulaminu udzielenia pomocy materialnej o charakterze socjalnym dla uczniów zamieszkałych na terenie gminy i określił, że w tej części uchwała nie może być wykonana, a w pozostałej części skargę oddalił.
W skardze kasacyjnej Prokurator Okręgowy w [...], zaskarżył powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 listopada 2013 r. w części dotyczącej punktu 2, tj. w takim zakresie w jakim oddalona została skarga na § 7 ust. 2 uchwały, domagając się uchylenia tego orzeczenia w części i stwierdzenia nieważności § 7 ust. 2 uchwały. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 90f pkt 4 i art. 90e ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty w związku z § 149 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej, polegające na przyjęciu, że rada gminy definiując w § 7 ust. 2 uchwały ustawowe pojęcie "zdarzenia losowego", dokonała uprawnionego zabiegu legislacyjnego, mieszczącego się w granicach delegacji i w konsekwencji niezasadnym zastosowaniu art. 151 P.p.s.a. oraz oddaleniu skargi w tej części, w sytuacji gdy prawidłowa interpretacja wskazanych przepisów, stanowiących upoważnienie do uchwalenia aktu prawa miejscowego uzasadnia twierdzenie, że zabieg taki nie znajduje wyraźnego oparcia w ustawie oraz narusza technikę prawodawczą.
Stanowi zatem podstawę do stwierdzenia nieważności tej części uchwały na podstawie art. 147 P.p.s.a. w zw. z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, które to przepisy powinny znaleźć swoje uzasadnienie.
Pismem procesowym z dnia 30 lipca 2014 r. Prokurator Okręgowy w [...], cofnął wniesioną skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "P.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten ma również odpowiednie zastosowanie do skarg kasacyjnych na mocy art. 193 P.p.s.a.
Skarżący kasacyjnie może więc rozporządzać skargą kasacyjną po jej wniesieniu, ponieważ jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu. Natomiast odpowiednie stosowanie w postępowaniu kasacyjnym art. 60 P.p.s.a. oznacza, że należy odmówić uwzględnienia żądania skarżącego w sytuacji, gdy cofnięcie spowodowałoby uprawomocnienie się zaskarżonego orzeczenia wydanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotkniętym wadą nieważności, którą stosownie do art. 183 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu, niezależnie od granic skargi kasacyjnej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II FSK 575/07 – Lex nr 479000; z 27 czerwca 2008 r., sygn. akt II FSK 573/07 – Lex 475575; z 23 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1517/10 – Lex 741557).
W niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że zachodzi jakakolwiek z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., jak również że cofnięcie zmierza do obejścia prawa. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.