Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 października 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 438/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi G. P. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia dyscyplinarnego 1. uchylił zaskarżone orzeczenie oraz orzeczenie Komendanta Szkoły Policji w S. z dnia [...] października 2012 r. nr [...];
- stwierdził, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu w całości.
Wyrok ów zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Komendant Główny Policji (dalej Komendant Główny bądź organ II instancji) orzeczeniem z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] (dalej orzeczenie z [...] listopada 2012 r.), na podstawie art. 135n ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm., dalej uPol bądź ustawa o Policji), uchylił orzeczenie Komendanta Szkoły Policji w S. (dalej Komendant Szkoły) z dnia [...] października 2012 r. nr [...]r. (dalej orzeczenie z [...] października 2012 r.) w części dotyczącej wymierzonej kary i uznając obwinionego winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, odstąpił od wymierzenia kary dyscyplinarnej; w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy.
Organ wskazał, że G. P. (dalej skarżący), starszy wykładowca Zakładu Interwencji Policyjnych, obwiniony został o to, że: 1. w okresie od czerwca 2011 r. do dnia 28 lutego 2012 r., będąc starszym wykładowcą Zakładu Interwencji Policyjnych Szkoły Policji w S., dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego w postaci naruszenia dyscypliny służbowej w ten sposób, że nie dopełnił obowiązku powiadomienia w pisemnym raporcie drogą służbową Komendanta Szkoły Policji w S., o zmianie swojego miejsca zamieszkania, tj. czyn określony w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 13 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. nr 151, poz. 1261, dalej rozporządzenie z 2 września 2002 r.);
- w okresie od dnia 3 stycznia do dnia 28 lutego 2012 r. w S., będąc starszym wykładowcą Zakładu Interwencji Policyjnych Szkoły Policji w S., w czasie wolnym od służby, dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego w postaci nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej policjanta w ten sposób, że w kontaktach osobistych z M. P. oraz D. P.-P. awanturował się oraz używał słów powszechnie uważanych za obelżywe, czym naruszył obowiązek przestrzegania zasad poprawnego zachowania i kultury osobistej oraz dbania o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy, tj. czyn określony w art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z § 7 i § 23 zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r. nr 1, poz. 3).
W konsekwencji rozstrzygnięcia organu II instancji uznano skarżącego winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego opisanego w pkt 1 (niepowiadomienia o zmianie swojego miejsca zamieszkania) i odstąpiono od wymierzenia kary dyscyplinarnej.
W motywach uzasadnienia organ podał, że obowiązek informowania przełożonego o zmianie miejsca zamieszkania wynika z treści § 13 pkt 6 rozporządzenia z 2 września 2002 r. Wskazano, że akta osobowe skarżącego nie zawierają raportu, w którym skarżący informuje przełożonego o zmianie miejsca zamieszkania, a zatem bez znaczenia pozostają dowody z zeznań świadków na okoliczność powodów i czasu jego opuszczenia.
Odstępując od wymierzenia kary dyscyplinarnej, organ II instancji stwierdził, że wymierzona przez Komendanta Szkoły kara dyscyplinarna nagany, choć najniższa z przewidzianych w katalogu kar, jest zbyt surowa. Wskazał, że kara ta nie w pełni uwzględnia dyrektywy zawarte w art. 134h ustawy o Policji, tj. okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego tj. sytuacji życiowej policjanta, braku negatywnych skutków przewinienia dla służby oraz dobrej opinii służbowej policjanta, wynikającej z nienagannej służby, w tym okoliczności, że był wielokrotnie wyróżniany i nagradzany.
Decyzja z [...] listopada 2012 r. stała się przedmiotem skargi G.P. do WSA w Warszawie.
Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów, skarżący podniósł zarzuty naruszenia: art. 31 ust. 2 i 3, art. 42 ust. 2 i 3, art. 48 ust. 2, art. 52 ust. 1, art. 59 ust. 1, art. 68 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 67 ust. 3 pkt 3 i art. 132, 134, 135 uPol; § 18 ust. 3 Statutu NSZZ Policjantów; § 13 pkt 6 i § 11 rozporządzenia z 2 września 2002 r. oraz § 1 ust. 2 i § 7 i 23 zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej Policjanta"; naruszenie decyzji nr [...] Komendanta Szkoły Policji w S. z dnia [...] marca 2011 r. w sprawie tzw. powiadomienia alarmowego, obowiązującego w Szkole Policji w S. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł naruszenie zasady wyrażonej w art. 135g ust. 1 i 2 uPol, dotyczącej obowiązku dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Przedstawiony skarżącemu zarzut jest nieprecyzyjny, w zakresie w jakim dotyczy daty początkowej i końcowej przewinienia. Daty te nie wynikają z jakichkolwiek dowodów. Powołał się na treść art. 135 ust. 4 uPol. Skarżący zauważył, że organ zamiennie używa pojęć "miejsce zamieszkania", "miejsce pobytu" i "miejsce przebywania", nie interpretując ich i nie wyjaśniając tych pojęć. Organ pominął art. 52 Konstytucji i art. 6 i 7 ustawy o ewidencji ludności, które definiują te pojęcia jako miejsce związane z zamiarem stałego pobytu w określonej miejscowości i pod oznaczonym adresem oraz miejsce związane z pobytem czasowym (przebywanie). Odwołał się do treści § 13 i 11 rozporządzenia z 2 września 2002 r., jak też do treści instrukcji alarmowania, z której wynika obowiązek każdorazowego powiadamiania o miejscu zamieszkania i numeru telefonu, twierdząc, że obowiązki te spełnił. Podniósł zarzuty dotyczące wadliwości prowadzonego postępowania dowodowego, polegające na bezkrytycznym przyjmowaniu zeznań jego byłej żony i osób z nią związanych; wybiórczym traktowaniu pozostałych materiałów dowodowych, polegające na uniemożliwieniu mu lub utrudnieniu w zapoznaniu się z materiałami dowodowymi, a także zarzuty, dotyczące zamieszczania nieprawdziwych treści w materiałach postępowania, dotyczących faktu odmowy zapoznania się przez obwinionego z materiałami postępowania oraz przeglądania akt, którą to czynność miał dokonać w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 152 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.
WSA uznał, że przedmiotem skargi jest wydanie w wyniku przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego orzeczenia z [...] listopada 2012 r., na mocy którego organ ten uznał w pkt 1, że skarżący jest winny popełnienia przewinienia dyscyplinarnego w postaci naruszenia dyscypliny służbowej, polegającej na niepowiadomieniu organu o zmianie miejsca zamieszkania, jednocześnie w punkcie 2 orzeczenia organ umorzył postępowanie na podstawie art. 134j ust. 4 uPol co do pozostałych zarzutów, odstępując od wymierzenia kary dyscyplinarnej.
Organ II instancji, stwierdzając w osnowie orzeczenia, że w pozostałym zakresie zaskarżone orzeczenie utrzymuje w mocy, utrzymał tym samym w mocy orzeczenie organu I instancji, który umorzył przedmiotowe postępowanie w zakresie objętym pkt 2, to jest, że w okresie od dnia 3 stycznia do dnia 28 lutego 2012 r. w S., skarżący będąc starszym wykładowcą Zakładu Interwencji Policyjnych Szkoły Policji w S., w czasie wolnym od służby, dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego w postaci nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej policjanta w ten sposób, że w kontaktach osobistych z M. P. oraz D. P.-P. awanturował się oraz używał słów powszechnie uważanych za obelżywe, czym naruszył obowiązek przestrzegania zasad poprawnego zachowania i kultury osobistej oraz dbania o społeczny wizerunek formacji, w której służy, tj. czyn określony w art. 132 ust. 3 pkt 1 uPol w zw. z § 7 i [...] zarządzenia nr [...].Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej Policjanta".
Sąd I instancji wskazał, że stosownie do art. 132 uPol, "Policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej (ust. 1). Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (ust. 2)". Art. 132 ust. 3 uPol wylicza przykładowo, stanowiąc że naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności: 1) odmowa wykonania lub niewykonania rozkazu lub polecenia przełożonego, 2) zaniechanie czynności służbowych albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy, 3) niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenia uprawnień określonych w przepisach prawa.
Uszło uwadze organu, że stosownie do art. 135 ust. 3 upol, postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się po upływie 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Skoro skarżącemu zarzucono czyny nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej w okresie od czerwca 2011 r. do 28 lutego 2012 r. i od dnia 3 stycznia 2012 r. do dnia 28 lutego 2012 r., to niewątpliwie Komendant Szkoły Policji w S. wydał postanowienie z [...] kwietnia 2012 r. nr [...] (k.
- z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 135 ust. 3 uPol.
Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się po upływie 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego (art. 135 ust. 3 uPol). Kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego (art. 135 ust. 4 [zd. 1] uPol). Proste zestawienie dat "nieprzestrzegania przez skarżącego zasad etyki zawodowej w okresach od czerwca 2011 r. do dnia 28 lutego 2012 r.", w zestawieniu z datą wydania przez Komendanta Szkoły Policji postanowienia z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...]r. w przedmiocie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego (dalej postanowienie z [...] kwietnia 2012 r.) wskazuje, że co do części czasokresu organ uchybił terminowi, o którym mowa w art. 135 ust. 3 uPol. Organ nie uwzględnił art. 135 ust. 4 ustawy, bowiem część stawianych zarzutów dotyczyła okresu dłuższego niż rok, za który to okres nie można wymierzyć kary dyscyplinarnej. Organ nie zbadał i nie wskazał stosownie do art. 107 kpa w kontekście art. 135 ust. 3 uPol, w jakiej dacie przełożony dyscyplinarny powziął wiadomość o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Brak wskazania tej daty uniemożliwia de facto stwierdzenie w jakiej części zarzutów (z jakiego okresu) nie można było objąć postępowaniem dyscyplinarnym, a zatem nie można było wszcząć postępowania dyscyplinarnego z uwagi na upływ terminu określonego w art. 135 ust. 3 uPol.
W ocenie Sądu I instancji, oznacza to, że rozstrzygnięcia obu organów zawierają wady w zakresie ustalenia stanu faktycznego, które to wady spowodowały nieprawidłową kwalifikację prawną.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Komendant Główny Policji reprezentowany przez pełnomocnika r. pr. M. B.-M., zaskarżając ów wyrok w całości.
Skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w związku z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) w zw. z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z art. 135 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, przez wadliwie przeprowadzenie kontroli legalności zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego nr [...] z [...] listopada 2012 r. Komendanta Głównego Policji i bezzasadne uznanie, że organ nie udowodnił w jakiej dacie dowiedział się o popełnieniu przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego, jak też wymierzył karę, mimo upływu terminu przedawnienia karalności.
Komendant Główny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że nikt nigdy nie złożył zawiadomienia na podinsp. G. P.a o popełnieniu przez niego przestępstwa w tej, jak i jakiejkolwiek innej sprawie, nie wszczęto wobec niego nigdy wcześniej postępowania dyscyplinarnego, jednak mimo wzorowego wypełniania obowiązków służbowych, ze względu na osobiste zaangażowanie przełożonego, musiał wystąpić z szeregów Policji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącą zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1).
W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania.
Nieusprawiedliwiony okazał się zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 1 § 1 i 2 pusa w zw. z art. 135 ust. 3 i 4 uPol.
Ustawodawca przepisem bezwzględnie obowiązującym (art. 135 ust. 1 upol) wprowadził przykładowy katalog przesłanek, których zaistnienie wyłącza dopuszczalność postępowania dyscyplinarnego w Policji. W ich przypadku przełożony dyscyplinarny winien nie wszczynać postępowania, a jeżeli zostało ono wszczęte – umorzyć je (Z. Gądzik w: Ustawa o Policji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015, s. 687, uw. 1). Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, a wszczęte umarza: [...] 2) po upływie terminów określonych w ust. 4 i 5; [...]. Obowiązkiem organu wszczynającego postępowanie dyscyplinarne, a po wszczęciu - prowadzącego postępowanie dyscyplinarne, jest precyzyjne ustalenie, kiedy policjant popełnił przewinienie dyscyplinarne. Ustalenia w tej materii organ obowiązany jest wskazać w uzasadnieniu postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, a następnie w uzasadnieniu orzeczenia dyscyplinarnego. Na podstawie tego ustalenia, organ ma obowiązek wykazać w uzasadnieniu postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, a następnie w uzasadnieniu orzeczenia dyscyplinarnego, że dochował terminu z ust. 3, jak i z ust. 4 art. 134 uPol.
Regulacja zawarta w art. 135 ust. 3 uPol ma charakter gwarancyjny – nie może być interpretowana na niekorzyść funkcjonariusza w sposób rozszerzający. Przedawnienie prowadzi do zakazu wszczynania postępowania i bezwzględnej konieczności umorzenia postępowania, które już wszczęto (wyrok WSA we Wrocławiu z 10.7.2008 r., IV SA/Wr 170/08, Lex 5113653, aprobowane przez Z. Gądzik – op. cit. s. 689, uw. 4).
Przedawnienie karalności przewinienia dyscyplinarnego następuje po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego (art. 135 ust. 4 upol). Organ orzekający musi w ciągu roku od popełniania przewinienia dyscyplinarnego przez obwinionego funkcjonariusza wydać orzeczenie o ukaraniu sprawcy. W przeciwnym razie jego ukaranie będzie niedopuszczalne, nawet gdy policjant byłby winny zarzucanego mu czynu. Po upływie roku od daty popełnienia zarzucanego czynu, nie ma przeszkód do uniewinnienia obwinionego (wyrok WSA w Warszawie z 15.11.2006 r., II SA/Wa 1267/06, Lex 328595, akceptowany przez Z. Gądzik – op. cit. s. 690, uw. 3).
Nietrafnie skarżący kasacyjnie podnosi, że "bezzasadnie Sąd przyjął, jakoby organ nie udowodnił kiedy dowiedział się o popełnieniu przez skarżącego czynu dyscyplinarnego". Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, z treści orzeczenia z [...] listopada 2012 r. nie wynika, że "było to w dniu 5 marca 2012 r."; w treści orzeczenia z [...] listopada 2012 r. brak jakiegokolwiek odniesienia się do "notatki mł. insp. M. K." i "dokonania analizy dwóch spraw z zakresu skargi na funkcjonariusza tej, [...]. Dopiero łączne informacje pozyskane z ww notatki oraz notatki z dnia 2 kwietnia 2012 r. podkom. T. L. oraz materiały z postępowania skargowego umożliwiły ustalenie, że obwiniony rzeczywiście mógł naruszyć dyscyplinę służbową oraz etykę" (s. 3 akapit 1 skargi kasacyjnej).
W doktrynie trafnie wskazuje się, że rzecznik dyscyplinarny, po dokonaniu oceny, że wszystkie okoliczności sprawy zostały wyjaśnione, obowiązany jest ustalić, czy nie zachodzą podstawy do umorzenia postępowania - w szczególności czy nie upłynął rok od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego (A. Michałek – op. cit. s. 720-721, uw. 1, 2). Tego wymogu w kontrolowanym postępowaniu nie spełniono.
Orzeczenie w postępowaniu dyscyplinarnym powinno zawierać: [...] 6) uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia; [...] (art. 135j ust. 2 uPol). W postępowaniu odwoławczym rozpoznanie sprawy następuje na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym. Jeżeli jest to potrzebne do prawidłowego wydania orzeczenia, wyższy przełożony dyscyplinarny może uzupełnić materiał dowodowy, zlecając rzecznikowi dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne wykonanie czynności dowodowych, określając ich zakres (art. 135l ust. 1 uPol). Nie ulega wątpliwości, że stan faktyczny ustalony w postępowaniu dyscyplinarnym to stan faktyczny ustalony zgodnie z przepisami ustawy o Policji, regulującymi postępowanie dyscyplinarne, na podstawie prawidłowo zebranych i ocenionych dowodów, i należycie opisany w uzasadnieniu orzeczenia. Tylko fakty zawarte w uzasadnieniu orzeczenia, w części przedstawiającej ustalenia faktyczne, są stanem faktycznym ustalonym w postępowaniu dyscyplinarnym.
Podobne rozwiązania są powszechnie przyjęte w kulturze prawnej – w innych procedurach regulowanych ustawami. Na gruncie przepisów procedury cywilnej przyjmuje się, że uzasadnienie wyroku może pełnić wobec jego sentencji dwojaką funkcję: 1) dopełniającą (uzupełniającą) i 2) wyjaśniającą - zgodną ze swym normalnym przeznaczeniem. Pierwsza łączy się ściśle z przedmiotem rozstrzygnięcia sądu; sąd bowiem rozstrzyga nie tylko opierając się na określonej normie prawnej, ale także na skonkretyzowanym stanie faktycznym. Druga wyjaśnia, dlaczego sąd wydał określone rozstrzygnięcie, odtwarzając przebieg rozumowania sądu (J. Klich– Rump, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia sądowego w procesie cywilnym, W. Pr. 1977, s. 161-162; M. Waligórski, Podstawy kasacyjne procesu cywilnego w świetle różnicy pomiędzy faktem i prawem, Lwów 1936, s. 328; tegoż autora: Moc dowodowa ustaleń faktycznych zawartych w uzasadnieniu orzeczenia, Nowe Prawo 1953/3, s. 28; J. Wróblewski: Sądowe stosowanie prawa, Warszawa 1998, s. 305-308). Obie te funkcje można z powodzeniem odnieść do roli, jaką ma do spełnienia uzasadnienie wyroku w postępowaniu sądowoadministracyjnym (pkt 4 uzasadnienia uchwały 7 Sędziów NSA z 15.2..2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010/3/39, z aprobująca glosą M. Kiełkowskiego, Przegląd Podatkowy 2011/11/51-55), jak i uzasadnienie orzeczenia w postępowaniu dyscyplinarnym.
Braków zaskarżonego orzeczenia w zakresie prawidłowo wskazanym przez Sąd I instancji, do czego był obowiązany na podstawie art. 141 § 4 zd. 1 i art. 188 zd. ostanie (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania wyroku I instancji) ppsa, nie mogą zastąpić twierdzenia o faktach, opartych na dokumentach zgromadzonych w aktach spraw skargowych bądź na notatkach funkcjonariuszy, które to dokumenty bądź notatki nie zostały przez organ ocenione, a na skutek braku prawidłowej oceny, nie stały się podstawą ustaleń, zaprezentowanych w uzasadnieniu orzeczeń obu instancji jako stan faktyczny ustalony w postępowaniu dyscyplinarnym (verba legis – art. 135l ust. 1 zd. 1 i art. 135j ust. 2 pkt 6 uPol).
Trafny okazał się zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 107 § 3 kpa. Sąd I instancji błędnie wskazał jako wzorzec kontroli "art. 107 kpa" (s. 7 uzasadnienia wyroku II SA/Wa 438/13). W doktrynie i orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że z uwagi na przedmiot postępowania dyscyplinarnego i z uwagi na regulację szczególną (art. 135p uPol), do postępowania dyscyplinarnego policjantów nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, analogicznie do kodeksu postępowania karnego (wyrok NSA z: 5.12.2006 r., I OSK 472/06, Lex 290653; 31.1.2013 r., I OSK 1155/12, Lex 1298297, aprobowane przez A. Michałek – op. cit. s. 731, uw. 1). Uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro w ustawie o Policji jest norma prawna, odpowiadająca błędnie wskazanemu art. 107 [§ 3] kpa w zakresie obowiązku uzasadnienia faktycznego orzeczenia dyscyplinarnego (art. 135j ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 uPol). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku wskazuje na prawidłowe przeprowadzenie kontroli legalności zaskarżonego orzeczenia.
W orzecznictwie Sądów administracyjnych utrwalonym jest pogląd, że mimo że zwrot "odstąpienie od ukarania" mógłby sugerować, że nie mamy tu do czynienia z sankcją dyscyplinarną, to jednak tak nie jest. Wymieniona postać dyscyplinowania funkcjonariusza zawiera atrybuty kary, bowiem odstępując od ukarania, uznaje go jednak winnym przewinienia dyscyplinarnego (prawomocny wyrok WSA we Wrocławiu z 28.11.2012 r., IV SA/Wr 402/12, GSP – Prz.Orz. 2013/4/11, z aprobującą glosą R. Giętkowskiego). Błędny jest zatem pogląd skarżącego kasacyjnie, że "obwinionemu nie została wymierzona kara dyscyplinarna. Prawomocnym orzeczeniem nr 65 Komendant Główny Policji co prawda uznał go winnym popełnienia zarzucanych czynów, lecz odstąpił od wymierzenia kary", mimo że w art. 134 uPol nie występuje kara "odstąpienia od ukarania".
W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Komendant Główny nie wypowiedział się co do umorzenia przez Komendanta Szkoły postępowania w zakresie punktu 2 (drugiego) zarzutów. Przywołanie przez Komendanta Szkoły art. 135j ust. 4 uPol nie pozwala na ocenę, czy przyczyną umorzenia postępowania w tej części był art. 135 ust. 1 pkt 1 (czynności wyjaśniające nie potwierdziły zaistnienia przewinienia dyscyplinarnego), czy upływ terminu z ust. 3 lub 4 art. 135 uPol. W tej części Komendant Główny – jeśli podzielił stanowisko organu I instancji - winien był zastosować art. 135n ust. 4 pkt 1 uPol.
Z końcowej części uzasadnienia orzeczenia z [...] października 2012 r. wynika jednak, że "zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy nie pozwala w sposób jednoznaczny i bezsprzeczny potwierdzić zarzutu stawianego podinsp. G. P.. Biorąc pod uwagę zapis art. 135g ust. 1 i 2 ustawy...o Policji wszelkie nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego". Komendant Szkoły nie wskazał, czemu kierując się zasadą domniemania niewinności, nie uniewinnił skarżącego od drugiego z zarzutów, a Komendant Główny do tego zagadnienia się nie odniósł. Konstrukcja art. 135 ust. 1 pkt 1 i art. 135j ust. 1 pkt 1, i 4 uPol odpowiada konstrukcji art. 17 § 1 pkt 1 i art. 414 § 1 zd. 2 kpk. W doktrynie i orzecznictwie Sadu Najwyższego jednoznacznie wskazuje się, że w wypadku po wszczęciu przewodu sądowego, że czynu nie popełniono albo brak jest dostatecznych dowodów na jego popełnienie (art. 17 § 1 pkt 1 kpk), sąd wydaje wyrok uniewinniający (P. Hofmański, E. Sadzik, K. Zgryzek, Kodeks postępowania karnego, C.H. Beck 2011 t. I s. 179, nb 6; t. II s. 641-642, nb 3 i przytoczone przez Komentatorów orzecznictwo i piśmiennictwo).
Na podstawie art. 184 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny skargę oddalił.