Uzasadnienie
Wyrokiem z 4 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1135/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi A.S., E.W. i J.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z [...] maja 2014 r. nr [...], którym utrzymane zostało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta B. z [...] października 2013 r. nr [...].
Postanowieniami tymi odmówiono wznowienia postępowania zakończonego decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w Olkuszu z [...] lutego 1995 r. nr [...], zatwierdzającą podział nieruchomości nr [...] w B. na działki [...] i [...], której użytkownikami wieczystymi byli J. i M. R. Prawo użytkowania wieczystego działki nr [...] J. i M. R., aktem notarialnym z [...] lutego 1996 r., darowali córce T.P., która wnioskiem z [...] lutego 2006 r., wystąpiła o wznowienie postępowania podziałowego. Decyzjami z [...] marca 2006 r. i [...] czerwca 2006 r. Burmistrza Miasta B. i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie odmówiono wznowienia postępowania, odmawiając T.P. przymiotu strony, a Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę T.P., wyrokiem z 8 lutego 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1123/11, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu, jak i decyzje organów obu instancji, wyjaśniając, iż z uwagi na tytuł prawnorzeczowy do działki nr [...], na skutek przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, decyzją Burmistrza Miasta B. z [...] września 1998 r., T.P. stała się właścicielką działki, a wobec tego była legitymowana do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania i zobligował organy aby w ponownym postępowaniu z udziałem następców prawnych zmarłej T.P. ustalić czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie.
Odmawiając wznowienia postępowania, wskazanymi na wstępie postanowieniami, organy stwierdziły, iż o decyzji podziałowej T.P. wiedziała już [...] lutego 1996 r., tj. w dacie otrzymania darowizny, zaś wniosek złożyła [...] lutego 2006 r., zatem po terminie.
W skardze na to postanowienie A.Ś., E.W. i J.P. wywodzili, iż okolicznością stanowiąca podstawę wznowienia nie jest istnienie decyzji podziałowej, ale okoliczności stanowiące podstawę jej wydania, a o tych można się dowiedzieć po zapoznaniu się z materiałem dowodowym sprawy, której to czynności T.P. dokonała [...] lutego 2006 r. i wówczas mogła ocenić, czy w dacie wydania decyzji istniały okoliczności faktyczne lub dowody, których organ nie znał.
Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyjaśnił, że żądając wznowienia postępowania T.P. wskazywała, iż [...] lutego 2006 r., przeglądając akta dot. projektu podziału działki nr [...] dowiedziała się, że został on dokonany w ten sposób, iż granica działek powstałych w wyniku podziału biegnie po południowej ścianie budynku mieszkalnego, w której są okna, drzwi i balkon, czego podział nie uwzględniał, gdyż organ dokonujący podziału nie dysponował projektem technicznym. Wojewódzki Sąd stwierdził, że okoliczności podane przez T.P. nie uzasadniają uznania, że zachowała ona termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, o wszystkich faktach wiedziała bowiem już w dacie aktu notarialnego, tj. [...] lutego 1996 r., co z aktu tego wynika (załączona do aktu decyzja zatwierdzająca podział), zaś co do usytuowania otworów okiennych i drzwiowych miała wiedzę jako właściciel budynku, co wynika z doświadczenia życiowego.
Reprezentowana przez adwokata, A.Ś. wniosła skargę kasacyjną od wskazanego na wstępie wyroku, zarzucając, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1) art. 141 § 4 p.s.a. przez nieprzedstawienie w uzasadnieniu do wyroku ustalonego przez Sąd stanu faktycznego w szczególności w zakresie dnia, w którym T.P. dowiedziała się o dokumentach znajdujących się w aktach sprawy podziałowej nieruchomości oraz przez nieustosunkowanie się przez Sąd do zarzutów podniesionych przez skarżącą w toku postępowania oraz przez niewyjaśnienie stanu sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy gdyż uniemożliwiło ocenę kiedy T.P. dowiedziała się o faktach i dowodach nie znanych organowi wydającemu decyzję podziałową. Brak przedstawienia stanu faktycznego co do daty zapoznania się z treścią akt postępowania zakończonego wydaniem decyzji podziałowej, nieodniesienie się do argumentów podniesionych w skardze uniemożliwia kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku, gdyż nie sposób poznać argumentów Sądu przemawiających za wydaniem zaskarżonego wyroku.;
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.s.a. przez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia SKO w sytuacji, gdy zostało ono wydane z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 148 § 1 k.p.a., a to dlatego, że zarówno SKO jak i Sąd błędnie uznały, że wniosek o wznowienie postępowania złożony został przez skarżącą po upływie ustawowego terminu, a tymczasem wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez stronę w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, którą to okolicznością w tym przypadku jest pojawienie się nowych dowodów, nieznanych organowi w momencie wydania decyzji;
- 3) art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi na postanowienie SKO w sytuacji, gdy zostało ona wydane z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 148 § 1 k.p.a., a to dlatego, że wniosek o wznowienie został złożony w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.
W związku z zarzutami wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania zgodnie z art. 203 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył przepisów wskazanych w jej podstawach.
Zarzuty skargi kasacyjnej, którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany, na podstawie art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718), "p.p.s.a.", gdyż nie zachodzą przesłanki nieważności, które Sąd ten bierze pod uwagę z urzędu, dotyczą naruszenia prawa procesowego i sprowadzają się do dwóch kwestii - nieprzedstawienia w uzasadnieniu wyroku i nieustosunkowania się do wszystkich zarzutów oraz niewyjaśnienia stanu sprawy, co miało naruszyć art. 141 § 4 p.p.s.a., a także nieuwzględnienia – oddalenia skargi – co naruszało art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i art. 151 p.p.s.a. przez uznanie, że T.P. nie dotrzymała terminu, ustalonego art. 148 § 1 k.p.a., który jest liczony od daty wynikającej z okoliczności, wskazanej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.
Artykuł 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli ma być prowadzone przez organ postępowanie wobec uwzględnienia skargi, również wskazania co dalszego postępowania. Skarga została oddalona, zatem wyrok wskazań zawierać nie musiał, natomiast wszystkie pozostałe elementy uzasadnienie zawiera. Wojewódzki Sąd bowiem przedstawił stan sprawy, okoliczności dla niej istotne i wyjaśnił jakie przyczyny legły u podstaw zajętego stanowiska. Nie można uznać, aby uzasadnienie zaskarżonego wyroku naruszało art. 141 § 4 p.p.s.a.
Podkreślić natomiast należy, że z oceną Wojewódzkiego Sądu, co do uznania, że zaskarżone orzeczenia nie naruszają prawa trzeba się zgodzić.
T.P., domagając się wznowienia postępowania i wskazując jako podstawę art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wskazała, iż dopiero w 2006 r. dowiedziała się o okolicznościach, o których organ zatwierdzający podział nieruchomości mógł nie wiedzieć, choć one istniały. W skardze kasacyjnej podniosła, że nie jest istotne w sprawie kiedy dowiedziała się o decyzji podziałowej, ale o okolicznościach jej wydania i dlatego uznała, że organy przyjęły błędną datę, od której zaczął bieg termin na wystąpienie o wznowienie postępowania, określony w art. 148 § 1 k.p.a. Taką okolicznością, o której dowiedzieć się mogła dopiero kiedy zapoznała się z aktami sprawy podziałowej, było to, że nie zawierały one projektu technicznego budynku, stąd granice działek wydzielonych biegły po ścianie budynku. O tej okoliczności dowiedziała się dopiero [...] lutego 2006 r.
Do aktu notarialnego z [...] lutego 1996 r. zostały załączone dokumenty dotyczące podziału działki nr [...], w tym decyzja podziałowa z 1995 r. Z decyzji tej wynikało jak przebiegać będą granice dzielonej działki. Skoro T.P. przyjmowała darowiznę działki wydzielonej, wiedziała o jej stanie i miała wiedzę o tym, że w ścianie budynku, którego była właścicielką, po której biegnie granica wydzielonej działki, którą została obdarowana, znajdują się otwory okienne i balkon.
Zasadnie zatem organy i Wojewódzki Sąd przyjęły, iż o okolicznościach dotyczących podziału nieruchomości, w tym przebiegu granic działek – co jest tego podziału istotą – T.P. wiedziała już w dacie [...] lutego 1996 r., tj. zawarcia aktu notarialnego darowizny wg stanu jej znanego. Od tej daty zatem zaczynał bieg termin wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania. Złożenie wniosku po 10 latach, gdyż [...] lutego 2006 r., nastąpiło z przekroczeniem terminu, który art. 148 § 1 k.p.a. zakreśla na jeden miesiąc od dnia dowiedzenia się o okolicznościach wznowienia. Z całych wywodów i wniosków strony wynika, iż podział być może okazał się być przeprowadzony po niedogodnych granicach, ale właśnie o tej okoliczności T.P. wiedziała najpóźniej [...] lutego 1996 r.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 p.p.s.a.