Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 listopada 2009 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 880/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę A. Z. na postanowienie Dyrektora Okręgowej Służby Więziennej w Olsztynie z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...] w przedmiocie sprostowania świadectwa służby.
W uzasadnieniu powyższego wyroku wskazano m.in., że A. Z. decyzją personalną Dyrektora Aresztu Śledczego w B. z dnia [...] maja 2009 r. został zwolniony ze Służby Więziennej z powodu wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Wraz ze zwolnieniem doręczono mu sporządzone w dniu [...] maja 2009 r. świadectwo służby.
W dniu [...] lipca 2009 r. stwierdzono, że w wydanym świadectwie widnieje błąd pisarski polegający na nieprawidłowym wpisaniu daty początku pełnienia służby. Jako jej początek wpisano bowiem dzień [...] sierpnia 1978 r., natomiast z dokumentacji zawartej w aktach osobowych funkcjonariusza wynika, że pełnił on służbę od dnia [...] maja 1998 r.
W związku z powyższym Dyrektor Aresztu Śledczego w B. postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r. sprostował powyższy błąd pisarski przez wpisanie prawidłowego początku służby.
W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano że A. Z. istotnie pełnił służbę począwszy od dnia [...] maja 1998 r. a nie jak omyłko wpisano od dnia [...] sierpnia 1978 r. Powołano się przy tym na treść § 5 ust. 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 stycznia 2003 r. w sprawie świadectw służby funkcjonariuszy Służby Więziennej, zgodnie z którym przełożony może w każdym czasie z urzędu prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanym świadectwie.
Po rozpatrzeniu zażalenia na powyższe postanowienie Dyrektor Okręgowej Służby Więziennej w Olsztynie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, a w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia podtrzymał argumentację przytoczoną przez organ I instancji.
W ocenie Sądu postanowienie organu odwoławczego było trafne. Zgodnie z art. 44 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz.U z 2002 r. Nr 207, poz. 1761) funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby wydaje się niezwłocznie świadectwo służby oraz na jego wniosek opinię służbową. Minister Sprawiedliwości określa w drodze rozporządzenia dane, które należy podać w świadectwie służby a także tryb wydawania i prostowania świadectw służby uwzględniając w szczególności tryb przyznawania i wysokość odszkodowania z tytułu szkody wyrządzonej niewydaniem w terminie lub wydaniem niewłaściwego świadectwa służby.
Aktem wykonawczym, o którym wyżej mowa jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 stycznia 2003 r. w sprawie świadectw służby funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz.U z 2003 r. Nr 13, poz. 136) Zgodnie z jego § 5 ust. 8 przełożony może w każdym czasie z urzędu prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanym świadectwie. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Dyrektor Aresztu Śledczego po dostrzeżeniu omyłki pisarskiej polegającej na błędnym wpisaniu daty rozpoczęcia służby A. Z. zgodnie z ww. regulacjami prawnymi dokonał sprostowania tej omyłki poprzez wpisanie prawidłowej daty rozpoczęcia przez skarżącego służby. Nie ulega również wątpliwości, że omyłka została skorygowana właściwie i zgodnie z istniejącym stanem faktycznym. Data rozpoczęcia służby wynikała z decyzji personalnej Dyrektora Aresztu Śledczego w B. z dnia [...] kwietnia 1998 r. Także dla Sądu I instancji jasne było, iż data ta widniejąca w świadectwie służby z dnia [...] maja 2009 r. była oczywistą omyłką, ewentualnie błędem pisarskim.
W tej dacie ([...] sierpnia 1978 r.) skarżący nie mógł rozpocząć służby albowiem wówczas był dzieckiem. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przywołany wyżej przepis rozporządzenia wykonawczego służy właśnie takim sytuacjom tzn. prostowaniu ewidentnych błędów w wydawanych świadectwach służby takich jak błędy pisarskie, rachunkowe i inne oczywiste omyłki, tak aby świadectwo służby odzwierciedlało w swej treści rzeczywisty stan faktyczny związany z przebiegiem służby funkcjonariusza. Sąd podkreślił, iż rozporządzenie, o którym mowa nie jest samoistną podstawą prawną, albowiem to art. 44 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej wskazuje, że funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby wydaje się niezwłocznie świadectwo służby. W art. 44 ust. 3 ww. ustawy została zawarta delegacja ustawowa do wydania szczegółowego rozporządzenia w kwestii będącej przedmiotem niniejszych rozważań w tym nakazująca Ministrowi Sprawiedliwości uregulowanie trybu wydawania i prostowania świadectw służby.
Oznacza to, że organy obu instancji zasadnie stosowały przepisy ww. rozporządzenia, które jest aktem wykonawczym do ustawy o Służbie Więziennej i które szczegółowo reguluje kwestię wydawania i prostowania świadectw służby. Wbrew temu co twierdzi skarżący rozporządzenia są zgodnie z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa i o ile są wydawane w granicach upoważnień ustawowych mogą regulować prawa i obowiązki podmiotów w nich wskazanych. Fakt nieprecyzyjnego wskazania normy prawnej (konkretnego ust. art. 44 ustawy o Służbie Więziennej) będącej podstawą rozstrzygnięcia nie przesądza o tym, że taka podstawa prawna nie istnieje.
W związku z powyższym Sąd I instancji przyjął, iż skarżący myli się, że ustawa o Służbie Więziennej nie reguluje kwestii świadectw służby. Wprawdzie organ I instancji niepotrzebnie powołał się na przepisy kpa. tj. art. 113 §1 i 123 § 1 jednakże uchybienie to nie zostało powtórzone przez organ odwoławczy i w żadnym razie nie miało wpływu na wynik sprawy. Najistotniejsze było bowiem to, że w momencie wydania obu postanowień istniała podstawa prawna do ich skutecznego wydania.
Za niezasadny uznano również zarzut skargi wskazujący na naruszenie przez organ art. 31 ust. 1 pkt 4 ustawy o Służbie Więziennej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Zdaniem skarżącego przepis ten dotyczy funkcjonariuszy pełniących służbę podczas gdy A. Z. nie pełnił jej w momencie wydania postanowienia. Zdaniem Sądu I instancji w art. 44 ustawy o Służbie Więziennej ustawodawca posługuje się terminologią "wyższy przełożony" Przywołane rozporządzenie wykonawcze posługuje się natomiast pojęciem przełożonego. To bowiem przełożony właściwy w sprawach osobowych zwolnionego funkcjonariusza ma obowiązek wydać mu świadectwo służby co do zasady w dniu zwolnienia z tej służby a więc w chwili kiedy jeszcze zwalniana osoba jest funkcjonariuszem i w stosunku do niej ustanowiony jest właściwy przełożony. Kwestię zaś związaną z tym kto jest przełożonym w sprawach osobowych rozstrzyga art. 31 ust. 1 pkt 1 – 4 ustawy o Służbie Więziennej.
W rozporządzeniu w § 5 regulującym kwestię sprostowania świadectwa służby zarówno na wniosek jak i z urzędu pracodawca posługuje się pojęciem przełożonego i wyższego przełożonego jedynie w celu określenia organu, który jest właściwy do dokonania czynności wymienionych w rozporządzeniu a związanych ze sprostowaniem świadectw służby. Dla Sądu I instancji oczywistym jest, że sprostowanie świadectwa służby będzie dotyczyć osoby, która nie jest już funkcjonariuszem w związku z powyższym nie może posiadać przełożonego w sprawach osobowych. Niemniej jednak organem właściwym w sprawie sprostowania świadectwa służby w rozumieniu wymienionego rozporządzenia jest w I instancji organ, który był przełożonym w sprawach osobowych funkcjonariusza zwolnionego ze służby kiedy funkcjonariusz tę służbę jeszcze pełnił.
Odnosząc się do kwestii istnienia dwóch świadectw służby Sąd wyjaśnił, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest jedynie prawidłowość sprostowania jednego z nich.
Wyrok sądu I instancji zaskarżył w całości A. Z. zarzucając temu Sądowi naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na treść orzeczenia a mianowicie:
- 1) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b i c i pkt. 3 p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi w sytuacji gdy obowiązkiem Sądu było stwierdzenie wydania postanowienia odwoławczego i poprzedzającego z rażącym naruszeniem prawa lub ich uchylenie w całości z powodu nieuwzględnienia i nieodniesienia się należycie i w całości przez organ odwoławczy do zarzutów odwołania skarżącego mających znaczenie dla wyniku sprawy, pominięcie osoby skarżącego przed postępowaniem w obu instancjach i pominięcie przez organ odwoławczy faktu wydania przez organ I instancji nowego (drugiego) świadectwa służby,
- 2) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b i c p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i 4, art. 80 i 81, art. 124 § 1 i § 2, 107 § 3 art. 145 § 1 pkt. 5, 7, 8 w związku z art. 147 oraz art. 149 § 2 i 150 § 2 w związku z art. 151 kpa oraz art. 156 § 1 pkt 2,3,5,7 w związku z art. 157 § 2 kpa wobec nieuwzględnienia skargi w sytuacji gdy zaskarżone postanowienie nie wyjaśniało zgodnie ze słusznym interesem strony oraz prawidłowym uzasadnieniem dlaczego organ drugiej instancji wydał zaskarżone postanowienie bez rozstrzygnięcia sprawy skarżącego bez jej należytego badania i bez należytego odniesienia się do zgłoszonych odwołaniem zarzutów, którym miał uchybić organ pierwszej instancji,
- 3) art. 141 § 4 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. polegającego na niedostrzeżeniu przez Sąd I instancji, że organy w sposób rażący naruszyły dyspozycję przepisów podstawy rozstrzygnięcia, art. 113 § 1, art. 123 kpa i art. 44 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej oraz § 5 ust. 8 i § 5 ust. 5 pkt 2 w związku z § 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 stycznia 2003 r. w sprawie świadectw służby funkcjonariuszy Służby Więziennej w związku z art. 156 § 1 pkt 2,3 i 5 kpa w związku z art. 157 § 2kpa, które to naruszenia mają znaczny wpływ na wynik sprawy powinny skutkować stwierdzeniem, że zaskarżone postanowienia zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa,
- 4) art. 141 § 4 p.p.s.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a poprzez niewystarczające przedstawienie stanu sprawy i rzetelnego dokonania ustaleń faktycznych sprawy i oceny zebranych w sprawie dowodów jak i przez zbyt ogólnikowe uzasadnienie ważnych dla wyniku sprawy zarzutów skargi skarżącego, które to uchybienia naruszają zasadę należytego rozpoznania skargi i wskazanych zarzutów i w konsekwencji sporządzenia poprawnego uzasadnienia orzeczenia Sądu co doprowadziło do oddalenia skargi czym naruszono dyspozycję art. 3 § 1 p.p.s.a.,
- 5) art. 141 § 4 p.p.s.a. który polega na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym,
- 6) art. 141 § 4 w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a poprzez przyjęcie przez Sąd orzekający że organ I instancji w niniejszej sprawie był uprawniony do wydania postanowienia o prostowaniu błędu w dacie rozpoczęcia służby w starym świadectwie służby i niewzięcie przez ten Sąd pod uwagę faktu, że na gruncie niniejszej sprawy w związku z zaistniałą sytuacja nie było już przedmiotu sprawy i organ nie miał z powyższego uprawnień do podjęcia niniejszej sprawy,
- 7) art. 134 § 1 p.p.s.a. wobec tego, że Sąd I instancji nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną nie wyszedł poza ich granice mimo, iż w danej sprawie powinien i mógł to uczynić,
- 8) naruszenie normy prawa materialnego § 5 ust. 5 pkt 2 w zw. z § 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 stycznia 2003 r. w sprawie świadectw służby funkcjonariuszy Służby Więziennej przez niedostrzeżenie treści ww. przepisów,
- 9) naruszenie prawa materialnego poprzez pominięcie przez Sąd orzekający art. 145 § 1 pkt 5, 7, 8 w zw. z art. 147 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i b p.p.s.a. którego Sąd i organy nie zastosowały w sprawie gdyż Sąd rozpoznając sprawę zarzutu zaskarżonych postanowień zastosował nie ten przepis prawa materialnego, który powinien być zastosowany albowiem w zaistniałej sytuacji niniejszej sprawy z jej faktów i z powyższego przepisu wynika, że w sprawie zakończonej ostatecznym postanowieniem wznawia się postępowanie jeżeli akt ten został wydany w oparciu o inny akt lub orzeczenie Sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione,
- 10) naruszenia prawa materialnego poprzez pominięcie przez Sąd orzekający art. 156 § 1 pkt 2,3,5,7 w zw. z art. 157 § 2 kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. którego Sąd i organy nie zastosowały w sprawie gdyż Sąd rozpoznając sprawę zarzutu zaskarżonych postanowień zastosował nie ten przepis prawa materialnego, który powinien być zastosowany albowiem w zaistniałej sytuacji niniejszej sprawy z jej faktów i z powyższego przepisu wynika, że w sprawie brak było w ogóle podstaw do podjęcia zaskarżonych postanowień bowiem już o sprawie merytorycznie rozstrzygnięto innym aktem organu I instancji tj. drugim świadectwem służby w którym wpisano poprawioną i poprawną datę rozpoczęcia przez skarżącego służby.
Podnosząc powyższe zarzuty kasator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie reformatoryjnie w trybie art. 188 p.p.s.a. przez stwierdzenie, że zaskarżone postanowienia organu pierwszej i drugiej instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg. norm przepisanych lub dodatkowo przedłożonego spisu kosztów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i jako taka została oddalona.
Artykuł 174 p.p.s.a. stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Analiza zarzutów sformułowanych przez kasatora oraz przywołanej przy każdym z nich podstawy prawnej pozwala na stwierdzenie, iż zostały one określone w sposób nieprecyzyjny i chaotyczny. Kasator nie precyzuje poza tym czy te spośród nich, które opisano w pkt 1 -7 wiążą się z naruszeniem przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego czy też z naruszeniem przepisów postępowania. Ma to o tyle istotne znaczenie, iż nie jest zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego domyślanie się intencji kasatora ani też dokonywanie wykładni przedstawionych przez niego treści (por. m.in. wyrok NSA z dnia 21 lipca 2004 r. sygn. akt GSK 356/04 – ONSA WSA 2004 nr 3 poz. 72 oraz jego uzasadnienie)
W związku z powyższym ocena zarzutów kasacyjnych przedstawionych w sprawie niniejszej przedstawia się następująco:
Zarzuty opisane w pkt 8,9 i 10, które kasator wiąże expressis verbis z naruszeniem prawa materialnego zostały sformułowane wadliwie i w związku z tym nie mogą odnieść oczekiwanego przez kasatora skutku. Jak już bowiem podkreślono wcześniej zarzut naruszenia prawa materialnego może polegać na błędnej wykładni przepisów prawa lub niewłaściwym jego zastosowaniu. Nie może natomiast wiązać się z jego pominięciem (pkt 9 i 10) czy też z jego niedostrzeżeniem (pkt 8) co w istocie jest tym samym.
Jeśli więc wskazano w skardze kasacyjnej przepisy prawa materialnego, które w sprawie nie były zastosowane to zarzut błędnej ich wykładni jest nieskuteczny. Podobnie jest w przypadku zarzutu niewłaściwego ich zastosowania. Nie można bowiem niewłaściwie zastosować czegoś co w ogóle nie było stosowane (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt I FSK 762/07 – Lex nr 468884, z dnia 13 grudnia 2005 r. sygn. akt II FSK 87/05 – Lex nr 187627)
Przywołane zarzuty nie mogą być skuteczne także dlatego, że kasator stawia zarazem zarzut nierzetelnego ustalenia stanu faktycznego (pkt 4 kasacji) Orzecznictwo sądowe stoi bowiem na stanowisku, że zarzut naruszenia prawa materialnego może być skutecznie postawiony wówczas gdy w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną stan faktyczny został ustalony w sprawie w sposób niewadliwy (tak NSA m.in. w wyroku z dnia 8 września 2005 r. sygn. akt OSK 1950/04 – Lex nr 194728)
Trzeba również pamiętać o tym, że o ile autor kasacji kwestionuje prawidłowość ustaleń faktycznych to takiej wadliwości wyroku nie może skutecznie zwalczać za pomocą zarzutu naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 17 lipca 2008 r. sygn. akt II FSK 662/07 – Lex nr 418209)
Jeśli chodzi o pozostałe zarzuty (pkt 1- 7) to tak jak już zauważono wcześniej nie wiadomo czy kasator opiera je na podstawie przewidzianej w pkt. 1 art. 174 p.p.s.a. czy też w pkt. 2 tegoż art. Przyjmując, że wiążą się one z naruszeniem przepisów postępowania (z racji tego, że pozostałe zarzuty oparto na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) stwierdzić trzeba, że autor kasacji nie tylko nie wykazał że miały one istotny wpływ na wynik sprawy ale i nie wykazał, że w ogóle miały one miejsce.
Zarzut opisany w pkt. 2 jest niezrozumiały i wewnętrznie sprzeczny. Nie można bowiem twierdzić, że Sąd I Instancji nie uwzględnił skargi zwykłej w sytuacji gdy zaskarżone postanowienie nie wyjaśniało dlaczego organ, który je wydał nie rozstrzygnął sprawy. Jeśli bowiem Dyrektor Okręgowej Służby Więziennej w O. (II instancja) postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Aresztu Śledczego w B. (z dnia [...] lipca 2009 r.) to nie sposób uznać, iż sprawy nie rozstrzygnął. Brak rozstrzygnięcia miałby miejsce wyłącznie wtedy kiedy odwołanie A. Z. od postanowienia z dnia [...] lipca 2009 r. nie zostałoby rozpoznane. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca co przyznaje sam kasator kwestionując także postanowienie wydane w następstwie złożonego przez A. Z. odwołania.
Nie jest zasadny zarzut opisany w pkt 4. Wiąże się on m.in. ze stwierdzeniem iż Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił stan sprawy w sposób niewystarczający a ustaleń faktycznych dokonał nierzetelnie. Nierzetelnie dokonał również oceny zebranych w sprawie dowodów.
W związku z tak postawionym zarzutem godzi się jednak przypomnieć że wojewódzkie sądy administracyjne nie dokonują ustaleń faktycznych. Oceniają jedynie ustalenia faktyczne poczynione przez organy. Odnoszą się również do przedstawionej przez organy oceny dowodów. Wiąże się to z brakiem możliwości wydawania przez te sądy orzeczeń reformatoryjnych.
Sąd I instancji oddalając skargę nie mógł poza tym naruszyć art. 3 § 1 p.p.s.a. Naruszenie tego przepisu może bowiem nastąpić poprzez wykroczenie poza kompetencje orzecznicze Sądu (jego kognicję) albo poprzez zastosowanie innego środka niż przewidziany w ustawie względnie zaniechanie dokonania kontroli działania organu administracji (por. m.in. wyrok NSA z dnia 17;lipca 2008 r. sygn. akt II FSK 684/07 – Lex nr 491435)
Z powyższym zarzutem wiąże się zarzut opisany w pkt 5. W ocenie kasatora miałby on polegać na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym przez co naruszony został art. 141 § 4 p.p.s.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten jest bezpodstawny nie tylko dlatego, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego ale także i z tego względu, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. dotyczy wymagań jakie winno spełniać uzasadnienie wyroku.
Analiza jego treści z jednej strony, z drugiej zaś sporządzonego przez Sąd I instancji uzasadnienia wyroku prowadzi do wniosku, że spełnia ono wymogi przewidziane w ww. przepisie, zawiera bowiem przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze zwykłej, stanowisko organu, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
Nie sposób zgodzić się z kastorem jeśli twierdzi on, że w postępowaniu przed sądem doszło do naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a.(zarzut opisany w pkt.
6) poprzez to, że Wojewódzki sąd Administracyjny przyjął iż organ I instancji był uprawniony do wydania postanowienia o sprostowaniu błędu w dacie rozpoczęcia służby w "starym" świadectwie służby a nadto, iż tenże Sąd nie wziął pod uwagę faktu braku przedmiotu sprawy z uwagi na wydanie "nowego" świadectwa służby.
Odnosząc się do tego zarzutu stwierdzić trzeba, iż przywołane w jego przypadku przepisy p.p.s.a. nie mają z nim żadnego związku.
Pierwszy z nich (na co wskazano już wcześniej) odnosi się do wymogów formalnych uzasadnienia zaś drugi (art. 133 § 1 p.p.s.a.) stanowi m.in., że Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Analiza postępowania przeprowadzonego przez Wojewódzki sąd Administracyjny nie potwierdza naruszenia tego przepisu. Wyrok został wydany niewątpliwe po zamknięciu rozprawy na co wskazuje stosowny protokół poprzedzający wydanie wyroku, zaś jego podstawą były materiały znajdujące się w aktach sprawy. Sąd innymi materiałami nie dysponował, nie przeprowadzał bowiem dowodów w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a.
Bezpodstawny jest również zarzut sformułowany w pkt 7
Kasator zarzuca sądowi naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. przez to, iż nie wyszedł on poza granice zarzutów i wniosków skargi zwykłej, a nadto iż nie zbadał czy weryfikowane postępowanie obarczone jest wadą określoną w art. 145 § 12 pkt 1 lit. b. p.p.s.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji nie miał jednak żadnych przesłanek pozwalających chociażby na przypuszczenie iż w postępowaniu przed organami doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania. Poza tym kasator nie wskazuje choćby jednej z podstaw wskazanych w art. 145 § 1 kpa, która mogłaby uzasadniać wznowienie postępowania. Z pewnością nie może być uznany za taką podstawę fakt wydania drugiego świadectwa służby, które określało inną datę rozpoczęcia jej pełnienia przez A. Z. Brak sprostowania daty początku służby wskazanej w pierwszym świadectwie o co w istocie zabiega kasator prowadziłby do sytuacji w której skarżący dysponowałby dwoma świadectwami o odmiennej treści. To z kolei rodziłoby uzasadnione wątpliwości co do tego, które z nich jest źródłem praw skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za bezzasadny także zarzut opisany w pkt 1.
W realiach przedmiotowej sprawy Sad I instancji nie mógł naruszyć art. 151 p.p.s.a. (w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a,b i c oraz art. 145 § 1 pkt 3) p.p.s.a. albowiem skargę zasadnie oddalił.
Wbrew sugestiom kasatora nie miał powodów do twierdzenia iż organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania, albowiem zarzuty te zostały poddane należytej analizie i ocenie. Nie sposób zgodzić się również z tezą jakoby skarżący został pominięty w postępowaniu przed organami obu instancji.
Specyfika tego postępowania zważywszy na jego przedmiot nie wymagała od skarżącego składania jakichkolwiek wniosków czy wyjaśnień. Stan faktyczny był bowiem oczywisty i niesporny zaś jedynym problemem była ocena tego czy organ mógł sprostować błąd pisarski polegający na błędnym określeniu początku służby byłego już funkcjonariusza, który znalazł się w świadectwie służby i czy mógł to uczynić w sytuacji kiedy wydano nowe świadectwo służby, które błędu tego nie zawierało.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji na tak postawione pytanie udzielił odpowiedzi właściwej a jej wyrazem jest zarówno zaskarżony skargą kasacyjną wyrok jak i jego uzasadnienie.
Podstawą rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego jest art. 184 p.p.s.a.