Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 stycznia 2017r. sygn. akt II SA/Wa 1277/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Prezesa [...] z dnia [...] lipca 2016r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora [...] w K. z dnia [...] czerwca 2016r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie przydziału lokalu mieszkalnego.
Wspomniany wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu [...] maja 2016r. A. S. wystąpił do Dyrektora [...] w K. z wnioskiem o przydział lokalu mieszkalnego. Do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, tj. [...] stycznia 1993r. nie otrzymał decyzji o przydziale należnego lokalu mieszkalnego. Z tytułu zaś przyznanego z dniem [...] września 2010r. prawa do wojskowego zaopatrzenia emerytalno – rentowego, na mocy wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia [...] stycznia 2016r. sygn. akt [...], przysługuje mu prawo do lokalu mieszkalnego, odpowiadającego jego czteroosobowej rodzinie oraz stanowisku majora, jakie zajmował w dniu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.
Dyrektor [...] w K. w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2016r. nr [...]wskazał, że A. S. będąc rencistą wojskowym nie legitymuje się prawem do złożenia wniosku o przydział lokalu mieszkalnego, gdyż żaden z przepisów ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz.U. z 2016r. poz. 207), dalej powoływanej również jako "u.z.S.Z.", nie przewiduje możliwości wydania decyzji przydziału lokalu mieszkalnego dla rencisty wojskowego.
Prezes [...] – w następstwie rozpoznania zażalenia od powyższego postanowienia – postanowieniem z dnia [...] lipca 2016r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 61a, w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r., poz. 23), dalej powoływanej jako "K.p.a.", oraz art. 17 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 10 lipca 2015r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz.U. z 2016r. poz. 614), art. 21 ust. 1, 2, 3 w związku z art. 24 u.z.S.Z., utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora [...] w K. z dnia [...] czerwca 2016r. nr [...]. Organ II instancji wskazał, że instytucja przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego została uregulowana w art. 21 ust. 1 i 2 u.z.S.Z., a treść przywołanej normy prawnej w sposób jednoznaczny przesądza o tym, że kwatera albo inny lokal mieszkalny, jako jedna z form prawa do zakwaterowania, przyznawana jest w drodze decyzji wyłącznie żołnierzom zawodowym w okresie pełnienia służby.
Wskazał, że uprawnienia mieszkaniowe żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej (emerytów i rencistów wojskowych) ustawodawca reguluje w sposób odrębny w art. 23 ust. 1 i 2 u.z.S.Z. Przy spełnieniu określonych tym przepisem warunków ustawodawca przewiduje dla tej grupy podmiotowej dwa inne uprawnienia: odprawę mieszkaniową albo możliwość dalszego korzystania z lokalu mieszkalnego niebędącego kwaterą, przyznanego decyzją w trakcie pełnienia służby wojskowej.
Organ wskazał następnie, że A. S. został z dniem [...] stycznia 1993r. zwolniony z zawodowej służby wojskowej. Z decyzji Wojskowego Biura Emerytalnego w K. z dnia [...] lutego 2016r. wynika, że ww. przysługuje od dnia [...] września 2010r. prawo do renty inwalidzkiej II grupy w związku ze służbą wojskową. Uprawnienie przyznane zostało bezterminowo. Organ podkreślił jednocześnie, że A. S. nie pełni zawodowej służby wojskowej, lecz jest rencistą wojskowym. Organ wyjaśnił, że w myśl art. 3 ustawy z dnia 10 grudnia 1993r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. z 2015r. poz. 330 ze zm.) rencistą wojskowym jest żołnierz zwolniony z zawodowej służby wojskowej, który ma ustalone prawo do wojskowej renty inwalidzkiej. Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2014r. poz. 1414 ze zm.), żołnierzem zawodowym jest żołnierz w czynnej służbie wojskowej.
Żołnierze zawodowi pełnią czynną służbę wojskową jako służbę stałą albo służbę kontraktową. Prezes [...] stwierdził, że określenie żołnierz zawodowy, któremu przysługuje prawo do zakwaterowania w formie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, zawarte w art. 21 ust. 1 i 2 u.z.S.Z. dotyczy żołnierza zawodowego w służbie czynnej, odpowiednio służby stałej lub kontraktowej, który pełni służbę wojskową i nie został z niej zwolniony. Organ wskazał, że nie można uznać argumentacji skarżącego, że będąc rencistą wojskowym posiada status żołnierza zawodowego. Z uwagi na odmienną regulację ustawową brak jest również podstaw do utożsamiania przez stronę praw i obowiązków żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową z uprawnieniami przysługującymi żołnierzowi zwolnionemu ze służby wojskowej. Zdaniem organu skoro ustawodawca prawo do zakwaterowania w formie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego przyznał wyłącznie żołnierzom czynnej służby wojskowej, a właściwość rzeczową i miejscową organu I instancji uprawnionego do wydania decyzji określa miejsce pełnienia służby przez żołnierza, to wniosek złożony w tym zakresie przez rencistę wojskowego nie pochodzi od strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. Organ stwierdził zatem, że A.S. nie posiada, jako rencista wojskowy, legitymacji procesowej podmiotu uprawnionego do żądania wszczęcia postępowania w sprawie realizacji prawa do zakwaterowania w formie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, które dedykowane jest wyłącznie żołnierzowi zawodowemu. Brak elementów podmiotowych i przedmiotowych rozpatrywanej sprawy powoduje, że nie ma podstaw do prowadzenia odrębnej sprawy administracyjnej załatwianej w drodze decyzji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie Prezesa [...] wywiódł A. S. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zarzucając naruszenie prawa materialnego. Skarżący stwierdził, że postanowienie jest sprzeczne z ustawą o służbie żołnierzy zawodowych z lat 1993 – 2016 (wszystkie wersje), ustawą o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP z lat 1993 – 2016 (wszystkie wersje), ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin z dnia 10 grudnia 1993r. i wcześniejszych wersji, rozporządzeniami Ministra Obrony Narodowej o orzekaniu o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, emerytów i rencistów wojskowych z lat 1993 – 2016 (wszystkie wersje), Konstytucją RP, a także przepisami K.p.a. i K.k. Skarżący podniósł, że pozbawienie go zaopatrzenia mieszkaniowego i to w każdej formie wskazanej w ustawie o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, jest rażąco sprzeczne z ww. ustawami oraz Konstytucją RP, a także zasadą sprawiedliwości i równego traktowania wszystkich uprawnionych do zaopatrzenia emerytalnego.
Podał, że prawo do zakwaterowania rozciąga się nie tylko na okres czynnej – stałej służby zawodowej, ale istnieje dalej po jej zakończeniu – w sytuacji nabycia uprawnień do zaopatrzenia emerytalnego: emerytury bądź renty, przez żołnierza zawodowego.
Prezes [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko organu zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.
Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające. W ocenie Sądu I instancji w sprawie naruszony został art. 61a § 1 w zw. z art. 28 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd przypomniał, że w sprawie niniejszej organ w zaskarżonym postanowieniu stwierdził, że podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia i obowiązki, nie ma przymiotu strony w rozumieniu art. 28 K.p.a., a tym samym nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania. Ustalenie, co do braku interesu prawnego A. S. organ wyprowadził z faktu posiadania przez wnioskodawcę statusu rencisty wojskowego. Zdaniem Sądu I instancji stwierdzenie organu, że A. S. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu z wniosku o przydział lokalu mieszkalnego, jest błędne.
Sąd przypomniał, że postępowanie dotyczy interesu prawnego określonego podmiotu wówczas, gdy rozstrzygnięcie w sprawie oddziałuje na sytuację prawną tego podmiotu. Wnioskodawca interes prawny oparł w niniejszej sprawie na tym, że zarówno w czasie pełnienia czynnej służby wojskowej (do dnia zwolnienia z niej), jak i po uzyskaniu statusu rencisty wojskowego nie otrzymał żadnych świadczeń w zakresie zaopatrzenia mieszkaniowego wynikających zarówno z ustawy z dnia 20 maja 1976r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych, jak i z przepisów u.z.S.Z. Zdaniem Sądu okoliczność, że wnioskodawca w chwili złożenia wniosku jest rencistą wojskowym nie pozbawia go prawa żądania wszczęcia postępowania w sprawie przydziału lokalu mieszkalnego. Inną kwestią jest bowiem posiadanie bądź nieposiadanie przez wnioskodawcę uprawnienia, którego przyznania się domaga, a inną posiadanie legitymacji prawnej do domagania się ustalenia powyższego w toku postępowania administracyjnego.
Podsumowując Sąd uznał, że błędna była tym samym w niniejszej sprawie odmowa wszczęcia postępowania z wniosku A. S. z dnia [...] maja 2016r. uzasadniona brakiem interesu prawnego wnioskodawcy. Wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobowiązany przeprowadzić postępowanie administracyjne dotyczące ustalenia uprawnień wnioskodawcy w zakresie prawa do lokalu, rozstrzygając w drodze decyzji administracyjnej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Prezes [...], zaskarżając rozstrzygnięcie w całości oraz zarzucając naruszenie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm., obecnie Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", w związku z art. 61a oraz art. 28 K.p.a. poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie postanowień organów obu instancji, w następstwie błędnie dokonanej wykładni ww. przepisów i uznanie, że rencista wojskowy może być stroną postępowania administracyjnego w sprawie przydziału lokalu mieszkalnego. Z powyższych względów skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku i oddalenie skargi, względnie przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm obowiązujących, jednocześnie zrzekając się rozprawy. Zdaniem skarżącego kasacyjnie uszło uwadze Sądu, że po połączeniu Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z Agencją Mienia Wojskowego z dniem 1 października 2015r. (art. 120 ustawy o Agencji Mienia Wojskowego) możliwość wynajmowania lokali mieszkalnych osobom innym niż żołnierze zawodowi została przeniesiona z art. 29 ust. 1 u.z.S.Z. do art. 68 ust. 2 ustawy o Agencji Mienia Wojskowego.
Konkludując skarżący kasacyjnie stwierdził, że skarżący nie ma interesu prawnego (zgodnie z art. 28 K.p.a.), na podstawie którego mógłby żądać wszczęcia postępowania administracyjnego, albowiem żaden przepis prawa materialnego nie upoważnia do ukształtowania jego sytuacji prawnej poprzez wydanie decyzji administracyjnej, a tym samym zastosowanie art. 61a K.p.a. było uprawnione. Jednocześnie skarżący kasacyjnie dodał, że w sprawie o wypłatę świadczenia mieszkaniowego Sąd I instancji w sprawie sygn. akt II SA/Wa 1276/16 oddalił skargę, mimo że przedmiotem skargi było również postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wypłaty świadczenia mieszkaniowego z tych samych powodów. Organ podkreślił, iż świadczenie mieszkaniowe podobnie jak przydział lokalu czy miejsca w internacie jest jedną z form zakwaterowania, służącą żołnierzowi w czasie pełnienia przez niego służby.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący A. S. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej Prezesa [...] i zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto oświadczył, że nie wnosi o przeprowadzenie rozprawy. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę kasacyjną wskazano, że o statusie strony w świetle art. 28 K.p.a. przesądza m.in. interes prawny, który strona chce realizować przez żądaną czynność organu, a interes ten dopiero przy merytorycznym rozstrzyganiu sprawy podlega ocenie co do tego, czy interes ten w świetle przepisów prawa materialnego podlega realizacji ze względu na spełnienie przesłanek określonych w relewantnych normach prawa materialnego. Z samego stwierdzenia organu, które zostało zawarte w skardze kasacyjnej, wynika, że żołnierze zawodowi są osobami, które po zwolnieniu z tej służby realizować mogą prawo do zakwaterowania, a co za tym idzie z zasady przepisy prawa materialnego zawarte w u.z.S.Z. regulują także sytuacje prawne dotyczące żołnierzy, którzy zostali ze służby zwolnieni.
Dla oceny statusu strony wtórne pozostawać musi, czy w konkretnym przypadku żołnierz czynny w służbie zawodowej lub żołnierz z tej służby zwolniony określone uprawnienie nabył lub czy ono mu przysługuje. Podkreślono, że organ w zaskarżonym postanowieniu, jak również w skardze kasacyjnej pomija, że to właśnie decyzja rozstrzygająca sprawę merytorycznie prowadzić będzie do oceny, czy skarżący jako rencista wojskowy (żołnierz służby stałej uprzednio zwolniony z zawodowej służby wojskowej) jest uprawniony do przydziału lokalu mieszkalnego. Ustawodawca posługując się pojęciem "żołnierz" obejmuje nim także żołnierzy zwolnionych ze służby wojskowej, czego dowodem obok przepisów u.z.S.Z. są m.in. przepisy ustawy z dnia 10 grudnia 2003r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz.U. 2016r. poz. 1037 ze zm.), która już w art. 1 wskazuje na objęcie zakresem żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby i wiąże prawo do renty wojskowej właśnie ze statusem żołnierza.
Przepisy u.z.S.Z. same w sobie obejmuje swoim zakresem żołnierzy zwolnionych ze służby wojskowej, a ocena przysługiwania konkretnego uprawnienia stanowi już element decyzji merytorycznej. Skarżący znalazł się zatem w sytuacji faktycznej opisanej w normie prawa materialnego administracyjnego, gdyż jest żołnierzem (zwolnionym ze służby zawodowej) i rencistą wojskowym, a co za tym idzie jego żądanie zainicjowało postępowanie w sprawie uprawnienia z zakresu zakwaterowania żołnierzy. Dopiero wtórnie organ winien ocenić, czy określone uprawnienie realizujące prawo do kwatery skarżącemu przysługuje.
Dalej podkreślono, że ustawodawca prawo do kwatery wiąże nie tylko ze statusem żołnierza, w tym żołnierza zwolnionego z zawodowej służby wojskowej, ale prawo to wiązane jest ze statusem emeryta wojskowego lub rencisty wojskowego z wyjątkiem osób, które uprawnienia emerytalne lub rentowe uzyskały w trybie wyjątkowym przewidzianym w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych. Wskazuje na to chociażby art. 27 u.z.S.Z. Natomiast skarżący wojskową rentę inwalidzką uzyskał w trybie zwykłym, a nie w trybie wyjątkowym. Wobec tego jest osobą, która co do zasady jest podmiotem prawa do kwatery. Jednocześnie podkreślono, że prawo do kwatery jest prawem przysługującym także emerytom i rencistom wojskowym, co nie budzi wątpliwości w orzecznictwie Sądu Najwyższego (postanowienie SN z dnia 18 marca 2015r. sygn. akt I CSK 111/14).
Ponadto wskazano, iż prawo do lokalu mieszkalnego przysługuje żołnierzowi do czasu wypłaty odprawy mieszkaniowej, co z kolei znalazło wyraz w art. 21 ust. 6 pkt 2 u.z.S.Z., a skarżący tej odprawy dotychczas nie otrzymał. Nawet jednak w razie jej otrzymania nie utraci statusu strony w sprawie o przydział lokalu mieszkalnego, a jedynie wypełni się przesłanka negatywna jego przydzielenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził występowania przesłanek nieważności postępowania, co oznacza, że zobligowany był rozpoznać sprawę w granicach podstaw i wniosków skargi kasacyjnej.
Odnosząc się do zarzutu kasacyjnego wypada wskazać, iż definiując pojęcie interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 K.p.a., podkreśla się, że jest to publiczne prawo podmiotowe, rozumiane jako przyznanie jednostce przez przepis prawa konkretnych korzyści lub nałożenie konkretnych obowiązków, które można realizować w postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji administracyjnej. Żądanie wszczęcia postępowania będzie zatem skuteczne jedynie wówczas gdy można wskazać przepis prawa materialnego, który dopuszcza istnienie takiego właśnie interesu prawnego (vide: J.Borkowski [w:] B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H.Beck, wydanie 12, str. 189 i nast.; A.Matan [w:] G.Łaszyca, C.Martysz, A.Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I, Lex 2010r. uwagi do art. 28; wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984r. sygn. akt I SA 1748/85, niepublikowany).
Tym samym ustalenie interesu prawnego osoby domagającej się konkretnego rozstrzygnięcia w postępowaniu administracyjnym następuje w wyniku konkretyzacji właściwego przepisu prawa materialnego. Jedynie wtedy, gdy na podstawie przepisów prawa materialnego organ administracyjny będzie uprawniony do rozstrzygania o sytuacji prawnej konkretnego podmiotu, podmiot ów będzie dysponował interesem prawnym kwalifikującym go jako stronę postępowania. Brak możliwości wskazania takiego przepisu prawa materialnego oznacza, że podmiot ów ma wyłącznie interes faktyczny, co nie pozwala uznać go za stronę postępowania.
W okolicznościach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, iż skarżący będąc uprawnionym do stałej wojskowej renty inwalidzkiej domagał się od Dyrektora [...] w K. przyznania lokalu mieszkalnego wskazując, że do czasu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, co nastąpiło w dniu [...] stycznia 1993r., nie otrzymał przydziału należnego mu lokalu mieszkalnego odpowiadającego jego czteroosobowej rodzinie i oraz stanowisku majora. Istota zagadnienia poddanego kontroli sądu administracyjnego w niniejszej sprawie sprowadzała się zatem do odpowiedzi na pytanie czy istnieje przepis prawa stanowiący podstawę przyznania lokalu mieszkalnego żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, aktualnie uprawnionemu do wojskowej renty inwalidzkiej. Skonfrontowanie zgłoszonego żądania z treścią konkretnej normy prawa statuującej uprawnienie do domagania się przez żołnierza prawa do lokalu mieszkalnego to wstępna czynność organu dokonywana jeszcze przed wszczęciem postępowania.
Wynik tej konfrontacji dokonany przez organy obu instancji nie pozwolił wskazać konkretnego przepisu prawa materialnego statuującego uprawnienie żołnierza zwolnionego ze służby wojskowej do domagania się przydziału lokalu mieszkalnego. Sąd I instancji w motywach wydanego wyroku – jakkolwiek zakwestionował poprawność rozstrzygnięć organów administracji – także nie wskazał konkretnego przepisu, z którego wynikałoby uprawnienie skarżącego, które zamierzał realizować w toku kontrolowanego postępowania. Przywołany przez Sąd argument, iż zarówno w czasie pełnienia służby wojskowej, jak i po uzyskaniu statusu rencisty wojskowego skarżący nie otrzymał żadnych świadczeń z zakresu zaopatrzenia mieszkaniowego jest dalece niewystarczający dla możliwości przyznania statusu strony postępowania na gruncie art. 28 K.p.a. Skoro jedną z cech interesu prawnego jest jego aktualność, rozumiana jako zdatność do urzeczywistnienia w danej sytuacji faktycznej i prawnej (vide: J.Borkowski [w:] B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego.
Komentarz, Wyd. C.H.Beck, wydanie 12, str. 189 i nast.), to powyższa argumentacja Sądu I instancji zupełnie abstrahuje od tej cechy. Deprecjonuje to argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym wyroku o naruszeniu art. 28 K.p.a., a w konsekwencji stanowisko o nieuprawnionej odmowie wszczęcia postępowania (art. 61a § 1 K.p.a.). Uznać wypada, iż naruszenie powyższych przepisów miało istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie zaskarżonego wyroku, przy jednoczesnej konstatacji, iż istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona dla rozpoznania skargi (art. 188 P.p.s.a.)
Odnosząc się do kwestii zgłoszonego przez skarżącego żądania przydziału lokalu mieszkalnego wypada wskazać, iż prawo do zakwaterowania żołnierzy – w jednej z form, o których mowa w art. 21 ust. 2 u.z.S.Z. – przysługuje wyłącznie żołnierzowi zawodowemu, a zatem żołnierzowi w czynnej służbie wojskowej tj. w służbie stałej albo służbie kontraktowej (art. 3 ust. 1 i 1a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2016r. poz. 1726 ze zm.) od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej (art. 21 ust. 2 u.z.S.Z.). Zasadnie zatem wskazują organy, iż wyłącznie stosunek służbowy żołnierza zawodowego w czynnej służbie wojskowej uzasadnia przydział lokalu mieszkalnego w trybie postępowania administracyjnego. Nie ulega natomiast wątpliwości, iż skarżący nie posiada powyższego statusu lecz pozostaje od 1993r. żołnierzem zwolnionym z czynnej służby wojskowej.
Bez znaczenia dla powyższej konkluzji pozostaje stwierdzenie skarżącego, iż przepisy u.z.S.z. regulują nie tylko sytuację żołnierzy zawodowych w czynnej służbie ale także sytuację żołnierzy zwolnionych z tej służby, a tym samym jako były żołnierz zawodowy winien posiadać status strony postępowania w sprawie o przydział lokalu mieszkalnego. Powyższe kryterium nie jest miarodajne dla oceny posiadania interesu prawnego w inicjowaniu konkretnego postępowania opartego o przepisy u.z.S.Z. Skoro skarżący będąc zwolnionym z czynnej służby wojskowej domaga się wszczęcia postępowania w sprawie o przydział lokalu mieszkalnego, to należy jasno wskazać, iż brak jest przepisu prawa materialnego, który przewidywałby takie uprawnienie dla osoby zwolnionej z czynnej służby wojskowej. Okoliczność, iż osobie zwalnianej z czynnej służby wojskowej może być zaproponowany lokal zamienny (art. 23 ust. 5 u.z.S.Z.) albo prawo do zajmowania lokalu mieszkalnego (art. 23 ust. 2 i ust. 6 u.z.S.Z.) nie wpływa na powyższą konkluzję, skoro uprawnienia te nie są realizowanie w trybie postępowania administracyjnego ale na podstawie umowy cywilnoprawnej (art. 23 ust. 7 u.z.S.Z).
Dla powyższej konkluzji okolicznością bez znaczenia pozostaje także posiadanie przez skarżącego statusu rencisty wojskowego, bowiem brak jest regulacji prawnej łączącej ów status z uprawnieniem do domagania się przydziału lokalu mieszkalnego.
W tym stanie rzeczy skargę jako bezzasadną należało oddalić (art. 151 w zw. z art. 193 P.p.s.a.)
Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a., gdyż strona skarżąca zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 206 P.p.s.a. odstępując od uwzględnienia żądania skargi kasacyjnej w tym zakresie z uwagi na status skarżącego i przedmiot sprawy.