Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 2060/11, oddalił skargę K. P. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] października 2009 r., nr [...], w przedmiocie odmowy dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:
Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] października 2009 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania K. P. od uchwały Rady Wydziału Biologii Uniwersytetu Gdańskiego z dnia [...] października 2008 r., odmawiającej dopuszczenia wymienionej do kolokwium habilitacyjnego – utrzymała w mocy tę uchwałę. Jako podstawę prawną tej decyzji wskazano art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595 ze zm.) w związku z art. 271 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.).
W uzasadnieniu decyzji Centralna Komisja wskazała, że Sekcja Nauk Biologicznych, Rolniczych, Leśnych i Weterynaryjnych dwukrotnie rozpatrywała wniesione przez kandydatkę odwołanie, zapoznając się z opiniami kolejno wyznaczonych recenzentów i dwukrotnie zaopiniowała je negatywnie. Sekcja nie znalazła podstaw do uznania odwołania za uzasadnione, gdyż w jej opinii dorobek naukowy kandydatki pod względem jego wartości naukowej odbiega od wymagań stawianych habilitantom i w większości jest publikowany w czasopismach o niewielkim zasięgu i małym znaczeniu naukowym. Rozprawa habilitacyjna zawiera liczne, potwierdzone przez recenzentów usterki metodyczne i interpretacyjne, znacznie obniżające jej wartość naukową. Sformułowane w odwołaniu liczne, pozamerytoryczne zarzuty dotyczące uchybień formalnych popełnionych przez Radę Wydziału Biologii UG oraz dotyczące rzekomo nieetycznego postępowania jej członków są bezpodstawne.
Użyte argumenty mające uzasadniać odwołanie daleko odbiegają od zwyczajów obowiązujących w nauce. Sekcja, po przeprowadzeniu dyskusji w tajnym głosowaniu, wypowiedziała się przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały Rady Wydziału.
Prezydium Centralnej Komisji, po rozpatrzeniu odwołania, w dniu [...] października 2009 r. i po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji w rozpatrywanej sprawie postanowiło w głosowaniu tajnym utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Wskazano, że recenzje, choć surowe w swej ocenie, są obiektywne i w pełni zasadne. Centralna Komisja nie znalazła żadnych przyczyn, które nakazywałyby realizację wniosków wysuniętych w odwołaniu i tym samym uznała podjętą w jej sprawie uchwałę Rady Wydziału Biologii UG z dnia [...] października 2008 r. za prawidłową.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Centralnej Komisji z dnia [...] października 2009 r. K. P. zarzuciła uchwale z dnia [...] października 2008 r. wydanie jej z rażącym naruszeniem zasad postępowania w przewodzie habilitacyjnym oraz postępowania administracyjnego: art. 7-10, art. 14 § 1, art. 24, art. 39, art. 40, art. 57, art. 61 § 4, art. 75, art. 79, art. 90, art. 95 oraz art. 107 § 1 K.p.a. poprzez naruszenie zasady pisemności, prawdy obiektywnej, udzielania informacji i czynnego udziału strony w postępowaniu. Decyzji Centralnej Komisji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1, art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez brak uzasadnienia prawnego oraz faktycznego, przekroczenie dopuszczalnego 6-miesięcznego terminu rozpatrzenia sprawy oraz wyczerpującej odpowiedzi na pismo z dnia 4 maja 2005 r. Ponadto, w ocenie skarżącej, doszło do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 16 i art. 17 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych (...) poprzez przyjęcie przez organy obu instancji, że jej dorobek naukowy odbiega od wymagań stawianych kandydatom do stopnia doktora habilitowanego, zaś rozprawa habilitacyjna nie wnosi znacznego wkładu w rozwój nauki.
Radzie Wydziału Biologii UG oraz Centralnej Komisji skarżąca zarzuciła nieuwzględnienie zarzutu poświadczenia nieprawdy (fałszu intelektualnego), a tym samym naruszenie art. 271 i art. 233 Kodeksu karnego przez recenzentów J. S. oraz K. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 2045/11, uchylił zaskarżoną decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] października 2009 r. oraz uchwałę Rady Wydziału Biologii Uniwersytetu Gdańskiego z dnia [...] października 2008 r., nr [...].
Sąd stwierdził, że uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] października 2009 r., choć odpowiada warunkom formalnym z art. 107 § 1 K.p.a., to w zasadzie nie zawiera uzasadnienia faktycznego. Lakoniczności i ogólności uzasadnienia nie można uzasadniać wyłącznie tajnością postępowania prowadzonego przed Centralną Komisją. Dopiero w odpowiedzi na skargę Centralna Komisja uzupełnia w pewnym stopniu to uzasadnienie, ale odpowiedź na skargę nie jest jego częścią. Tym samym należało przyjąć, że uzasadnienie narusza art. 107 § 1 K.p.a., który ma odpowiednie zastosowanie w sprawach o nadanie stopnia naukowego.
Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżyła w całości Centralna Komisja. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej, wyrokiem z dnia 29 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 729/01, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Sąd kasacyjny zauważył, iż trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji, że do postępowania w sprawach stopni naukowych mają "odpowiednie" zastosowanie przepisy art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 K.p.a., zgodnie z którymi organ administracji publicznej, a takim jest Centralna Komisja, ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a podjęte rozstrzygnięcie należycie uzasadnić poprzez wskazanie podstawy faktycznej i prawnej. Jednakże Sąd ten nie zastosował się do reguły interpretacyjnej mówiącej, że dokonana przez niego ocena uzasadnienia zaskarżonej decyzji musi uwzględniać odpowiednie stosowanie tego przepisu z uwagi na fakt, że podejmowana jest ona w wyniku tajnego głosowania, również wobec członków organu kolegialnego, jakim jest Centralna Komisja.
Zatem członkowie ci wzajemnie nie wiedzą, jak głosowali pozostali. W konsekwencji Centralna Komisja nie ma możliwości ustalenia powodów głosowania za utrzymaniem uchwały odmawiającej dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego, dlatego też ograniczone uzasadnienie decyzji nie stanowi naruszenia prawa. W takich przypadkach kontrola sądowa musi się ograniczyć do tego, czy w postępowaniu przed organami I i II instancji były zachowane podstawowe reguły proceduralne dotyczące postępowania wyjaśniającego w sprawach stopni naukowych. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż podstawą decyzji odmawiających dopuszczenia skarżącej do kolokwium habilitacyjnego były negatywne opinie recenzentów, którzy zostali prawidłowo powołani, zarówno w toku przewodu habilitacyjnego przed Radą Wydziału Biologii Uniwersytetu Gdańskiego, jak i przez Centralną Komisję. Brak więc jest podstaw do uznania za zasadne zarzutów skarżącej, że zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę oddalił skargę. Jak wskazał Sąd, zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zw. dalej P.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oznacza to, że sąd administracyjny, ponownie rozpoznając sprawę, nie może dokonać ocen odmiennych od wyrażonych przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wydanego orzeczenia.
W przedmiotowej sprawie podstawą decyzji odmawiających dopuszczenia skarżącej do kolokwium habilitacyjnego były negatywne opinie recenzentów, którzy – jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny – zostali prawidłowo powołani, zarówno w toku przewodu habilitacyjnego przed Radą Wydziału Biologii Uniwersytetu Gdańskiego, jak i przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów. Brak jest więc podstaw do uznania za zasadne zarzutów skarżącej, że zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 1 K.p.a. Odmienne stanowisko skarżącej wyrażone w jej piśmie procesowym z dnia 31 października 2011 r., nie może odnieść skutku. Sąd ponownie rozpoznając sprawę, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny (art. 190 P.p.s.a.).
W tych warunkach skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem wbrew stanowisku skarżącej w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu, w postępowaniu przed organami I i II instancji były zachowane podstawowe reguły proceduralne dotyczące postępowania wyjaśniającego w sprawach stopni naukowych. Natomiast zarzut naruszenia ustawowego terminu rozpatrzenia sprawy, choć uzasadniony, nie miał wpływu na wynik sprawy. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku o oddaleniu skargi.
Od powyższego wyroku K. P. wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, w oparciu o art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucając naruszenia przepisów tej ustawy, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:
- 1) art. 151 poprzez oddalenie skargi na skutek nieuzasadnionego przyjęcia, że "w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie", podczas gdy skarga powinna być uwzględniona, a rozstrzygnięcia organów administracji uchylone jako naruszające prawo;
- 2) art. 133 § 1 w związku z art. 190 P.p.s.a. poprzez wydanie wyroku nie w oparciu o akta, lecz na podstawie stanu sprawy sprowadzającego się do rozstrzygnięcia wyłącznie kwestii ocenionych uprzednio w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 729/11;
a ponadto
3) art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) poprzez nieuprawnione ograniczenie kompetencji sądów administracyjnych sprawujących wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
Wskazując na powyższe podstawy K. P. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, a w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że spośród wielu zarzutów podniesionych przez Centralną Komisję Naczelny Sąd Administracyjny ocenił jako trafny tylko jeden, a mianowicie zarzut naruszenia art. 107 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. W zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał nieprawidłowej wykładni art. 190 P.p.s.a. Nie tylko bowiem odniósł się wyłącznie do kwestii ocenianych już przez sąd wyższego stopnia, ale wprost przepisał najważniejsze fragmenty wyroku kasacyjnego stwierdzające brak podstaw do uznania za zasadne zarzuty skarżącej, że zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 107 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zakresie negatywnego stanowiska recenzentów, którzy zostali prawidłowo powołani oraz ograniczonych wymagań co do uzasadniania decyzji.
Należy jednak pamiętać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpatruje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a zatem może on się odnieść tylko do tych aspektów sprawy, które są podnoszone przez skarżącego. Nie rozpatruje natomiast sprawy w pełnym zakresie. Poza dyskusją jest, że w myśl art. 190 P.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponownie rozpatrując sprawę sąd pierwszej instancji nie może poprzestać na rozważeniu kwestii, które były już przedmiotem oceny dokonanej w wyższej instancji.
Sąd ten – przy poszanowaniu wykładni dokonanej w wyroku kasacyjnym – ma rozstrzygnąć w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i na podstawie stanu faktycznego utrwalonego w aktach sprawy. Odniesienie się wyłącznie do kwestii rozstrzygniętych przez Naczelny Sąd Administracyjny jest po prostu zbędne i w sposób nieuprawniony zawęża podstawowe zadanie sądownictwa administracyjnego, którym w myśl art. 1 § 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Tego rodzaju wadą dotknięty jest zaskarżony wyrok.
Sąd Wojewódzki odnosząc się tylko do kwestii rozstrzygniętych w wyroku kasacyjnym sprowadził kompetencje pierwszej instancji sądownictwa administracyjnego do roli wykonawcy wyroku zapadłego w instancji wyższej, a przecież wyrok ten dotyczył tylko zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Poza zakresem rozstrzygnięcia pozostały natomiast wątpliwości dotychczas nierozważane przez sądy orzekające w sprawie. K. P. inicjując skargą postępowanie sądowoadministracyjne podnosiła, że jej wolą nie było uruchomienie procedury habilitacyjnej. W piśmie z dnia 21 stycznia 2008 r. zwróciła się do dyrektora ówczesnego Instytutu Biologii Uniwersytetu Gdańskiego z zapytaniem o rozważenie możliwości wszczęcia przewodu habilitacyjnego, lecz wystąpienia tego nie traktowała jako formalny wiosek wszczynający postępowanie. Wprawdzie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się do spraw nadania stopni naukowych tylko odpowiednio, to jednak niewątpliwie jest, że należy z pełną konsekwencją stosować w tego rodzaju postępowaniach zasadę skargowości. Przewidziana ona jest przecież wprost w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule naukowym w zakresie sztuki.
Stopień doktora habilitowanego nadawany jest w drodze postępowania habilitacyjnego, wszczętego na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia. To kandydat decyduje czy uruchomi postępowanie habilitacyjne i doprowadzi do wszczęcia przewodu habilitacyjnego. Żądanie wniosku musi być zatem jednoznacznie określone, a wola wnoszącego nie może nasuwać wątpliwości. W przeciwnym wypadku to na organie administracji, do którego wniosek jest skierowany, ciąży obowiązek przeprowadzenia czynności wyjaśniających. K. P. twierdzi, że jej pisma z dnia 21 stycznia 2008 r. nie należy traktować jako wniosek o wszczęcie postępowania habilitacyjnego. Na pismo to nie uzyskała odpowiedzi. Jednostka nie skierowała do strony pisma wzywającego do złożenia materiałów, które należy dołączyć, oraz informującego o kosztach postępowania habilitacyjnego. Nie przesłała również informacji o samym wszczęciu przewodu habilitacyjnego, do czego była zobowiązana.
Nie przesłała też informacji o wyborze recenzentów, a przecież osoba zainteresowana ma prawa występowania o ich zmianę. Ponadto jednostka nie przesłała recenzji, a przecież skarżąca miała prawo zapoznania się z nimi i odpowiedzi na nie w terminie, który powinna wyznaczyć jednostka. Gdyby choć o jednej czynności skarżąca została poinformowana, to z pewnością miałaby możliwość doprowadzenia sprawy do stanu zgodnego z jej wolą, tj. umorzenia postępowania wszczętego bez jej wniosku. Tak się jednak nie stało. Wątpliwości w tym zakresie nie były przedmiotem rozważań nie tylko organów administracji orzekających w sprawie, ale także Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uwzględniającego skargę K. P. wyrokiem z dnia 14 października 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 2045/09 i Naczelnego Sądu Administracyjnego uwzględniającego skargę kasacyjną Centralnej Komisji. Z uwagi na nieuzasadnione ograniczenie zakresu sprawy wyłącznie do kwestii ocenianych w wyroku kasacyjnym, nie zostały one także rozważone w zaskarżonym wyroku.
Gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpatrując sprawę nie dokonał tego ograniczenia, to powinien wydać wyrok uchylający zaskarżoną decyzję jako podjętą w sprawie administracyjnej, która nie powinna być prowadzona, gdyż nie został złożony wniosek o jej wszczęcie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły.
Rozpoznając sprawę w granicach podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania Sąd odwoławczy nie uznał ich za zasadne.
Wskazany jako naruszony przepis art. 133 § 1 P.p.s.a. określa moment wydania wyroku. Stanowi on, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2.
Z kolei przepis art. 190 powołanej ustawy zawiera zasadę związania sądu pierwszej instancji wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Związanie wykładnią dokonaną w wyroku sądu kasacyjnego oznacza, że wojewódzki sąd administracyjny ponownie rozpoznając sprawę winien uwzględnić ocenę sądu odwoławczego.
Ocena ta, jako wiążąca, stanowi jeden z elementów "akt sprawy", o którym mowa w art. 133 § 1 P.p.s.a.
Stosując się do tej oceny Sąd pierwszej instancji nie naruszył przepisu art. 133 § 1 powołanej ustawy.
Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych rozpoznając ponownie sprawę sąd pierwszej instancji może odstąpić od wykładni dokonanej w tej sprawie przez NSA tylko w sytuacjach gdy stan faktyczny sprawy ustalony po ponownym jej rozpoznaniu uległ zasadniczej zmianie, jeżeli przy niezmienionym stanie faktycznym zmienił się stan prawny oraz jeżeli NSA podjął uchwałę w składzie siedmiu sędziów, wyrażającą odmienne stanowisko w kwestii wykładni wyrażonej uprzednio w orzeczeniu sądu kasacyjnego (uchwała NSA z dnia 30 czerwca 2008 r. sygn. akt I FSP 1/08 – ONSAiWSA 2008 nr 5, poz. 75, wyroki NSA z dnia 14 grudnia 2005 r. sygn. akt II OSK 342/05, z dnia 3 września 2009 r. sygn. akt I OSK 1311/07, z dnia 10 września 2009 r. sygn. akt I OSK 1290/07 – wszystkie publ. Legalis).
Żadna z powyższych sytuacji nie miała miejsca w niniejszej sprawie.
Oznacza to, że wykładnia Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonana w wyroku sygn. akt I OSK 729/11 co do odpowiedniego stosowania przepisów art. 77 § 1 i 80 K.p.a. w sprawach dot. nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz innych dot. uprawnień do nadawania tych stopni ma moc wiążącą.
Dodać należy, iż zakres stosowania K.p.a. w powyższych sprawach został uregulowany w przepisie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r.
Oceniając zakres stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego powołując się na akta sprawy NSA ocenił zasadność decyzji odmawiających dopuszczenia skarżącej do kolokwium habilitacyjnego, w których to decyzjach powoływano się na negatywne opinie recenzentów.
Rozpatrując tę ocenę Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył prawa, jak również nie można postawić zarzutu, iż nieprawidłowo dokonał kontroli zaskarżonych decyzji i naruszył przepis art. 1 § 1 ustawy ustrojowej.
Należy zgodzić się z twierdzeniami skargi kasacyjnej, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy zakres kontroli sądu pierwszej instancji ulega pewnemu ograniczeniu. W zależności od granic skargi kasacyjnej, zakresu orzekania sądu odwoławczego oraz jego wytycznych może dojść do ograniczenia w stosowaniu przepisu art. 134 § 1 i art. 135 P.p.s.a. (tak w przywołanym wcześniej wyroku NSA z dnia 10 września 2008 r. sygn. akt I OSK 1290/07). Przepis art. 190 P.p.s.a. w zdaniu drugim wyłącza także możliwość oparcia skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego przy ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią ustaloną w tej sprawie przez NSA.
Jeśli Wojewódzki Sąd Administracyjny, oceniając ponownie legalność decyzji, w uzasadnieniu których znalazło się odwołanie do materiału dowodowego w postaci negatywnych opinii recenzentów, wyników głosowania w Sekcji Nauk Biologicznych, Rolniczych, Leśnych i Weterynaryjnych oraz wyników głosowania w Prezydium Centralnej Komisji, nie stwierdził naruszenia prawa – to nie można przypisać takiej ocenie zarzutu sprzeczności z prawem.
Nie można także uznać za trafny zarzutu, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku sygn. akt I OSK 729/11 ocenił tylko trafność zarzutu naruszenia przepisu art. 107 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. uznając je za trafne, a poza zakresem jego orzekania znalazły się kwestie materialnoprawne.
Przyjmując taki punkt widzenia skarżąca zarzuca, iż Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał (gdyż pozostały one poza granicami skargi kasacyjnej), zarzutów naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania.
Twierdzeniu temu przeczy wprost uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 729/11, w którym Sąd ten uznał za nieusprawiedliwione zarzuty naruszenia przepisów art. 17 ust. 1, art. 18 ust. 2 pkt 3, art. 21 ust. 2, art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych..., ani też art. 133 § 1 i art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 29 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 14 marca 2003 r. i w związku z art. 7 K.p.a., gdyż w zaskarżonym wyroku nie sformułowano żadnej oceny prawnej odnośnie powyższych przepisów.
Z zacytowanego fragmentu uzasadnienia wyroku wynika więc, iż zakres kontroli sądu odwoławczego był znacznie szerszy, a zatem ocena jego w tym przedmiocie także wyłączała zajęcie odmiennego stanowiska przez Sąd pierwszej instancji.
Oceniając zarzut naruszenia przepisu art. 151 P.p.s.a. należy stwierdzić, iż nie może on stanowić samodzielnej podstawy do uchylenia wyroku, skoro w skardze kasacyjnej nie wskazano jakie przepisy – zdaniem skarżącej zostały naruszone przy rozstrzyganiu sprawy oraz wydaniu wyroku. Podważając zaskarżony wyrok, którego uzasadnienie w części rezolutywnej (co należy przyznać) jest zbyt lakoniczne, skarżąca nie wskazała koniecznego w takim przypadku, jako naruszonego przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a.
Będąc związanym granicami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł się odnieść do tych zarzutów skargi kasacyjnej, które wynikają z końcowej części jej uzasadnienia. Sąd odwoławczy nie może bowiem ani uzupełniać skargi kasacyjnej, ani domyślać się jakie przepisy należałoby wskazać, bądź modyfikować postawione zarzuty.
Z powyższych względów uznając zarzuty skargi za nieusprawiedliwione, zaś zaskarżony wyrok za zgodny z prawem Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 powołanej ustawy.