Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę A. R. na decyzję Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego z dnia [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania.
W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, co następuje:
Decyzją z dnia [...] Minister Sprawiedliwości - Prokurator Generalny utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...], którą – na podstawie art.149 § 3 k.p.a. - odmówił wznowienia postępowania w sprawie pozbawienia A. R. prawa do uposażenia rodzinnego po zmarłym mężu J. R. Wniosek o wznowienie postępowania został bowiem złożony z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a.
W złożonej od powyższej decyzji skardze do sądu, A. R. podała, że nie była świadoma tego, iż uchybiła terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Pismem z dnia 26 lutego 2003 r. poinformowała Prokuratora Generalnego o treści decyzji Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 10 stycznia 2003 r.
Zdaniem skarżącej, organ ten powinien wówczas z urzędu wznowić postępowanie prowadzone w trybie art. 7 ust. 5 w zw. z ust. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1997 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 1998 r. Nr 99, poz. 607) zakończone decyzją z dnia 1 lipca 2000 r., pozbawiającą ją prawa do uposażenia rodzinnego.
Wniosek o wznowienie postępowania z dnia 23.06.2003 r. w ocenie skarżącej, stanowił jedynie "dalszy ciąg starań o doprowadzenie do zmiany decyzji Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego.
Oddalając przedstawioną wyżej skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że nie budzi wątpliwości fakt, iż korzystną dla siebie decyzję Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 10.01.2003r.- przyznającą jej uprawnienia przysługujące wdowie po kombatancie, otrzymała 22.01.2003 r. Rozstrzygnięcie to stanowiło przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania i mogło mieć wpływ na zmianę decyzji Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego z dnia 15 maja 2000 r. – pozbawiająca ją prawa do uposażenia po zmarłym mężu J. R. Bezspornym jest również, że wniosek o wznowienie postępowania złożyła w dniu 24 czerwca 2003 r. i powołała się na pozytywną dla niej decyzję Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 10 stycznia 2003 r. – jako przesłankę wznowienia.
Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. strona ze skutkiem prawnym może złożyć wniosek o wznowienie postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania.
Skoro więc wniosek o wznowienie postępowania złożony został po upływie ww. terminu należało na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmówić wznowienia postępowania.
W złożonej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej, A. R. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, podnosząc zarzut naruszenia przez Sąd przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), tj. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naruszenie przez Sąd tego przepisu, wnosząca skargę kasacyjną upatruje w wadliwym uzasadnieniu wyroku, polegającym na tym, że sąd pominął w uzasadnieniu wyroku przedstawiony w skardze do sądu dowód tj. oświadczenie świadka I. W., nie odnosząc się do tego – w ocenie wnoszącej skargę – istotnego dowodu.
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył Minister Sprawiedliwości –Prokurator Generalny. Wnosząc o jej oddalenie wskazał, że stosownie do brzmienia art. 174 pkt 2 cyt. ustawy, skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pominięcie przez sąd w uzasadnieniu wyroku oświadczenia I. W., dołączonego do skargi, nie miało wpływu na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie kasacyjne polega na badaniu podstaw kasacyjnych, którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany (art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza więc konieczność prawidłowego ich określenia w samej skardze. Stosownie do brzmienia art. 174 cyt. ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszeniu przepisów postępowania, o ile uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Jedynym zarzutem skargi kasacyjnej jest zarzut naruszenia przez sąd dyspozycji art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten stanowi, że "uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy i zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie (...)."
Podnosząc zarzut naruszenia przez sąd ww. przepisu wnosząca skargę kasacyjną wskazała, iż do naruszenia tego przepisu doszło "poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku", pomijające wskazanego przez skarżącego świadka I. W., mogącą posiadać istotne informacje o charakterze pracy jej męża J. R. w Urzędzie Bezpieczeństwa.
Odnosząc się do przedstawionego wyżej zarzutu należy przede wszystkim przypomnieć, iż istota niniejszej sprawy sprowadza się do tego, czy wniesiony przez skarżącą wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego, został przez nią złożony w terminie.
Podstawę prawną kontrolowanej przez sąd decyzji Ministra Sprawiedliwości, stanowił bowiem art. 149 § 3 k.p.a., który przez ten organ został zastosowany wobec przyjęcia, iż wniosek o wznowienie postępowania złożony został z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. Wymieniony w złożonej do sądu skardze na kwestionowaną decyzję, świadek I. W. miała – jak wynika z treści uzasadnienia skargi – "rozwiać wątpliwości dotyczące charakteru pracy męża skarżącej. Okoliczności te nie miały żadnego związku z niezachowaniem przez skarżącą terminu do złożenia wniosku o wznowienie. Przypomnieć w tym miejscu należy, że podstawę skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 może stanowić uchybienie sądu, o ile miało istotny wpływ na wynik sprawy. Tego rodzaju sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie.
Z uzasadnienia wyroku WSA w W-wie wynika bowiem, że orzeczenie sądu zostało wydane w oparciu o przeprowadzoną analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego. Nieodniesienie się natomiast przez sąd do wnioskowanego w skardze dowodu z przesłuchania świadka I. W., z uwagi na okoliczności, na które został powołany, pozostawało bez wpływu na wynik niniejszej sprawy.
W tych warunkach, skoro przedstawiony w skardze zarzut naruszenia art. 141 § 4 cyt. ustawy jest nieuzasadniony, Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 184 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.